Ειρήνη Βεργοπούλου

Archive for the category “Δανεισμένα από αλλού.”

Ο Σεπτέμβρης ντύθηκε δάσκαλος

dimart

Αυτό δεν είναι τραγούδι #784
Dj της ημέρας, η Νατάσσα Συλλιγνάκη

[Ένα κείμενο κι ένα τραγούδι, για τον Σεπτέμβρη που έρχεται. Για τη χρονιά που ξεκινάει.]

Δυο ζάχαρη και μια κοφτή καφέ, ένα κουταλάκι νερό και ανακάτεμα
ο καφές του

Ο Σεπτέμβρης ντύθηκε ανόρεχτα δάσκαλος
Πότισε το μαντήλι του δυο ρανίδες με τη μυρωδιά μουσκεμένου από τη βροχή χώματος
κι έβαλε στο πέτο του ένα τσαμπί σαββατιανό
έτσι
κάτι να του θυμίζει πως δεν είναι μόνο ένα

Έριξε μια ματιά στον καθρέφτη
πέρασε τα δάχτυλα μέσα από τα μαλλιά
“παλιόφιλε… παλιοσειρά!” σκέφτηκε κι αμέσως διαπίστωσε την υπερβολή
τη λεκτική, όχι στην ουσία!
ίσως και να έπρεπε ν’ αποσυρθώ
ως πότε θα σηκώνω την έναρξη
βάρυνε κι αυτή με τα χρόνια
κάποτε ήταν νέα κι όλη την είχαν περί πολλού και την ποθούσαν
και τώρα το ίδιο συμβαίνει μα ανομολόγητα κι οι λόγοι είναι άλλοι

Κοίταξε, χωρίς να αντιδράσει, δυο μυρμήγκια…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 414 επιπλέον λέξεις

George Orwell – Κάρολος Ντίκενς

Πανδοχείο

Orwell - Dickens

Είναι γνωστό ότι ο Τζορτζ Όργουελ έχει γράψει εξαιρετικά δοκίμια για πλείστα λογοτεχνικά και πολιτικά θέματα· συνεπώς, όταν εκδόθηκε αυτοτελώς η μελέτη του για τον Κάρολο Ντίκενς από τον τόμο συλλογή των δοκιμίων του Decline of English Murder and other essays [1965], το ενδιαφέρον μου υπήρξε παραπάνω από αυξημένο, τόσο για την απομυθοποίηση πολλών θεσφάτων για τον μεγάλο βικτωριανό συγγραφέα όσο και για την γενικότερη ερμηνεία του έργου του υπό την πολιτική και ηθική σκέψη του Όργουελ. Ο συγγραφέας αναπτύσσει τις σκέψεις του σε επτά άτιτλα κεφάλαια, που εμπλουτίζει με χαρακτηριστικά αποσπάσματα από το έργο του Ντίκενς για να στηρίξει τις θέσεις του.

charles_dickens_wiki

Ο Όργουελ μπαίνει ευθέως στην προβληματική του. Ο ζοφερός οίκος, Δύσκολα χρόνια, ΌλιβερΤουίστ, Η μικρή Ντόρριτ: Ο Ντίκενς στα μυθιστορήματά του επιτίθεται στους θεσμούς τους αγγλικού κράτους με μια σφοδρότητα η οποία δεν ξαναφάνηκε έκτοτε. Αλλά αυτό κατάφερε να το κάνει χωρίς να γίνει μισητός – και…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 949 επιπλέον λέξεις

Τζούλιαν Μπαρνς – Χωρίς να φοβάμαι τίποτα πια

Πανδοχείο

Layout 1

Διαλεκτική πάνω στο άλεκτο

Πιο ενδιαφέρον και πιο απολαυστικό βιβλίο για το αναπόφευκτο δεν μπορεί να υπάρξει. Ο πνευματώδης Άγγλος συγγραφέας το κατορθώνει μ’ έναν φαινομενικά απλό τρόπο: το γράφει ταυτόχρονα ως προσωπικό αφήγημα και ως δοκιμιακή μελέτη. Το ένα είδος αναμειγνύεται με το άλλο και εμείς καταλήγουμε να διαβάζουμε ένα απολαυστικό βιβλίο για τον θάνατο χωρίς στιγμή να μας σκεπάζουν σκιές ή να σκιαζόμαστε.

Ο Μπαρνς επιδίδεται πρώτα σε μια μορφή …. επιλεγμένης αυτοβιογραφίας, διηγούμενος αμέτρητα περιστατικά από την ζωή του που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο σχετίζονται με το θέμα του: από τις απόψεις των μελών της οικογένειάς τους, μέχρι τις συζητήσεις με φίλους, τους εσωτερικούς προβληματισμούς, την επίδραση των γεγονότων. Φυσικά αυτό το μέρος προϋποθέτει και την ευρύτερη σκιαγράφηση προσώπων, τόπων και εποχής, που μαστορεύει με την γνώριμη συγγραφική του τέχνη. Από την άλλη καταγράφει και σχολιάζει μια μεγάλη ποικιλία σχετικών σκέψεων και απόψεων από…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 1.031 επιπλέον λέξεις

Το ποίημα της εβδομάδας 10/2

dimart

mark strand

Διατηρώντας τα πράγματα ολόκληρα

—Μαρκ Στραντ—
Μετάφραση: Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ

Σ’ ένα χωράφι
είμαι η απουσία
του χωραφιού.
Πάντα
έτσι συμβαίνει.
Όπου κι αν είμαι
είμαι αυτό που λείπει.

Όταν περπατώ
χωρίζω τον αέρα
και πάντα
ο αέρας εγκαθίσταται
για να γεμίσει τα διαστήματα
όπου πριν το σώμα μου ήταν.

Όλοι κάποιο λόγο έχουμε
που κινούμαστε.
Εγώ κινούμαι
για να διατηρώ τα πράγματα ολόκληρα.

* * *

Εδώ άλλα ποιήματα, άλλων εβδομάδων

Το dim/art στο facebook

follow-twitter-16u8jt2 αντίγραφο

Δείτε την αρχική δημοσίευση

Βασίλης Τσιαμπούσης: Ἡ βέσπα

Πλανόδιον - Ιστορίες Μπονζάι

Tsiampousis,Basilis-IBespa-Eikona-03

Βα­σί­λης Τσι­αμ­πού­σης

Ἡ βέ­σπα

01-TaphΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ εἶναι σὰν τὸ ρεμ­πέ­τι­κο τρα­γού­δι. Μι­λά­ει στὴν ψυ­χὴ τοῦ λα­οῦ καὶ γρά­φει τὴ λο­γι­κὴ καὶ τὴν κουλ­τού­ρα στὰ πα­λιά του τὰ πα­πού­τσια. Γι’ αὐ­τὸ κυ­ρί­ε­ψε ὅ­λο τὸν κό­σμο.»

       Σύγ­χρο­νος λα­ϊ­κὸς φι­λό­σο­φος κι αὐ­θεν­τί­α στὰ πο­δο­σφαι­ρι­κά, ὁ κλη­τή­ρας.

       «Τὸ Μπερ­ναμ­πέ­ου, Μα­δρί­τη Ἱ­σπα­νί­ας, μῆ­κος 203,80 μέ­τρα, πλά­τος 102,30, εἴ­σο­δοι 74, θέ­σεις 125.565, ρε­κὸρ εἰ­σι­τη­ρί­ων στὶς 17 Ἀ­πρι­λί­ου 1979 στὸν ἀ­γώ­να…» κι ὄ­χι μπα­ροῦ­φες, ἐ­ξα­κρι­βω­μέ­να πράγ­μα­τα. Κα­τὰ και­ροὺς τοῦ τὴ στή­σα­νε μ’ ἀ­πο­κόμ­μα­τα ἀ­πὸ πα­λι­ὲς ἐ­φη­με­ρί­δες, «στὸν τά­δε ἀ­γώ­να τοῦ 1958 ποι­οί ἔ­βα­λαν τὰ γκὸλ καὶ σὲ ποι­ό λε­πτό;», μὰ ὅ­λους τοὺς κόλ­λη­σε στὸν τοῖ­χο. Δι­ό­τι δὲν ἦ­ταν ὅ­ποι­ος ὅ­ποι­ος, ἦ­ταν κι­νη­τὴ ἐγ­κυ­κλο­παί­δεια κι ἔ­τσι τὸν ἤ­ξε­ραν ὅ­λοι: «Λά­κης ὁ ἐγ­κυ­κλο­παί­δειας».

       Πέ­ρα ὅ­μως ἀ­π’ τὴ δό­ξα καὶ τὴν ἀ­να­γνώ­ρι­ση στὴ μι­κρή τους πό­λη μό­νο χά­σι­μο εἶ­χε ἀ­π’ αὐ­τὴ τὴν ἱ­στο­ρί­α. Πρῶ­τα πρῶ­τα τοῦ ‘φευ­γαν ἀρ­κε­τὰ χρή­μα­τα ἀ­π’ τὸν…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 1.529 επιπλέον λέξεις

Νόστος και Άλγος//Nostos and Algos

Constantine P. Cavafy: Poems in English

Manolis

Konstantinoupolis (1863 – 1933)
The English versions of Cavafy’s poems are taken from
Constantine P. Cavafy – Poems by Manolis
(Libros Libertad, Surrey 2008).

View ‘Constantine P. Cavafy: Biographical Note’
View these poems in Greek original

1. Voices
2. Candles
3. Thermopylae
4. Waiting For The Barbarians
5. The City
6. Ithaca
7. As Much As You Can
Translator’s Note

VOICES

Ideal and beloved voices
of the dead or those who
for us are lost like the dead.

At times they talk in our dreams;
at times our minds hear them when in thought.

And with their sound, for a moment, echoes
return from the first poetry of our lives—
like distant music, at night, that slowly fades away.

CANDLES

The days of the future stand in front of us
like a line of lit candles—
golden, warm, and lively little candles.

The days of the past remain behind,

Δείτε την αρχική δημοσίευση 1.311 επιπλέον λέξεις

Γιώργος Χ. Θεοχάρης – Από μνήμης

Πανδοχείο

Όπως εκείνος, που πλημμυρισμένος από συγκίνηση, με λυγμικά δάκρυα στα μάτια και τον κόμπο στο λαιμό, «πολύ…» είπε, «πολύ…», και τίποτε άλλο δεν μπόρεσε να προσθέσει, αφήνοντας έτσι αυτό το επίρρημα μόνο του να εκφράζει το μέγεθος του εσωτερικού του συγκλονισμού.

…και μόνο για τέτοιες στιγμές αξίζει κανείς, αν όχι να γίνει ποιητής, τουλάχιστο να γίνει αναγνώστης της˙ και μόνο για τέτοιες στιγμές αξίζει να υπάρχει η ποίηση, να τις κρυσταλλώσει σε στίχο. Κι αν γράφοντας ποιήματα βότσαλα μνήμης ρίχνουμε/στον σιωπηλό βυθό/του χρόνου κι αν τα ποιήματα δεν είναι τίποτα άλλο παρά ενέχυρα με το οποία δανειζόμαστε ψιχία αιωνιότητας και πάλι η οδυνηρή μας διαδρομή γλυκαίνεται, οι πόνοι μας διαχέονται στις λέξεις, μας δίνουν το άλλο χάδι για να πορευτούμε ακόμα πιο συνειδητοί.

Δεν χρειάζεται να βασιστεί κανείς στους τίτλους των συλλογών και των ποιημάτων του Γ. Χ. Θεοχάρη, ούτε καν στη διάκριση των γραπτών του εδώ σε μνημόσυνα

Δείτε την αρχική δημοσίευση 985 επιπλέον λέξεις

Το Δουβλίνο του Τζέιμς Τζόις

dimart

«Έζησε, αγάπησε, γέλασε, έφυγε»
— επιγραφή στον τάφο του Τζέιμς Τζόις

Άγαλμα του Τζόις στο Δουβλίνο. Άγαλμα του Τζόις στο Δουβλίνο.

O Τζέιμς Τζόις πέθανε σαν σήμερα, 13 Ιανουαρίου του 1941, στη Ζυρίχη από προχωρημένο έλκος στομάχου, προτού προφτάσει να γίνει 59 ετών (γεννήθηκε στην Ιρλανδία στις 2 Φεβρουαρίου του 1882). Αν και από τις αρχές του 20ού αιώνα εγκαταστάθηκε —μαζί με την Νόρα Μπάρνακλ, την καμαριέρα σε ξενοδοχείο που ερωτεύτηκε κεραυνοβόλα και με την οποία έζησε σε όλη του τη ζωή— πρώτα στη Ζυρίχη, μετά στην Τεργέστη, έπειτα στη Ρώμη, ώσπου μετά τη λήξη του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου να εγκατασταθεί στο Παρίσι, ύστερα από πρόσκληση του Έζρα Πάουντ, πάντοτε επέστρεφε στο Δουβλίνο (σε προάστιο του οποίου γεννήθηκε, σε μια εύπορη οικογένεια, η οποία όμως από το 1891 και μετά ζει στην ανέχεια λόγω κακών χειρισμών των οικονομικών της από τον αλκοολικό πατέρα Τζόις).

«Όλοι προσπαθούν να φύγουν μακριά απ’ τη χώρα που την κατέχει ένας θυμωμένος…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 4.956 επιπλέον λέξεις

Δημήτρης Νανόπουλος: «Του Σύμπαντος δεν του καίγεται καρφάκι για μας».

dimart

dimitris-nanopoulos-elpizontas-stin-abebaiotita_1.w_hr

Δεν υπάρχει μόνο ένα, αλλά πάρα πολλά σύμπαντα —συγκεκριμένα δέκα εις την πεντακοσιοστή— και δεν αποκλείεται στο μέλλον να δημιουργούμε σύμπαντα στο εργαστήριο, ενώ δεν αντιλαμβανόμαστε ότι πιθανότατα ζούμε σε δέκα διαστάσεις. Αυτές είναι μερικές νέες επιστημονικές ιδέες που ανέπτυξε πρόσφατα με την ερευνητική του ομάδα ο Δημήτρης Νανόπουλος, διακεκριμένος καθηγητής Φυσικής του πανεπιστημίου του Τέξας A&M και τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών, που μίλησε χθες στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών σχετικά με το πείραμα του CERN και την πειραματική διερεύνηση της ύπαρξης του Πολυσύμπαντος (multiverse).

Ειδικότερα, όπως αναφέρει ρεπορτάζ του Αθηναϊκού Πρακτορείου Ειδήσεων, ο κ. Νανόπουλος εκτιμά, με βάση μαθηματικές εξισώσεις, ότι είναι δυνατό να υπάρχουν δέκα εις την πεντακοσιοστή σύμπαντα, σύμφωνα με τη θεωρία της Υπερσυμμετρίας (SUSY) και των Υπερχορδών, η οποία προβλέπει ότι, εκτός από τις γνωστές τέσσερις «μεγάλες» διαστάσεις -τρεις του χώρου (μήκος, πλάτος, ύψος) και ο χρόνος- υπάρχουν ακόμα έξι ή επτά, που βρίσκονται «διπλωμένες»…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 809 επιπλέον λέξεις

Χαν Σαν, Κρύο Βουνό | Μετφ: Μόσχος Λαγκουβάρδος

Φτερά Χήνας

hanshan08

Κάθισα μόνος γεμάτος ταραχή
φορτωμένος ατέλειωτες σκέψεις και αισθήματα.
Σύννεφα κρέμονται γύρω απ’ τη μέση του βουνού.
Ο αέρας θρηνεί στο στόμιο της κοιλάδας.
Πίθηκοι έρχονται κουνώντας τα κλαριά.
Ένα πουλί με διαπεραστικές κραξιές πετάει στο δάσος.
Οι εποχές περνούν και τα μαλλιά μου μεγαλώνουν κουρελιασμένα και γκρίζα.
Το τέλος του χρόνου με βρίσκει γέρο και εγκαταλειμμένο.

***

Να ’σαι ευτυχισμένος, όταν υπάρχει κάτι για να ’σαι ευτυχισμένος.
Όταν η στιγμή έρχεται, μην την χάνεις.
Αν και λένε η ζωή κρατάει εκατό χρόνια.
Ποιος είδε μαζί τριάντα χιλιάδες μέρες;
Είσαι σ’ αυτό τον κόσμο όχι πιο πολύ από μια στιγμή.
Έτσι μην κάθεσαι εκεί μουρμουρίζοντας για τα χρήματα.
Το τέλος της κλασικής «Θεϊκής Στοργής»
Στα λέει όλα γύρω απ’ το πώς είναι οι κηδείες.

***

Σαν ένα κοριό που παγιδεύτηκε μέσα σ’ ένα κύπελλο
μοιάζει ο άνθρωπος που ζει στον κόσμο.
Όλη τη μέρα σκαρφαλώνει γύρω-γύρω
αλλά δεν ξεφεύγει ποτέ…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 633 επιπλέον λέξεις

Οι σπαραχτικοί  διανοούμενοι του Young-Deok Seo

dimart

COVER

—της Ειρήνης Βεργοπούλου—

«Ξεφυλλίζοντας» την ιστοσελίδα του MET της Νέας Υόρκης, πέσαμε πάνω στη δουλειά του πολύ νέου Νοτιοκορεάτη καλλιτέχνη Young-Deok Seo (γεν. 1983).

Ο ασιάτης δημιουργός κατασκευάζει κεφάλια —μορφές ανθρώπινες, εκφραστικές— τεράστια σε μέγεθος, και όλα είναι φτιαγμένα από τους μικροσκοπικούς συνδέσμους από τους οποίους αποτελούνται οι αλυσίδες ποδηλάτου. Παρόλο που είναι ψυχρό και άκαμπτο το αρχικό υλικό, διαβάζουμε στην ιστοσελίδα του μουσείου, τα πρόσωπα αυτά παρουσιάζουν εκπληκτικά ρεαλιστικά χαρακτηριστικά και έντονα συναισθήματα, έτσι όπως τα έχει συνθέσει ο καλλιτέχνης.

Ο Young αποκαλεί τη σειρά των μορφών του “Meditation” και, όπως διαβάζουμε στην  προσωπική ιστοσελίδα του, πιστεύει ότι η δουλειά του «είναι μια έκφραση της ανήσυχης ζωής των ανθρώπων, στην εποχή του πολιτισμού υψηλής τεχνολογίας».

Δείτε την αρχική δημοσίευση

Στάνλεϊ Κιούμπρικ: με τα λόγια των άλλων

Στάνλεϊ Κιούμπρικ: με τα λόγια των άλλων.

Η σκέψη της εποχής

Η σκέψη της εποχής.

το νόημα μίας τέχνης…

αγριμολογος

Ο Μίλαν Κούντερα για τον Μαρσέλ Προυστ

Marcel23.7.15Η ετυμηγορία του Μαρσέλ Προυστ

Στο  Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο ο Προυστ δεν θα μπορούσε να είναι σαφέστερος: «Στο βιβλίο αυτό[…] δεν υπάρχει ούτε ένα γεγονός που να μην είναι φανταστικό, […] δεν υπάρχει ούτε ένα πρόσωπο που να είναι υπαρκτό». Το μυθιστόρημα του Προυστ, όσο στενά κι αν συνδέεται με τη ζωή του δημιουργού του, βρίσκεται αμετάκλητα από την άλλη πλευρά της αυτοβιογραφίας· στο μυθιστόρημα αυτό δεν υπάρχει καμία αυτοβιογραφική πρόθεση· ο Προυστ δεν το έγραψε για να μιλήσει για τη ζωή του, αλλά για να φωτίσει στα μάτια των αναγνωστών τη δική τους ζωή: «… κάθε αναγνώστης, την ώρα που διαβάζει, είναι προπάντων αναγνώστης του εαυτού του. Το κάθε έργο είναι απλώς ένα είδος οπτικού οργάνου το οποίο προσφέρει ο συγγραφέας στον αναγνώστη, για να του επιτρέψει να διακρίνει επάνω του αυτό που ίσως δεν θα είχε δει χωρίς το…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 60 επιπλέον λέξεις

Jacques-Alain Miller, Ερωτευόμαστε εκείνον που ανταποκρίνεται στην ερώτησή μας: «Ποιος είμαι;» (to23ogramma.wordpress.com)

Ενύπνια Ψιχίων

MillerΠηγή:to23ogramma.wordpress.com

Hanna Waar (στο εξής ΗW): Μας διδάσκει κάτι η ψυχανάλυση για τον έρωτα;
Jacques-Alain Miller (στο εξής JAM): Πολλά πράγματα, επειδή είναι μια εμπειρία της οποίας πηγή είναι ο έρωτας. Είναι το ερώτημα του αυτόματου και, ακόμη συχνότερα, αυτού του μη συνειδητού έρωτα που φέρνει ο αναλυόμενος στον αναλυτή και καλείται μεταβίβαση. Είναι σκηνοθετημένος έρωτας αλλά φτιαγμένος από το ίδιο υλικό με τον αληθινό έρωτα. Ρίχνει φως στον μηχανισμό του: ο έρωτας απευθύνεται σε αυτόν/την που νομίζεις ότι γνωρίζει την αληθινή αλήθεια σου. Αλλά ο έρωτας σε κάνει να σκεφτείς ότι αυτή η αλήθεια είναι ευχάριστη, ενώ στην πραγματικότητα είναι δύσκολο να την αντέξεις.
HW: Τι είναι λοιπόν το να ερωτεύεσαι αληθινά;
JAM: Το να είσαι αληθινά ερωτευμένος είναι να πιστεύεις ότι με το να ερωτεύεσαι θα πάρεις μια αλήθεια για τον εαυτό σου. Ερωτευόμαστε αυτόν/ή που έχει την απάντηση ή μια απάντηση στην ερώτησή μας: «Ποιος είμαι;».

.

Δείτε την αρχική δημοσίευση 1.564 επιπλέον λέξεις

Jean – Michel Guenassia – Η λέσχη των αθεράπευτα αισιόδοξων

Πανδοχείο

Καληνύχτα θλίψη

-Πρέπει να περάσατε δύσκολα.

– Το ίδιο κι εσείς.

-Αυτό που μετράει είναι ότι είμαστε ζωντανοί, έτσι δεν είναι;

-Ναι, πρέπει να σκεφτόμαστε το μέλλον.

-Αν δεν είμαστε εμείς αισιόδοξοι, τότε ποιος θα είναι;

Η στιχομυθία της σελίδας 199 ανάμεσα στον Ίγκορ και τον Βέρνερ, πρόσφυγες από κομμουνιστικές χώρες στο Παρίσι των τελών της δεκαετίας του ’50, αποτελεί μια από τις εκτυφλωτικές όψεις της τιτλοφορούμενης αισιοδοξίας, και μάλλον την πιο προφανή. Η συγκεκριμένη, διαρκώς αναβλύζουσα πηγή αισιοδοξίας δεν εντοπίζεται σε πείσμα όσων πέρασαν αλλά ακριβώς από το γεγονός ότι τα πέρασαν. Νωρίτερα, στη σελίδα 158, διαβάζουμε για τον Ιγκόρ: Η φυγή του από την ΕΣΣΔ και οι περιπλανήσεις του τον είχαν κάνει ν’ αναθεωρήσει έννοιες όπως η αλήθεια και το ψέμα. Τώρα πια, για ένα μόνο πράγμα ήταν σίγουρος: ότι ήταν ζωντανός. Πίστευε ότι το μόνο για το οποίο μπορούσες να είσαι βέβαιος σ’ αυτό τον κόσμο ήταν…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 1.666 επιπλέον λέξεις

‘Ποίημα για τα στήθη’ της Αμερικανίδας ποιήτριας Sharon Olds.

Ειρήνη Βεργοπούλου

minoan

( ‘Ανω εικόνα : Αγαλματίδιο γυναίκας, εποχή  του  Χαλκού  στο  Αιγαίο,  1600-1500  π.Χ,  Μητροπολιτικό Μουσείο της Νέας Υόρκης )

‘ ‘Οπως και άλλα φτυστά δίδυμα, ξεχωρίζουν

καλύτερα στην εφηβεία.

Το ένα να αποδοκιμάζει σταθερά εκείνη,

το μυαλό της, τη γρήγορη αντίληψή της. Το άλλο

να ονειρεύεται σ’ έναν αστερισμό,

φακίδες του Ωρίωνα. Γεννήθηκαν όταν ήμουν δεκατριών,

ξεπετάχτηκαν, προεξέχοντας από το στέρνο μου,

τώρα είναι σαράντα, σοφά, γενναιόδωρα.

Βρίσκομαι εντός τους -κατά κάποιον τρόπο, υπό τους,,

ή τα κουβαλώ μαζί μου, ζούσα τόσα χρόνια δίχως αυτά.

Δεν θα έλεγα πως είμαι εκείνα, αν και τα αισθήματά τους

είναι σχεδόν δικά μου, όπως με κάποιον που αγαπάς.

Τα θεωρώ δώρα που οφείλω να προσφέρω.

Πώς τα αγόρια ήσαν, λέει, ξετρελαμένα με την κατηγορία

αυτού του είδους, έως και λιμασμένα,

δεν μου διέφυγε, και κάποιοι νέοι άνδρες

τα αγάπησαν με τον τρόπο που θα επιθυμούσε κάποιος να αγαπηθεί.

‘Ολο το χρόνο καλούν τον…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 253 επιπλέον λέξεις

ό,τι καθήλωσε τη σιωπή – από τη συλλογή «Ξηρασίες/ η Πρώτη Μάχη»

ΈΛΕΥΣΙΣ - ένα ταπεινό ενδιαίτημα αθανασίας

20140809-174735.jpg
δεν την διαθέτω την αλήθεια/
άρτυμα/
για τις καραμελωμένες καρδιές μας/
σε αυτή τη θάλασσα συνοχής και υψηλού ιξώδους/
-που είναι η ζωή δίχως το φως σου-
διασχίζω μιαν έρημο για να τη βρω/
προφήτης ενός μη νευτώνειου
ρευστού/
ώσπου τα δεσμά μου ακροβολίζονται σχιστολιθικοί εναερίτες/
στο ακατάπαυστο μεσημέρι/
ο χρόνος λάσπη με χωνεύει/
κι έτσι στην όαση φτάνω στρογυλλός και χνουδάτος
(σαν καρπός)
όμως δίχως στόμα να πιώ, πώς να μεθύσω;/
ό,τι καθήλωσε τη σιωπή σαν πρόκα/
-μια επώαση πολυσχιδής σε ασφυκτικό ζευγάρωμα –
ανατέλλει/
(ίσως τουλάχιστον να φύτρωνα)

photo: Martin Waltz – Berlin – The Spree series – 2014

Δείτε την αρχική δημοσίευση

‘Ποίημα για τα στήθη’ της Αμερικανίδας ποιήτριας Sharon Olds.

minoan

( ‘Ανω εικόνα : Αγαλματίδιο γυναίκας, εποχή  του  Χαλκού  στο  Αιγαίο,  1600-1500  π.Χ,  Μητροπολιτικό Μουσείο της Νέας Υόρκης )

‘ ‘Οπως και άλλα φτυστά δίδυμα, ξεχωρίζουν

καλύτερα στην εφηβεία.

Το ένα να αποδοκιμάζει σταθερά εκείνη,

το μυαλό της, τη γρήγορη αντίληψή της. Το άλλο

να ονειρεύεται σ’ έναν αστερισμό,

φακίδες του Ωρίωνα. Γεννήθηκαν όταν ήμουν δεκατριών,

ξεπετάχτηκαν, προεξέχοντας από το στέρνο μου,

τώρα είναι σαράντα, σοφά, γενναιόδωρα.

Βρίσκομαι εντός τους -κατά κάποιον τρόπο, υπό τους,,

ή τα κουβαλώ μαζί μου, ζούσα τόσα χρόνια δίχως αυτά.

Δεν θα έλεγα πως είμαι εκείνα, αν και τα αισθήματά τους

είναι σχεδόν δικά μου, όπως με κάποιον που αγαπάς.

Τα θεωρώ δώρα που οφείλω να προσφέρω.

Πώς τα αγόρια ήσαν, λέει, ξετρελαμένα με την κατηγορία

αυτού του είδους, έως και λιμασμένα,

δεν μου διέφυγε, και κάποιοι νέοι άνδρες

τα αγάπησαν με τον τρόπο που θα επιθυμούσε κάποιος να αγαπηθεί.

‘Ολο το χρόνο καλούν τον απελθόντα σύζυγό μου,

τραγουδώντας του, σαν δυο σειρήνες μουλιασμένες

πάνω σε βράχο φαγωμένο.

Δεν μπορούν να πιστέψουν πώς τα εγκατέλειψε,

δεν περιλαμβάνεται στο λεξιλόγιό τους, αφού εκείνα είναι καμωμένα

από υπόσχεση -και αποτελούν στην κυριολεξία όρκους κρατημένους.

Μερικές φορές, τώρα, τα βαστώ για λίγο,

ένα στο κάθε χέρι, δίδυμες χήρες,

βαριές από θλίψη. ‘Ησαν δώρα για μένα,

και ύστερα έγιναν δικά μας, σαν διψασμένα νήπια

έξαψης και αφθονίας. Και τώρα είναι πάλι

η ίδια εποχή, η ίδια ακριβώς εβδομάδα

που άφησε το σπίτι. Δεν τους ψιθύρησε,

Περιμένετέ με ένα χρόνο; ‘Οχι.

Είπε, ο Θεός μαζί σας, ο Θεός

στο πλάι σας, στου Θεού την Ευχή, για το υπόλοιπο

αυτής της ζωής και για το ατελείωτο τίποτα.

Κι εκείνα δεν παίρνουν από γλώσσες, τον περιμένουν,

Χριστέ μου, είναι χαζά, δεν γνωρίζουν καν

πως είναι θνητά -χαριτωμένα , θα έλεγα,

απόλαυση να ζεις μαζί τους, όντα δίχως

επίγνωση θανάτου, πλάσματα αμαθή στον πόνο. ‘

Απόσπασμα από την τελευταία ποιητική συλλογή της, The Stag’s leap, ‘Το άλμα του ελαφιού’.

Sharon Olds. ( γεν. 1942)

Μετάφραση : Θάλεια Μέλη -Χωλλ, από το τεύχος της «Ποιητικής»

‘Ανοιξη – Καλοκαίρι 2014.

Παρακάτω :
Πίνακας  του Jeremy Lipking ( γεν. 1975)

breasts

Παρακάτω :

Αγαλματίδιο  της  Θεάς  των  φιδιών,  εποχή  του  Χαλκού  στο  Αιγαίο,  1600-1500  π.Χ,  Μουσείο του Μπρούκλιν.

snake

Πιο  κάτω :

» Μητέρα Γη»,   φιγούρα  από  τερακότα,  6η  χιλιετία  π.Χ,

Αρχαιολογική  συλλογή  του  Μουσείου  της  Βαυαρίας, Μόναχο.

sthuh

Παρακάτω :

Η Audrey και ένα ελαφάκι :

audrey

‘Ολες οι συνοδευτικές φωτογραφίες είναι δική μου επιλογή, από τη Wikipedia και το Pinterst.

Post Navigation

Αρέσει σε %d bloggers: