Ειρήνη Βεργοπούλου

Archive for the category “C’ est moi -Συνεργασίες με DimArt”

Αναζητώντας διαρκώς τη Σύλβια Πλαθ

dimart

“One Life: Sylvia Plath”. Μια έκθεση στην Ουάσινγκτον με πίνακες, σχέδια και αντικείμενά της, που φωτίζουν καλύτερα τις σκιές της.

—της Ειρήνης Βεργοπούλου—

Πενήντα και βάλε χρόνια μετά την αυτοκτονία της, στην εξαιρετικά νεαρή ηλικία των 31 ετών, η ποίηση, τα γραπτά, η ζωή αυτή καθ’ εαυτή της ιδιοφυούς αμερικανίδας ποιήτριας Σύλβια Πλαθ (1932-1963) συνεχίζει να συναρπάζει, να γοητεύει, να δημιουργεί απορίες αλλά και να αποκωδικοποιείται από τους ερευνητές της σύγχρονης λογοτεχνίας. Οι δεκαετίες που περνούν καθιστούν το έργο της όλο και πιο έγκυρο, και πιο αναγνωρισμένο, ως αναπόσπαστο κομμάτι της εξέλιξης της αγγλόφωνης γραφής στον 20ό αιώνα, και σαφώς ανθεκτικό στο πέρασμα των ετών. Η Πλαθ έγραφε –με έναν τρόπο που και σήμερα είναι αξιανάγνωστος και σύγχρονος– για να εκφράσει και να καταπολεμήσει τους προσωπικούς της δαίμονες, καταθέτοντας, επιπλέον, με τρυφερότητα την καθημερινότητά της, με μια ευρηματικότητα που καταδείκνυε ένα ρωμαλέο πρωτογενές ταλέντο. Ποτέ δεν θα μάθουμε πόσα ακόμα…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 532 επιπλέον λέξεις

Ο Hitch ως Hitch

dimart

Φωτογραφίες από τις «cameo» εμφανίσεις του Alfred Hitchcock στις ταινίες του

—της Ειρήνης Βεργοπούλου—

Ό,τι και να θες να γράψεις για τον άρχοντα του suspense —και εκ των μέγιστων σκηνοθετών και ανανεωτών της τεχνικής του κινηματογράφου, που γεννήθηκε σαν σήμερα, 13 Αυγούστου 1899 και πέθανε στις 29 Απριλίου 1980— δεν χωράει σε ένα άρθρο: όλο και κάτι θα μείνει απέξω από την έκταση του έργου του, τους υπόγειους συμβολισμούς του, την επιρροή του στην ιστορία του σινεμά, αλλά και από τις ενστάσεις για τον χαρακτήρα του κ.λπ.

‘Ισως οι αριθμοί είναι αποκαλυπτικοί: εξήντα χρόνια καριέρα, σχεδόν άλλες τόσες ταινίες, τέσσερα ντοκιμαντέρ, μια εκτενής τηλεοπτική σειρά. Και φυσικά, πλήθος αναλυτικά κείμενα και τοποθετήσεις από μεταγενέστερούς του σκηνοθέτες, κριτικούς, θεωρητικούς, όπως επίσης  εκατοντάδες εκατομμύρια θεατές με ορθάνοιχτα μάτια και πάλλουσα, από το  αγωνιώδες ενδιαφέρον,  καρδιά. Τα βραβεία πολύ λιγότερα, η αποδοχή όμως από τη διαχρονικότητα σαφέστερη αυτών.

Χαρακτηριστικές και θρυλικές, πάντως, έχουν…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 444 επιπλέον λέξεις

Ο «πιλότος» που βοήθησε τον Αστερίξ και τους άλλους να πετάξουν

dimart

 oursΤο γαλλικό περιοδικό κόμιξ Pilote και οι πτήσεις του

—της Ειρήνης Βεργοπούλου—

Την 1 Ιουνίου του 1959, κυκλοφόρησε στη Γαλλία το τεύχος 0 —δηλαδή το δοκιμαστικό τεύχος— ενός νέου περιοδικού κόμιξ, με τον τίτλο Pilote. Η δημιουργία του ήταν πρωτοβουλία των σεναριογράφων κόμιξ René Goscinny και Jean-Michel Charlier, μαζί με τους σκιτσογράφους Albert Uderzo και Jean Hébrard. Στην προσπάθειά τους αυτή, οι ιδρυτές μάζεψαν τους πιο ευρηματικούς και ταλαντούχους καλλιτέχνες του είδους από Γαλλία και Βέλγιο· προσανατολίστηκαν σε περιεχόμενο που απευθυνόταν και σε πιο ενήλικο κοινό, σε αντίθεση με την παραδοσιακή μέχρι τότε στόχευση στα μικρά παιδιά και τους έφηβους. Απέναντί τους είχαν τα πολύ πετυχημένα περιοδικά του είδους Tintin και Spirou, που είχαν πρώτα αυτά, και ως γαλλοβελγική σύμπραξη, από χρόνια καθιερωθεί.

Η ίδια ομάδα που έφτιαξε το Pilote είχε ιδρύσει πριν από χρόνια τα πρακτορεία Édipresse and Édifrance , μέσω των οποίων εξέδιδαν και διένεμαν ως ένθετο…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 482 επιπλέον λέξεις

Η γεμάτη σφρίγος ακρωτηριασμένη τέχνη της Μαρί Καταγιάμα

dimart

Η νεαρή γιαπωνέζα καλλιτέχνης δημιουργεί γλυπτά και καμβάδες με το ίδιο το λειψό κορμί της

—της Ειρήνης Βεργοπούλου—

Η 30χρονη Μαρί Καταγιάμα προφανώς δεν είναι ο τύπος που το βάζει εύκολα κάτω.  Γεννημένη το 1987 στην πόλη Σαϊτάμα της Ιαπωνίας, προσβλήθηκε σε παιδική ηλικία από μια σπάνια ασθένεια και, για να σωθεί, έπρεπε να της κοπούν και τα δυο πόδια στα άκρα τους. Από αυτό το «κομμένο» όμως σώμα αυτή από νωρίς κιόλας δημιούργησε ένα διαρκώς μεταλλασσόμενο έργο τέχνης. Άρχισε, κορίτσι ακόμα, να ζωγραφίζει τα προσθετικά της μέλη και να τραβά τις πρώτες φωτογραφίες της με την ίδια σαν υποκείμενο και θέμα. Μεγαλώνοντας, συνέχισε με το να μεταμορφώνει και να μετασχηματίζει τον εαυτό της, με τη βοήθεια περίεργων στολών που της αρέσει να ράβει, σε απομιμήσεις γνωστών κλασικών πινάκων ή θεατρικών ρόλων, ενώ παράλληλα έχει τελειώσει την σχολή Καλών Τεχνών του πανεπιστημίου του Τόκιο. Οι φωτογραφίες της, με θέμα την…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 27 επιπλέον λέξεις

Amadeus

dimart

Αυτό δεν είναι τραγούδι #966
Dj της ημέρας, η Ειρήνη Βεργοπούλου

«Θα μιλήσω για σένα, Πάτερ.
Μιλάω για όλες τις μετριότητες στον κόσμο.
Είμαι ο υπέρμαχός τους.
Είμαι ο προστάτης άγιος τους….
…..Μετριότητες ολούθε, σας συγχωρώ….
…σας συγχωρώ….σας συγχωρώ……»

(Τελευταία σκηνή του «Αμαντέους» του Μίλος Φόρμαν, από το 1984. Ο Σαλιέρι, γέρος και μισότρελος, σε άσυλο, έχει μόλις συνταράξει με τις αποκαλύψεις του, τον νεαρό ιερέα που είχε έρθει να τον εξομολογήσει.

«Εγώ σκότωσα τον Μότσαρτ», του είπε μεταξύ άλλων. Δεν μπορούσε να αντέξει το μεγαλείο του. Το ότι ο Θεός «μιλούσε» μέσα από εκείνο το γελοίο παιδαρέλι. Ω, ο πόνος της μετριότητας, της ασημαντότητας ακόμα, μπροστά στη μεγαλοφυΐα. Η μεγαλοφυΐα εκείνη, το αφύσικο ταλέντο μέσα στο σώμα ενός σαλτιμπάγκου, έπρεπε να τιμωρηθεί, με πρόωρο θάνατο. Ο γέρος Σαλιέρι τώρα, ευλογεί τους εξαθλιωμένους, τους παραπεταμένους της κοινωνίας, τους αλλοπαρμένους, τους ανοϊκούς  μέσα στο άσυλο, και καγχάζει για τον ίδιο του…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 115 επιπλέον λέξεις

Army Dreamers

dimart

1

Αυτό δεν είναι τραγούδι #920
Dj της ημέρας, η Ειρήνη Βεργοπούλου

Ανασκαφή στα οικογενειακά κιτάπια με τα LPs.

Ένας  δίσκος βινυλίου, με την ημερομηνία 7-4-87 γραμμένη με κόκκινο στυλό στο πάνω δεξί μέρος του οπισθόφυλλου: προφανώς η ημερομηνία αγοράς του.

Οι τίτλοι των αγγλόφωνων τραγουδιών στα αριστερά, γραμμένοι με ελληνικά γράμματα, λεπτομέρεια που μοιάζει τώρα πολύ αστεία. Θα το έλεγες στη σημερινή εποχή και «τρολιά». Όμως δεν είναι αρχαία τρολιά  [*κατά το «αρχαία σκουριά»], αλλά συμμόρφωση ίσως με κάποιους βραχύβιους, χαζούς κανονισμούς που για κάποιο φεγγάρι ίσχυσαν για τις ξένες επιγραφές .

Στο εξώφυλλο, μια σε ασπρόμαυρη φωτογραφία αποτυπωμένη γυναικεία μορφή, σε ύφος, καλλονή και έκφραση που μοιάζει έωλη μεταξύ τεσσάρων αιώνων: μια γυναίκα του 16ου, μπροστά στην κάμερα του 20ού.  Πάνω και κάτω από τη φωτογραφία, υπέρτιτλος και υπότιτλος: Kate Bush. The Whole Story.  Δώδεκα κομμάτια, δώδεκα άθλοι ενός είδους ευρωπαϊκής  μουσικής που χαρακτηρίστηκε «μπαρόκ-ποπ», σε καιρούς…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 474 επιπλέον λέξεις

Αυτά τα ψιλά προγράμματα που έγιναν μύθοι

ceb1cebdcf8ecebdcf85cebccebf-1

dimart

Αναμνήσεις από τα κεντρικά σινεμά της Αθήνας στη δεκαετία του ’80

—της Ειρήνης Βεργοπούλου—

Αττικόν και Απόλλων μαζί, δυο «δίδυμοι πύργοι» που έμελλαν να καούν στο απώτερο μέλλον, σε μια απεχθή και δραματικότατη συγκυρία. Εντελώς ανυποψίαστοι για αυτό το Ύστερα που ελλόχευε, απολαμβάναμε τους Ναούς εκείνους της κινηματογραφικής λατρείας. Στεκόμασταν στις ουρές, ντυνόμασταν συχνά με «τα καλά» μας όποτε πηγαίναμε εκεί, θαυμάζαμε τους από πάνω αναρτημένους τεράστιους «πίνακες» που εικονογραφούσαν την εκάστοτε ταινία: μια larger than life πραγματικότητα, που δυνάμωνε, με ένα κοίταγμα που κάναμε, την ένταση της δικής μας καθημερινότητας. Απολαμβάναμε ακόμα και την αφή πάνω στο ξύλινο χερούλι των καθισμάτων όπως και την αίσθηση της βελούδινης τσόχας τους. Όσοι λαχταρούσαμε πιότερο να εμφιλοχωρήσουμε στην πλοκή, οι «άρρωστοι», διαλέγαμε τα θεωρεία του Αττικόν, επάνω, τα μεμονωμένα εκείνα καθίσματα άκρη μπροστά.  Οι πορωμένοι φοιτητές βγαίναμε από την μια παράσταση, των έξη, και πηγαίναμε στην επόμενη, των οκτώ, από το ένα…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 312 επιπλέον λέξεις

The Heart Asks Pleasure First

dimart

Αυτό δεν είναι τραγούδι #906
Dj της ημέρας, η Ειρήνη Βεργοπούλου

THE HEART asks pleasure first,
And then, excuse from pain;
And then, those little anodynes
That deaden suffering;

And then, to go to sleep;
And then, if it should be
The will of its Inquisitor,
The liberty to die.

Emily Dickinson (1830–86)

Η καρδιά ζητά πρώτα τη χαρά,
Και ύστερα, απαλλαγή από πόνο
Και ύστερα, εκείνα τα μικρά παυσίπονα
Που σκοτώνουν την οδύνη.

Και ύστερα, να πάει να κοιμηθεί
Και ύστερα, αν θα’ ναι έτσι
Το θέλημα του Ιεροεξεταστή της,
Το δικαίωμά της  να πεθάνει.

Απόδοση: Ειρήνη Βεργοπούλου

                [Από την ταινία The Piano, 1993, συνθέτης Michael Nyman, Track no 4]

* * *

Κάθε βράδυ, ένας συνεργάτης ή φίλος του dim/art διαλέγει ένα τραγούδι — ή, μάλλον όχι· αυτό δεν είναι τραγούδι, ή δεν είναι μόνο ένα τραγούδι: είναι μια ιστορία για ένα τραγούδι. Στείλτε μας κι εσείς…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 15 επιπλέον λέξεις

Charles M. Schulz (1922-2000)

dimart

Στη ζωή μου δεν υπάρχει σκοπός, κατεύθυνση,
δεν υπάρχει στόχος, νόημα — κι όμως, είμαι ευτυχισμένος.
Δεν καταλαβαίνω, τι διάολο κάνω σωστά;

—Charles M. Schulz—

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ, στις 26 Νοεμβρίου 1922, γεννήθηκε ο Charles M. Schulz, ο δημιουργός του Snoopy, του Charlie Brown και της υπόλοιπης παρέας των θρυλικών Peanuts.

—της Ειρήνης Βεργοπούλου—

Προς τα τέλη του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου, ένας νεαρός Αμερικανός λοχίας ηγείτο μιας μικρής ομάδας στρατιωτών· υπάγονταν στην 20ή μεραρχία του αμερικανικού στρατού, που είχε σταλθεί στην Ευρώπη. Ο λοχίας ήταν πολύ τυχερός: αυτός και οι συμπολεμιστές του ελάχιστα ενεπλάκησαν σε μάχες. Η ίδια η μεραρχία τους διακρίθηκε: μεταξύ άλλων, συνέβαλε στην απελευθέρωση του στρατοπέδου του Νταχάου, στις 29 Απριλίου του 1945. Ο νεαρός Αμερικανός λοχίας της ιστορίας μας, όμως, δεν χρειάστηκε να χρησιμοποιήσει το αυτόματο όπλο του παρά μόνο μια φορά, κι αυτό σε armyportrait_t2002_469-bigμια συμπλοκή στο τέλος του πολέμου. Χρειάστηκε να το χρησιμοποιήσει, αλλά δεν το…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 1.512 επιπλέον λέξεις

Eleanor Rigby

dimart

eleanor-rigby

Αυτό δεν είναι τραγούδι #858
Dj της ημέρας, η Ειρήνη Βεργοπούλου

Είδα τις προάλλες στο όνειρό μου την ‘Ελινορ Ρίγκμπυ.  Εξακολουθούσε να μαζεύει τα ρύζια που έπεφταν χάμω στους γάμους, στην εκκλησία του Αγίου Πέτρου, στο Λίβερπουλ. Ακόμα δεν την προσέχει κανείς. Εξάλλου, ήταν πάντα αόρατη. Ο πατήρ Μακένζι την έχει από καιρό ξεχάσει. Αυτός, εκεί που είναι τώρα, μαντάρει ακόμα κάλτσες, και μάλιστα, όλες εκείνες τις τρύπιες από το σαρκασμό του χρόνου  κάλτσες, που τα γεμάτα ευγνωμοσύνη μέλη του ποιμνίου του απιθώνουν τώρα στην νυσταλέα, συγχωρητική αγκαλιά του.

Είδα την ‘Ελινορ, λοιπόν, να πασπαλίζει με αυτό το παλιωμένο, αλλά ζαχαρωμένο από τον ιδρώτα της  περιφρονημένης παλάμης της ρύζι, τα μέρη πάνω από τα οποία εκείνη ήθελε να πετάξει. Την είδα την ώρα που ίπτατο, ενώ το άφηνε δίπλα και μέσα  σε κάδους σκουπιδιών, στις βάσεις των πασάλων των φαναριών, έξω από εκκλησίες στα σκαλοπάτια τους, και παραπέρα, γύρω γύρω…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 162 επιπλέον λέξεις

Ο  Ντάριο Φο στην Αθήνα της μεταπολίτευσης

dimart

—της Ειρήνης Βεργοπούλου—

Και ενώ συνεχίζονται τόσο τα αφιερώματα στον Ντάριο Φο, που πέθανε πριν από περίπου δύο εβδομάδες, στις 13 Οκτωβρίου 2016, σε ηλικία ενενήντα ετών, όσο και οι αποτιμήσεις του έργου αυτού του εξαιρετικά δημοφιλούς στις σκηνές του κόσμου, αν και αμφιλεγόμενου, τολμηρού και αντισυμβατικού θεατρικού συγγραφέα, θυμόμαστε κάποια από τα μάλλον σημαντικότερα και ιστορικότερα ανεβάσματα έργων του στο ελληνικό θέατρο. Αφορμή στάθηκε η ανακάλυψη στα οικογενειακά «κιτάπια» των αυθεντικών προγραμμάτων από τις παραστάσεις του Θεάτρου Τέχνης την περίοδο 1974- 1975, και του θιάσου «Άλφα», τις περιόδους 1978-1979/80.

Πιο συγκεκριμένα, ευθύς μετά την πτώση της Δικτατορίας, Ο Κάρολος Κουν εγκαινιάζει τη σεζόν φθινόπωρο του ’74 με το ρηξικέλευθο έργο του Φο «Η Ισαβέλλα, τρεις καραβέλλες κι ένας παραμυθάς», που είχε πρωτοανέβει στο Μιλάνο το 1963. Είναι στην πραγματικότητα ένα θεατρικό μέσα σε ένα άλλο θεατρικό, όπου το ιστορικό πρόσωπο του Κολόμβου προσεγγίζεται από την ευφυΐα του Ιταλού συγγραφέα…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 261 επιπλέον λέξεις

Mary Wollstonecraft (27 Απριλίου 1759 – 10 Σεπτεμβρίου 1797)

dimart

Η σπουδαία «γιαγιά» του «Frankenstein»: η σύντομη ζωή και το έργο μιας πρωτοπόρου φεμινίστριας

— της Ειρήνης Βεργοπούλου —

Σαν σήμερα, στις 10 Σεπτεμβρίου του 1797, έφυγε πρόωρα από τη ζωή μια σημαντική εκπρόσωπος της διανόησης του 18ου αιώνα, της οποίας η συμβολή στη σύγχρονη κοινωνία και σκέψη, όπως και η αξία της, άργησαν πολύ να αναγνωριστούν. Ήταν η Εγγλέζα Mary Wollstonecraft, η οποία, με το δοκίμιό της A Vindication of the Rights of Woman (Για τη δικαίωση των δικαιωμάτων της γυναίκας) που εκδόθηκε το 1792, υποστήριξε την ισότητα των φύλων και το δικαίωμα των γυναικών στην εκπαίδευση — πράγματα που δεν ήταν καθόλου αυτονόητα τότε. Με αυτό το έργο της υπερασπίστηκε τις δυνατότητες των γυναικών ως προς τη λογική σκέψη και, άρα, τη μόρφωση και κορόιδεψε την τότε επικρατούσα αντίληψη ότι πρόκειται για αβοήθητα πλάσματα, διακοσμητικά και ικανά μόνο για τις δουλειές του νοικοκυριού τους. Η Mary είχε γράψει και…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 1.221 επιπλέον λέξεις

Απόψε στις ακρογιαλιές

Αυτό δεν είναι τραγούδι #772 Dj της ημέρας, η Ειρήνη Βεργοπούλου Είχα κάποτε μια φίλη Αυστριακή, κανονική, βέρα Αυστριακή, που την έλεγαν —και υποθέτω ακόμα τη λένε φυσικά— Μπεάτε. Να σημειώσουμε ε…

Source: Απόψε στις ακρογιαλιές

Όχι πια πρωτάρης

FILM GEBURTSTAG DUSTIN HOFFMAN

Dustin Hoffman (8 Αυγούστου 1937) —της Ειρήνης Βεργοπούλου— 1966. Είμαστε στα μέσα της συναρπαστικής για όλες τις τέχνες δεκαετίας του ’60. Ο ταχύτατα ανερχόμενος σκηνοθέτης του θεάτρου και του σιν…

Source: Όχι πια πρωτάρης

Η επανάσταση θέλει τέχνη

dimart

Ο Μαρά (24 Μαΐου 1743–13 Ιουλίου 1793) και η πολλαπλή απεικόνιση του τραγικού θανάτου του

—της Ειρήνης Βεργοπούλου—

Ένας από τους πίνακες στην ιστορία της τέχνης που θεωρούνται αριστουργήματα, που έχουν καταφέρει να καταστούν εικόνες του παγκόσμιου συλλογικού συνειδητού, που έχουν κερδίσει και διατηρήσει το θαυμασμό του κοινού και που είναι τόσο διεθνώς αναγνωρίσιμοι ώστε άπειρες αναπαραστάσεις τους αλλά και σατιρικές παρωδίες τους να έχουν φτιαχτεί, είναι ο σπαραχτικός «Θάνατος του Μαρά» [«La Mort de Marat / Marat Assassiné», 1793] του  Jacques-Louis David (1748-1825). Η πλοκή της πραγματικής ιστορίας πίσω από τον πίνακα είναι τόσο συγκλονιστική και δραματική, όσο και η ίδια η τεχνική τελειότητά του.

Ο «Θάνατος του Μαρά» του Jacques-Louis David, Βασιλικό Μουσείο Τεχνών, Βέλγιο.Ο «Θάνατος του Μαρά» του Jacques-Louis David, Βασιλικό Μουσείο Τεχνών, Βέλγιο.

Η ζωή του Μαρά —γιατρού, φιλόσοφου και δημοσιογράφου που έδρασε στη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης και αναλώθηκε μέσα στο πάθος, ίσως και την παράνοια, της τεράστιας εκείνης αλλαγής του κόσμου— και ο θάνατός του στις 13 Ιουλίου…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 1.489 επιπλέον λέξεις

Bob Fosse (23 Ιουνίου 1927- 23 Σεπτεμβρίου 1987)

dimart

Όλος αυτός ο (τεράστιος) Jazz άνθρωπος

—Lucy E. Cross— Απόδοση για το dim/art: Ειρήνη Βεργοπούλου

Ο αμερικανός χορευτής, χορογράφος σε θεατρικά και κινηματογραφικά μιούζικαλ, σεναριογράφος και σκηνοθέτης BobFosse, ήταν ίσως η προσωπικότητα με τη μεγαλύτερη επιρροή στον jazz χορό του 20ού αιώνα. Σε τεράστιο βαθμό δημιουργικός, εμπνευσμένος, φιλόδοξος, με ισχυρή θέληση, ακούραστος και αδίστακτος, ο Fosse μορφοποίησε ένα ασυμβίβαστο σύγχρονο στυλ χορού —με τα χαρακτηριστικά σπασίματα των δαχτύλων, τα στραβά στρογγυλά καπέλα, τα διχτυωτά καλσόν, τις τεντωμένες γαντοφορεμένες παλάμες, το στρίψιμο προς τα μέσα των γονάτων και των δακτύλων των ποδιών, και την περιφορά των ώμων—που συχνά έχει αποκληθεί «κυνικό». Ο ίδιος ο χορογράφος, με έναν μάλλον μυστικοπαθή τρόπο, ονομάτισε το στυλ του «αμοιβάδα».

Bob Fosse. Performing Damn Yankees! With his second wife Gwen Verdon

Στο Μπρόντγουεϊ ο Fosse κέρδισε οκτώ βραβεία Tony χορογραφίας, πράγμα που δεν έχει προηγούμενο, συν ένα Tony για σκηνοθεσία. Κέρδισε επίσης και Όσκαρ για τη σκηνοθεσία της μεταφοράς που έκανε στον κινηματογράφο του δικού του πάλι…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 1.334 επιπλέον λέξεις

Μια Μέριλ «μπουκιά και συχώριο»

dimart

—της Ειρήνης Βεργοπούλου—

meryl_streep-01-the_devil_wears_pradaΠέρασα μια φάση στην εφηβεία μου, όπου μάζευα σε λεύκωμα φωτογραφίες της Meryl Streep, που κλείνει σήμερα αισίως τα 67. Τη λάτρευα. Προ διαδικτύου τότε, έψαχνα σε κάθε λογής πηγές και έντυπα για να ξετρυπώσω ωραίες εικόνες από τη ζωή της ή από τις ταινίες της. Το ίδιο έκανα βέβαια και με όλους τους ηθοποιούς που αγαπούσα. Τω καιρώ εκείνω είχαμε αποκλειστικά τις χάρτινες πηγές: περιοδικά, εφημερίδες, άντε και καμιά αφίσα. Δεν αρκούμουν στις ελληνικές εκδόσεις. Από παιδί ακόμα είχαμε συνηθίσει στο σπίτι και τον ξένο Τύπο. Ο πατέρας μου έκανε βόλτα στο Σύνταγμα και έφερνε μία φορά το μήνα ξενόγλωσσα περιοδικά και εφημερίδες, κυρίως αμερικάνικα και αγγλικά. Σε αυτά, τέλος πάντων, στα αμερικάνικα περιοδικά ποικίλης ύλης ή τα κινηματογραφικά, όπως το «ιστορικό» Premiere, και διάφορα άλλα που προμηθευόμουν —φοιτήτρια πια— από τα κιόσκια του κέντρου, ανακάλυπτα σαν φυσιοδίφης τα νέα, τις εξελίξεις για ταινίες και…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 356 επιπλέον λέξεις

Ray Bradbury, ο sci-fi παραμυθάς

dimart

Ray Bradbury, (22 Αυγούστου 1920 – 5 Ιουνίου 2012)

—της Ειρήνης Βεργοπούλου—

«….Αν είχα ανακαλύψει ότι ο Norman Mailer με συμπαθούσε, θα αυτοκτονούσα. Νομίζω παραήταν σκοτισμένος τύπος. Χαίρομαι που ούτε ο Kurt Vonnegut με γούσταρε. Είχε προβλήματα, φρικτά προβλήματα. Δεν μπορούσε να δει τον κόσμο όπως τον βλέπω εγώ. Υποθέτω ότι εγώ είμαι πολύ Πολυάννα και αυτός είναι πολύ Κασσάνδρα. H αλήθεια είναι ότι προτιμώ να βλέπω τον εαυτό μου ως έναν Ιανό […] προειδοποιώντας για το μέλλον και ζώντας ίσως πολύ στο παρελθόν, ένας συνδυασμός […] »

Ο Bradbury, κάπου στη NASA.Ο Bradbury, κάπου στη NASA.

Κάπως έτσι περιέγραφε τον εαυτό του ο ίδιος ο Ray Bradbury, σε συνέντευξή του στο The Paris Review. Μια συνέντευξη που είχε δώσει γραπτά στις αρχές των 70ς αλλά που τότε δεν είχε δημοσιευτεί γιατί είχε θεωρηθεί «πρόχειρη», και που βελτιωμένη αναδημοσιεύτηκε το 2010.

Δεν χρειαζόταν να έχει δυο πρόσωπα όμως, όπως ο Ιανός που έλεγε…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 1.905 επιπλέον λέξεις

Το 401ο χτύπημα

dimart

—της Ειρήνης Βεργοπούλου—

Ο Jean-Pierre Léaud, (28 Μαΐου 1944),

πάντα εκτός συναγωνισμού — αλλά εντός του κάδρου.

Jean-Pierre, πώς να μην αγαπάμε για πάντα το παιδί που έκλεψε τη γραφομηχανή! Jean-Pierre, πώς να μην αγαπάμε για πάντα το παιδί που έκλεψε τη γραφομηχανή!

Πώς να μην αγαπάμε το αγόρι που έτρεχε προς τη θάλασσα, με τη λαχτάρα να την ανακαλύψει. Προς τη διαφυγή από τον σκληρά οριοθετημένο κόσμο των ενηλίκων. Ενώ στο τέλος, η κάμερα του François Truffaut κρυσταλλωνόταν, «βαρούσε προσοχές» θα λέγαμε, σε ένα ανεπανάληπτο γκρο-πλαν. Απαθανατίζοντας το όμορφο, αυθάδες, τηλαυγές, ευαίσθητο —αλλά και με τα χαρακτηριστικά του άντρα να σχηματίζονται ήδη— αγορίστικο πρόσωπό του για πάντα στη μνήμη των απανταχού θεατών. Αυτός ο Antoine, στον «άλλο πλανήτη» της απόδρασής του, ίσως αντανακλά στη σκέψη μας και ως ένας Μικρός Πρίγκηπας, που είχε έναν συνονόματο πατέρα.

jeanpierreleaudΟ παναδαμάτωρ χρόνος κάνει τη δουλειά του, αλλά για αυτό υπάρχει το σινεμά, για να κρατά τις μορφές στην αθανασία: Ο Jean-Pierre Léaud λαμβάνει τον ειδικό…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 351 επιπλέον λέξεις

Τα διαμάντια είναι παντοτινά — και ενίοτε σκοτεινά

dimart

—της Ειρήνης Βεργοπούλου—

Ian Fleming (28 Μαΐου 1908–12 Αυγούστου 1964)

Ian Fleming

Σε μια συνέντευξη του το 1963, ένα χρόνο πριν πεθάνει από καρδιακή προσβολή στα 56 του, ο πρώην αξιωματικός του Βρετανικού ναυτικού, κατάσκοπος και συγγραφέας, ο πνευματικός πατέρας του φανταστικού πράκτορα James Bond, υπερασπιζόμενος τον βίαιο αλλά δημοφιλή ήρωά του, είπε: «Όλη η Ιστορία είναι γεμάτη σεξ και βία… δεν μπορούμε να γράφουμε θρίλερ με τον [παλιομοδίτικο] τρόπο, τη στιγμή που η ζωή μάς έχει προσπεράσει τόσο γρήγορα». Μας θυμίζει ίσως τον Γκάτσο: «….με φωτιά και με μαχαίρι πάντα ο κόσμος προχωρεί» — μόνο που ο κύριος Ian Lancaster Fleming σαφώς δεν θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως κάποιος ευαίσθητος τύπος με φιλοσοφικές αναζητήσεις· μάλλον ήξερε εμπειρικά για τι μίλαγε. Στη ζωή του υπήρξε υπερβολικά «περπατημένος», υπερβολικά χορτασμένος από τα πάντα. Ο Fleming ήταν ο ήρωάς του, ήταν ο Bond — ένας σκληρός, δυναμικός και μάλλον βίαιος άνθρωπος, μισογύνης, φανατικός αντικομουνιστής, σνομπ…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 2.173 επιπλέον λέξεις

Post Navigation

Αρέσει σε %d bloggers: