Ειρήνη Βεργοπούλου

Grace

Grace

( Μονόλογος απέναντι σε πορτραίτο νο 7 )

Γκρεης,

Στέκεσαι εδώ και ποζάρεις, ολόφωτη και τηλαυγής.

Οι σωλήνες από νέον σου χαράζουν τη στεφάνη των μαλλιών,

και τα μάτια σου μας κεντράρουν, ηλεκτροφόρα,

απολύτως ασημιά,

ολόφρεσκα κέρματα, φρεσκοκομμένα.

Το σχήμα σου έχει στην αφίσσα ως σε παριανό μάρμαρο σμιλευτεί,

η καλλονή σου εν πλήρει δόξει.

Ατυχώς όμως, αιωρείσαι μεταξύ δυό απωλειών :

της δικής σου, δυό χρόνια πρωτύτερα, και του καλλιτέχνη σου, τρία χρόνια μετά.

Ευάλωτη, πολύ ευάλωτη ήταν,

στην τελική κρίση, η φωτό.

Τόση ομορφιά, τόση διασημότητα,

ενδεχομένως και κάποια πάθη,

τόση άραγε ισχύς,

όλα ευεπίφορα.

Μια θρυαλλίδα στιγμής, κάπου στην έντονη νεότητα

έχει εγκλωβιστεί εδώ από τον υπήκοο φακό.

Μια θρυαλλίδα μικρή, που νόμισε ότι ήταν πλανήτης.

Τόση ωραιότητα, δεν συντελέστηκε τελικά για τυχερό.
Συμπερασματικά, ανήκει και αυτή στα μουσεία.

Και εκείνο της δικής σου πόλης, και στα γενικά.

Στα μουσεία, παρέα με τις άλλες καλλονές,

ενσωματωμένη ανάμεσά τους,

και με τις περίφημες σούπες παρέα.

Το νέον, το νέον, τα κάνει όλα διάφανα.

Το αλφάδι του στυλίστα πορτραιτίστα θα μαρμαρώσει και αυτό

αποφεύγοντας τα συνήθη μπανάλ αρθριτικά.

Και όλα θα είναι στάμπες ταχυδρομικές

πάνω σε φλύαρα χρονοκιβώτια.

εικόνα : το πορτραίτο της Γκρεης Κέλλυ ( 1929- 1982) από τον ‘Αντυ Γουώρχολ ( 1928 -1985), το 1984. Μουσείο της Φιλαδέλφεια.

Advertisements

Single Post Navigation

2 thoughts on “Grace

  1. Καλησπέρα… Υπήρξε αναμφισβήτητα εκείνο που θα λέγαμε «προικισμένη» από τη Φύση… Ένα καλό προϊόν… Σαν τέτοιο έγραφε στο φακό και μπόρεσε και καβάλησε το κύμα (serfed the wave) πηγαίνοντας μακρύτερα από όλες τις ομόλογές της. Μια παρακατιανή, έγινε λαμπερή γαλαζοαίματη… Έφυγε νέα σχετικά (51 ετών) αλλά πόσοι και πόσοι δεν φεύγουν άκλαφτοι? Ακόμη κι αν γερνούσε κι ο χρόνος έφθειρε τις αδρές γραμμές και γωνίες του προσώπου της, σίγουρα η αποθέωσή της στην Τέχνη θα μείνει για πολύ μετά από αυτήν… Όπως η Μόνα Λίζα, ή η Βανότσα της Φλωρεντίας κάποτε που πέρασαν τη λάμψη τους από αυτόν τον κόσμο… Μια θλίψη ίσως για το πόσο φθαρτοί και ατελείς είμαστε… Αλλά και η αποθέωση της Τέχνης που θα αφήσει ανεξίτηλες κάποιες φιγούρες να ταξιδέψουν στο χρόνο και να αναπαράγουν όχι τίποτε άλλο παρά τη ματαιοδοξία της εποχής μας…

    ωραίοι οι στίχοι σου…

  2. Νίκιπλε, ευχαριστώ για την επίσκεψη και την ανάγνωση . Ναι, το κείμενο/ποίημα κάποιες σκέψεις για τη ματαιότητα των φθαρτών πραγμάτων επιδιώκει να μεταδώσει. Η τεχνοτροπία του Γουώρχολ πάντως μάλλον έχει πάρει τη θέση της στην ιστορία της τέχνης.

    Πολλά ευχαριστώ και πάλι για την τοποθέτηση, καλές Απόκριες να έχεις :]]]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s