Ειρήνη Βεργοπούλου

"Robin Hood" του Ρίντλευ Σκοτ : αφορμή για κατάδυση στο Μύθο και στην Ιστορία.



…’Οταν υπήρχαν πραγματικοί ρηγάδες

και πραγματικοί παλικαράδες….

‘Εκανε την πρεμιέρα του στο φεστιβάλ των Καννών στις αρχές Μαίου και παίχτηκε αμέσως σε όλες τις χώρες, και στην Ελλάδα. Στις ΗΠΑ πάει μέτρια εισπρακτικά, στη διεθνή διανομή της έχει καλύτερη πορεία, αλλά πρέπει να ‘σκίσει’ για να αποσβέσει το πάνω από 200 εκατομμύρια δολλάρια κόστος της. Ο Ρίντλευ Σκοτ δεν παύει, στα 73 του χρόνια, να φτιάχνει ακριβά έργα, και με μεγάλη συχνότητα για τέτοια μεγέθη, και ας τον έχουν χτυπήσει οι κριτικοί και το κοινό με ψυχρότητα τα τελευταία χρόνια.

Ο σκηνοθέτης της τελευταίας βερσιόν του «Ρομπέν των Δασών», παραμένει, θα έλεγα κάνοντας λογοπαίγιο με την πιο φημιστή ταινία του, ένας Blade Runner, ένας δρομέας στην κόψη του ξυραφιού, και ίσως και ένας Alien….πεισματικά ρομαντικός και πιστός στους φίλους του συνεργάτες του, σε καιρούς δύσκολους για πρίγκηπες και δονκιχώτες.

Ετούτος ο «Ρομπέν» του ξενέρωσε, απο ότι είδαμε, την πλειοψηφία των κριτικών, όπως και το «Βασίλειο των Ουρανών» που είχε κάνει πρόπερσι….κρίμα, γιατί η ταινία είναι, θα έλεγα, not bad.

<

Αυτό που έβλαψε πολύ την ταινία είναι η αναπόφευκτη σύγκρισή της με τον υπερδημοφιλή «Μονομάχο» του 2000, που καθιέρωσε σαν τεράστιο αστέρι τον Ράσσελ Κρόου τότε, για λίγα χρόνια μόνο. Οτιδήποτε κάνει έκτοτε ο Ρίντλευ Σκοτ, και επειδή έχει μια προτίμηση στα έπη, το συγκρίνουν με τον ‘Μονομάχο’ του, και πάντα τα βρίσκουν όλα κατώτερα.

Ο δε Ράσσελ Κρόου, εξαιρετικός ηθοποιός με μερικές εντυπωσιακού βάθους ερμηνείες στην εξαετία 2000-2006,( ‘ Ινσάιντερ’ ‘Λος Αντζελες εμπιστευτικό’ ‘Ενας υπέροχος άνθρωπος’ ‘Μάστερ εντ Κομμάντερ’ ) περνάει μια φθίνουσα φάση στην καρριέρα του,βοηθούσας και της αρνητικής στάσης του αμερικάνικου τύπου προς αυτόν, και δύσκολα βγαίνει από τη σκιά του «Μάξιμου» στη μνήμη της πλειοψηφίας των θεατών.

Ο δικός τους «Ρομπέν των Δασών» λοιπόν, που προτείνει μια ανάγνωση του μύθου από πρότερο χρονικό σημείο, και με πιο πολύ έμφαση στα ιστορικά στοιχεία,κατακεραυνώθηκε, στην Ελλάδα και πιο πολύ από ότι στις ΗΠΑ, ότι είναι βαρετό ( γιατί;;), χλωμό αντίγραφο του ‘Μονομάχου’ και με γερασμένους πρωταγωνιστές. Κάποιος γνωστός κριτικός έγραψε ότι τρέμει στην ιδέα ότι σχεδιάζεται το δεύτερο μέρος.

Μάλλον άδικες γνώμες για μια ταινία που έχει όντως αδυναμίες και ελλείψεις, αλλά που προσφέρει ένα χορταστικό κινηματογραφικό δίωρο, με ωραίες ερμηνείες , δυναμική σκηνοθεσία,και αναγωγή σε εποχές μεταξύ Ιστορίας και παραμυθιού……

Είναι γεγονός ότι τόσο ο Ράσσελ Κρόου, όσο και η Κέητ Μπλάνσετ, ηλικιακά είναι και φαίνονται αρκετά μεγαλύτεροι απο τον Ρόμπιν και τη Μάριαν που έχουμε δει στις περισσότερες βερσιόν, που είναι νέοι και ζουν ένα χαριτωμένο ρομάντσο. Επίσης ισχύει ότι ο Κρόου, αν και πολλές σκηνές δράσης είναι σαν αντιγραφή σκηνών του στο ‘Μονομάχο’, μοιάζει αργοκίνητος και κουρασμένος. Γιατί να μην το δούμε όμως ότι αυτή είναι η σύμβαση της ταινίας; Αυτό το φιλμ ΔΕΝ είναι ο Μάξιμος και η παρέα του.

Ο Ρόμπιν Λονγκστράιντ έχει γυρίσει μετά από χρόνια Σταυροφοριών κατάκοπος και ταλαιπωρημένος στην Αγγλία, αφού έχει υπηρετήσει τον βασιλιά της Αγγλίας Ριχάρδο τον Λεοντόκαρδο στην σταυροφορία του για την ανάκτηση της Ιερουσαλήμ. Ζει τυχοδιωκτικά, ωστόσο την έχει μέσα του την ιπποσύνη και τη μεγαλοσύνη, όπως θα δούμε στην εξέλιξη της πλοκής….θέλει να προασπίσει τα δίκαια των φτωχών του λαού, και με τους «καλούς» στο στόρυ βαρώνους φίλους του , που εγείρουν αξιώσεις κατά του βασιλιά, ( και γνωρίζουμε ιστορικά ότι αυτό θα οδηγούσε αργότερα στη σύνταξη της ‘Μάγκνα Κάρτα’) ,θα σώσει την Αγγλία από την επέμβαση των Γάλλων , που επεδίωκαν τον εμφύλιο, σε μια καταληκτική μάχη στις ακτές του Ντόβερ.

Η δημοτικότητά του όμως ανάμεσα στους στρατιώτες θα γεμίσει φθόνο τον Ιωάννη που μετά θα τον κηρύξει παράνομο, και έτσι υποτίθεται θα ξεκινήσει και ο θρύλος του.

Η δε Μάριον-Κέητ , πίσω στην ρημαγμένη απο τους φοροεισπράκτορες αγγλική επαρχία,το λέει κιόλας, ότι και πριν δέκα χρόνια, όταν την πάντρεψαν, την θεωρούσαν ήδη γεροντοκόρη για τα δεδομένα της εποχής. Είναι δυο ταλαιπωρημένοι άνθρωποι του Μεσαίωνα που κοιτάνε πώς να επιβιώσουν μέσα στους πολέμους και την αγριάδα των καιρών. Οι σκηνές της αργής αλλά σταθερής ερωτικής προσέγγισης μεταξύ των δύο είναι όμορφα λεπτοδουλεμένες απο το σκηνοθέτη και ερμηνευμένες απο τους πρωταγωνιστές, κυρίως απο τη θεά Κέητ.

Και βέβαια, χαρά για τον σινεφίλ θεατή του ευρωπαικού σινεμά, είναι να βλέπουμε να παίζει και να είναι δραστήριος σε ταινίες ο μέγας Μαξ φον Σύντοου, που εδώ ερμηνεύει τον ανδρείο γέροντα βαρώνο Λόξλευ ,και κλέβει άνετα την παράσταση, όπως έκανε και στο ‘Νησί των Καταραμένων’ φέτος πάλι. Φαίνεται ότι ο ιππότης της ‘Εβδομης Σφραγίδας’ ακόμα νικάει τον θάνατο στις παρτίδες σκάκι που παίζουν.

Αδυναμίες στην πλοκή υπάρχουν, όπως ο πολύ μικρός ρόλος του Σερίφη του Νότινχαμ, ίσως όμως γιατί είπαμε ότι όλα διαδραματίζονται πριν γίνει παράνομος ο Ρομπέν, στο ξεκίνημα του μύθου. Ακόμα, και γω ξενέρωσα που δείχνει την Μάριον να λαμβάνει μέρος στη μεγάλη μάχη στο τέλος, αλλά τελικά εκεί είναι που από την ιστορική απεικόνιση γίνεται λίγο και παραμυθάκι το φιλμ.

Οι αναπαραστάσεις των μαχών όμως, οι πορθήσεις των κάστρων, και κυρίως η τελική σκηνή της μεγάλης μάχης με την απόβαση των Γάλλων στις ακτές του Ντόβερ, σκηνές που εσκεμμένα αντιγράφουν , ακόμα και στον τρόπο κατασκευής των πλοίων,τα πλάνα του Σπήλμπεργκ στη ‘Διάσωση του στρατιώτη Ράιαν’, είναι αρκούντως χορταστικές, τουλάχιστον για όσους αγαπούν την ιστορία, και μάλιστα τη μεσαιωνική.

Τί εποχές αλήθεια και αυτές. Βασιλιάδες πραγματικοί ρηγάδες, σκληροί , δολοπλόκοι και αδίστακτοι, που η Ιστορία τους θαυμάζει και τους μνημονεύει για την γενναιότητα , την απανθρωπιά και σκληρότητα που δείχνανε στις μάχες και στους υπηκόους τους, και για το ότι διαμόρφωναν έτσι τη μελλοντική εξέλιξη του κόσμου.

Ο Ριχάρδος ο πρώτος, όπως επίσημα λεγόταν, έζησε μόνο 42 χρόνια, από το 1157 ως το 1199, όπότε και σκοτώθηκε κατά την πολιορκία ενός γαλλικού κάστρου σε αγγλικό έδαφος,στην επιστροφή του απο την Τρίτη Σταυροφορία για τα εδάφη της Ιερουσαλήμ.

Από αυτό το σημείο αρχίζει η ταινία. Πίσω στον θρόνο, θα έπαιρνε τη θέση του το ρεμάλι ο αδελφός του ο Ιωάννης. Παίκτες όλοι στις βασιλικές αυλές μεταξύ Αγγλίας και Γαλλίας, όπου είχαν εκτυλιχτεί τρομερές συνομωσίες, με αδέλφια που αλληλοσκοτωνόντουσαν και αλλεπάλληλες προδοσίες πατρίδας, θρησκείας, οικογένειας…..

Μια Ευρώπη βάρβαρη και ηρωική,υπό διαμόρφωση στα σύνορά και στα πολιτεύματα, και το Βυζάντιο παίκτης και αυτό στα ανατολικά της.

Και ο Ρομπέν; ποιός ήταν αλήθεια; ‘Απειρες μελέτες που έχουν γίνει δεκαετίες τώρα καταλήγουν ότι δεν ήταν υπαρκτό πρόσωπο τελικά, και ότι ο μύθος του αρχίζει να καλλιεργείται μισό αιώνα μετά τη βασιλεία του Λεοντόκαρδου.

Υπάρχουν πολλές λαικές μπαλλάντες που είχαν διασωθεί ανά τους αιώνες, τόσο στα αγγλικά όσο και στα γαλλικά, που εξιστορούν τις περιπέτειές του και τα κατορθώματά του, μαζί με την αγαπημένη του Μάριον. Η σύγρονη αντίληψη που έχουμε για αυτόν είναι μια παραλλαγμένη εκδοχή των μεσαιωνικών προφορικών παραδόσεων, που μορφοποιήθηκε στη βικτωριανή πλέον Αγγλία. ‘Υστερα, στον εικοστό αιώνα, μας παρουσιάστηκε στη μορφή που ξέρουμε απο της χολλυγουντιανές ταινίες του ’30 και έπειτα.

Αν ποτέ υπήρξε και έδρασε, τα χνάρια του χάθηκαν για πάντα μέσα στα δάση,και οι προφορικές παραδόσεις τροποποιήθηκαν έτσι από τις μεταγενέστερες γενιές, που λαχταράνε να πιστεύουν σε καλούς παλικαράδες που νικάνε το κακό. Αυτό δηλαδή που δεν βλέπουμε συχνά στο ξύπνιο μας.

Advertisements

Single Post Navigation

19 thoughts on “"Robin Hood" του Ρίντλευ Σκοτ : αφορμή για κατάδυση στο Μύθο και στην Ιστορία.

  1. Δεν είχα σκοπό να πάω να τη δω αλλά τώρα έχω περιέργεια :-)

  2. Καλησπέρα Χρήστο!!…δεν μπορώ να εγγυηθώ ότι θα σου άρέσει , έχει σαφώς κάποιες αδυναμίες, είναι και προσωπικά γούστα αυτά. Εμένα τυχαίνει να μου είναι συμπαθής ο Ρίντλευ Σκοτ και ο Κρόου και η Μπλάνσετ. Επίσης μου αρέσει η Μεσαιωνική ιστορία και να βλέπω φιλμς με αναπαράσταση της τότε ζωής…..αφορμή βρήκα για να γράψω στο μπλογκ για κάποια ιστορικά δεδομένα, που εμένα τουλάχιστον μου είναι γοητευτικά.

  3. ειρηνη καλησπερα,ευχαριστω για την επισκεψη,κατα λαθος διεγραψα το σχολιο σου!!για να επανορθωσω σε βαζω στα ιστολογια μου…!!καλη συνεχεια

  4. kalispera! ego diaskedasa poli poli me ti tainia! fisika kai exei adinamies alla exei kai polla polla kala stoixeia! iperoxo to keimeno sou! kalo sou vradi! :)

  5. Εξαιρετική η παρουσίαση που κάνεις Ειρήνη!Μου αρέσει (έτσι και αλλιώς)ο Ράσελ Κρόου…Θα την δώ την ταινία,έστω και μόνο για να ακούσω την φωνή του!Με γειά η νέα εμφάνιση του ιστολογίου σου…Είναι τόσο άψογη η εμφάνισή σου πάντα Ειρήνη μου…

  6. Ειρήνη καλησπέρα. Η αναφορά σου στην ταινία είναι από τις καλύτερες που έχω διαβάσει τις τελευταίες μέρες. Πραγματικά δεν ξέρω σε τι χρησιμεύει και πού αποσκοπεί αυτή η έμμονη σύγκριση με τον ''Μονομάχο''.Ο Μεσαίωνας ως ιστορική περίοδος είναι όντως γοητευτικός , μάλλον γιατί πολλά στοιχεία του παραμένουν ακόμη ασαφή και σκοτεινά.Όσο για τον Ράσσελ Κρόου παραμένει καλός ηθοποιός όσο…''κουρασμένος'' κι αν φαίνεται. Προσωπικά μου άρεσε ιδιαίτερα στο ''Λ.Α. Εμπιστευτικό''

  7. Ώραιότατο κειμενάκι,μπράβο.Είναι φυσιολογικά μιλάμε για μια ταινία αντικειμενικά ''κατώτερη''και απο ''gladiator'' αλλα και απο άλλες ταινίες του Scott!!Δέν έδωσε μια νέα πνοή στον μύθο για να μιλάμε για καινοτομία(προτίμησε την οδό του πρίν της ιστορίας που ξέρουμε)πιστεύω οτι είναι μια μέτρια ταινία που θα μπορούσε να την σκηνοθετήσει ο κάθε blockbusterάς του Hollywood.Σώζεται απο το άψογο της παραγωγής και τους καλούς ηθοποιούς!!

  8. Ντίνα μου τρυφερή, με τις ευωδιαστές δημοσιεύσεις, σε ευχαριστώ πολύ!…και βέβαια μου αρέσει και μένα η φωνή του Ράσσελ πολύ…..να πας, είναι χορταστική περιπέτεια….

  9. Κρίσπυ, σε ευχαριστώ πολύ!…..στο ελ ει εμπιστευτικό πρωτογνωρίσαμε ευρύτερα τον Ράσσελ και μας άρεσε πολύ…..δυστυχώς, λίγα χρόνια μετά το 'Οσκαρ για τον Μονομάχο, και μετά από ένα περιστατικό όπου πέταξε ένα κινητό τηλέφωνο σε έναν υπάλληλο ξενοδοχείου στη Νέα Υόρκη, ο αμερικανικός τύπος του έκανε μεγάλο πόλεμο, καταστρέφοντας σχεδόν την καρριέρα του εκεί. Ουσιαστικά μόνο με τον Ρίντλευ Σκοττ διασώζεται ακόμα, που τον έχει μόνιμο πρωταγωνιστή. Στην Αυστραλία ζει βέβαια ευτυχισμένος , δοξασμένος και πλούσιος.

  10. Ακάντεμυ, ευχαριστώ πολύ ;-)……ναι, θα μπορούσε να είναι και καλύτερο…ο Σκοττ είναι 73 ετών και δεν είναι πια αυτός που έκανε το Μπλεηντ Ράννερ και το Ελιεν….όμως, ήθελα να πω εδώ στην ανάρτηση ότι δεν είναι και κακό, όπως οι περισσότεροι κριτικοί είπαν. 'Εχει καλές ερμηνείες και κάποιες δυναμικές σκηνές. για αυτό γράφω και το "νοτ μπαντ"….δεν είναι και ένα χαμένο δίωρο.Επίσης ήθελα να βάλω και αυτά τα ιστορικά στοιχεία, και αν δεν φοβόμουν ότι θα γινόταν πολύ μεγάλη η ανάρτηση για μπλογκ, θα έγραφα και περισσότερα.

  11. Ενα πολυ καλο μπλογκ ενος κοριτσιουhttp://mariatweety.blogspot.compragmatika a3izeisas euxaristw kai kalh synexeiaPetros

  12. Μπράβο! εξαιρετική παρουσίαση της ταινίας. Προσωπικά μου άρεσε πιο πολύ από το Gladiator που το θεωρώ αμερικανιά, η οποία είναι στο πνέυμα της δικαίωσης των ιμπεριαλιστικών πολέμων των ΗΠΑ παραλληλίζοντάς τες με τις ρωμαϊκές κατακτήσεις, όταν αυτές γίνονται από φιλόσοφο αυτοκράτορα και όχι διεφθαρμένα και καιροσκόπα άτομα!!! Κάτι τέτοια με χαλάνε πολύ.Αντιθέτως, ο Rodin Hood είναι στο κλίμα της, λάιτ βέβαια, κοινωνικής κριτικής που συνηθίζει το Χόλυγουντ σε υπερπαραγωγές τα τελευταία χρόνια (πχ Αβαταρ, 2012) και φυσικά είναι μια γεμάτη ταινία που δεν κάνει καθόλου κοιλιά με πολλά κοινωνικο-ιστορικά στοιχεία εκείνης της εποχής, δοσμένα με τον γνωστό χολυγουντιανό τρόπο Εμένα η απόβαση των Γάλλων μου θύμισε την απόβαση στη Νορμανδία, ένα σκηνικό που έχει εμπνεύσει πάρα πολλές ταινίες και το θεώρησα ως έναν ενδιαφέρον αναχρονισμό (αντίστροφα, ξεκίνησε πχ περίπου από τη Νορμανδία και αποτελούσε μια προταση-άποψη για τη μεταφορά ιππικού και βαρύ οπλισμού σε μινι εκστρατείες για διάσχιση θαλάσσιων στενών εκείνη την εποχή)Οσο για το ότι πήρε μέρος στη μάχη η Μαριον, είναι και αυτό στα πλαίσια πολιτικής ορθότητας, που θέλουν να αναβαθμίζουν το ρόλο της γυναίκας στην αμερική σε στρατιωτικό επιχειρησιακό επιπεδο. Αλλωστε δεν υστερούν σε βία και πολεμική ικανότητα οι γυναικες που κατατάσσονται στον στρατό. Ούτε ήταν και λίγες οι αναφορές σε γυναίκες πολεμίστριες εκείνες τις εποχές, έστω και αν αποτελούσαν εξαίρεση.

  13. Τάυλερ, σε ευχαριστώ πολύ που καταθέτεις τη γνώμη σου εδώ ;-))Ξέρεις, σχεδόν φοβήθηκα να υπερασπιστώ την ταινία, μετά από τις άδικες κριτικές που δέχτηκε….επίσης, επειδή οι φίλοι μου, που με παρακολουθούν κυρίως μέσω Φέησμπουκ, με έχουν συνηθίσει να γράφω για κοινωνικοπολιτικά, δεν ήξερα αν θα καταλάβαιναν ότι μπορούμε να αντιμετωπίζουμε με σοβαρότητα, και όχι σοβαροφάνεια, όλα τα θέματα…Στο προκείμενο: αγαπώ τη συνολική δουλειά του Ρίντλευ Σκοττ, και δεν ξέρω γιατί τα τελευταία χρόνια τον κατακεραυνώνουν οι κριτικοί. Το ίδιο άδικα είχαν αντιμετωπίσει και το Βασίλειο των Ουρανών του, πριν δυο χρόνια, που ήταν καλή ταινία και στο ίδιο χρονικό πλαίσιο….Μήπως δεν ασχολείται ο κόσμος -και οι κριτικοί- με Ιστορία;….πώς είναι δυνατόν για αυτόν τον Ρομπέν να λένε ότι ήταν βαρετό;……ίσως δεν έδωσε νέα πνοή κινηματογραφικά, όπως λέει και ο φίλος Ακάντεμυ από πάνω, αλλά βαρετό καθόλου….απορώ με τα κριτήρια και τα κίνητρά τους!Η σκηνή της απόβασης στο Ντόβερ ήταν ολοφάνερα σινεφίλ αναφορά στον Στρατιώτη Ράυαν, με τα παραλληλόγραμμα πλοία και την κοκκινοβαμμένη θάλασσα…..και γενικά ιστορικά είναι αξιοπρεπής η ταινία…..γιατί τους έχει κάτσει στο λαιμό το δίδυμο Ρίντλευ-Ράσσελ, μου προκαλεί απορία…..ο Ράσσελ παραμένει εκφραστικός και εσωτερικός, και ήταν και καλογυμνασμένος πάλι εδώ…..τους εύχομαι πάντως και πολλές περισσότερες ταινίες στο μέλλον.

  14. εγώ διαβάζω κριτικές και σκάω στα γέλια. Θάβουν με ψευτοκουλτουριάρικο τουπέ μια ταινία μέσα σε έναν ακατάσχετο βερμπαλισμό που δεν καταλαβαίνεις τι λένε. Και μάλιστα έιναι και προβλέψιμοι πότε θα θάψουν μια ταινία. Ημουν πχ βέβαιος ότι θα πέσει θάψιμο σε αυτή προτού καν διαβάσω μια κριτική, γιατί είναι της μόδας να βλέπουν με καχυποψία κάθε χολυγουντιανή υπερπαραγωγή, ειδικά όταν προσπαθεί να αναζητήσει με συνταγές την επιτυχία, καθώς και κάθε πολυαναμενόμενη ταινία.και είναι κρίμα να ντρεπόμαστε να πούμε τη γνώμη μας γιατί κάποιοι που την είχαν και τάχα κριτικοί κινηματογράφου θέλησαν να πουλήσουν πνεύμα (στο κάτω κάτω και οι κριτικοί προσωπικό γούστο και γνώμη εκφράζουν σαν εμάς, απλώς τυχαίνει να πληρώνονται για να γράφουν σε έντυπα μέσα και αυτό τους προσδίδει ένα πλασματικό κύρος).Αλλά δεν είναι και η πρώτη φορά που μουσικές ή κινηματογραφικές δουλειές αξιολογούνται μεταγενέστερα πολύ θετικότερα

  15. Συμφωνώ. Καλημέρα ;-))

  16. δουλτσινεα Ειρηνη δεν εχω λογια…. συμφωνω απολυτα!

  17. Δημήτρη Ταξιδευτή, σε ευχαριστώ πολύ πολύ!!!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: