Ειρήνη Βεργοπούλου

Το νερό

Το  νερό

Το νερό. Ξεκίνησε τα πάντα, και τα τελειώνει επίσης όταν θέλει.
Τα αρχινά και τα λήγει όλα, με την παρουσία του και την απουσία του,
κατά το δικό του δοκούν.
Το νερό ανέσυρε τη ζωή από το μηδέν , μυστηριακά, πίσω από τη μοναξιά του πλανήτη.
Σφραγίζει στο κεφάλι τους αθώους. Αποτελειώνει με τη σπάθα του τη δίψα στο λαρύγγι,
αιμοδοτεί το χώμα, αποφλοιώνει την κάψα. Απεκδύει το δέρμα από κάθε κόπο και πόθο.
Κατασπαράζει τη φωτιά και την ξεφτιλίζει.

Σαν αντάλλαγμα, σε οβιδιακές μορφές, σου επιτάσσει όλες τις αισθήσεις.
Σε εγκαλεί να το ερμηνεύσεις με όλες τις γλώσσες : της αφής, της γεύσης, της όρασης, της ακοής, της οσμής, της διαίσθησης.

Ακόμα, ταξιδεύει, μεταφέρει, καταποντίζει. Πέμπει σώματα και ψυχές προς παραδείσους, ερήμους, και προς τον ‘Αδη.
Το τελευταίο σε πονά, όπως τόσα.
Μετά από μια βροχή όλο καρφιά, μια λακούβα του, τυχαία και ρηχή, δίπλα σε κάτι αρχαίες ράγες,

σε αντανακλά, και σε παραπλανά, πάλι για όμορφα να συλλογιέσαι.

Advertisements

Single Post Navigation

2 thoughts on “Το νερό

  1. Το νερό, γεννάει… Ποίηση…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: