Ειρήνη Βεργοπούλου

Archive for the category “C’ est moi -Συνεργασίες με DimArt”

Bob Fosse (23 Ιουνίου 1927- 23 Σεπτεμβρίου 1987)

dimart

Όλος αυτός ο (τεράστιος) Jazz άνθρωπος

—Lucy E. Cross— Απόδοση για το dim/art: Ειρήνη Βεργοπούλου

Ο αμερικανός χορευτής, χορογράφος σε θεατρικά και κινηματογραφικά μιούζικαλ, σεναριογράφος και σκηνοθέτης BobFosse, ήταν ίσως η προσωπικότητα με τη μεγαλύτερη επιρροή στον jazz χορό του 20ού αιώνα. Σε τεράστιο βαθμό δημιουργικός, εμπνευσμένος, φιλόδοξος, με ισχυρή θέληση, ακούραστος και αδίστακτος, ο Fosse μορφοποίησε ένα ασυμβίβαστο σύγχρονο στυλ χορού —με τα χαρακτηριστικά σπασίματα των δαχτύλων, τα στραβά στρογγυλά καπέλα, τα διχτυωτά καλσόν, τις τεντωμένες γαντοφορεμένες παλάμες, το στρίψιμο προς τα μέσα των γονάτων και των δακτύλων των ποδιών, και την περιφορά των ώμων—που συχνά έχει αποκληθεί «κυνικό». Ο ίδιος ο χορογράφος, με έναν μάλλον μυστικοπαθή τρόπο, ονομάτισε το στυλ του «αμοιβάδα».

Bob Fosse. Performing Damn Yankees! With his second wife Gwen Verdon

Στο Μπρόντγουεϊ ο Fosse κέρδισε οκτώ βραβεία Tony χορογραφίας, πράγμα που δεν έχει προηγούμενο, συν ένα Tony για σκηνοθεσία. Κέρδισε επίσης και Όσκαρ για τη σκηνοθεσία της μεταφοράς που έκανε στον κινηματογράφο του δικού του πάλι…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 1.334 επιπλέον λέξεις

Μια Μέριλ «μπουκιά και συχώριο»

dimart

—της Ειρήνης Βεργοπούλου—

meryl_streep-01-the_devil_wears_pradaΠέρασα μια φάση στην εφηβεία μου, όπου μάζευα σε λεύκωμα φωτογραφίες της Meryl Streep, που κλείνει σήμερα αισίως τα 67. Τη λάτρευα. Προ διαδικτύου τότε, έψαχνα σε κάθε λογής πηγές και έντυπα για να ξετρυπώσω ωραίες εικόνες από τη ζωή της ή από τις ταινίες της. Το ίδιο έκανα βέβαια και με όλους τους ηθοποιούς που αγαπούσα. Τω καιρώ εκείνω είχαμε αποκλειστικά τις χάρτινες πηγές: περιοδικά, εφημερίδες, άντε και καμιά αφίσα. Δεν αρκούμουν στις ελληνικές εκδόσεις. Από παιδί ακόμα είχαμε συνηθίσει στο σπίτι και τον ξένο Τύπο. Ο πατέρας μου έκανε βόλτα στο Σύνταγμα και έφερνε μία φορά το μήνα ξενόγλωσσα περιοδικά και εφημερίδες, κυρίως αμερικάνικα και αγγλικά. Σε αυτά, τέλος πάντων, στα αμερικάνικα περιοδικά ποικίλης ύλης ή τα κινηματογραφικά, όπως το «ιστορικό» Premiere, και διάφορα άλλα που προμηθευόμουν —φοιτήτρια πια— από τα κιόσκια του κέντρου, ανακάλυπτα σαν φυσιοδίφης τα νέα, τις εξελίξεις για ταινίες και…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 356 επιπλέον λέξεις

Ray Bradbury, ο sci-fi παραμυθάς

dimart

Ray Bradbury, (22 Αυγούστου 1920 – 5 Ιουνίου 2012)

—της Ειρήνης Βεργοπούλου—

«….Αν είχα ανακαλύψει ότι ο Norman Mailer με συμπαθούσε, θα αυτοκτονούσα. Νομίζω παραήταν σκοτισμένος τύπος. Χαίρομαι που ούτε ο Kurt Vonnegut με γούσταρε. Είχε προβλήματα, φρικτά προβλήματα. Δεν μπορούσε να δει τον κόσμο όπως τον βλέπω εγώ. Υποθέτω ότι εγώ είμαι πολύ Πολυάννα και αυτός είναι πολύ Κασσάνδρα. H αλήθεια είναι ότι προτιμώ να βλέπω τον εαυτό μου ως έναν Ιανό […] προειδοποιώντας για το μέλλον και ζώντας ίσως πολύ στο παρελθόν, ένας συνδυασμός […] »

Ο Bradbury, κάπου στη NASA.Ο Bradbury, κάπου στη NASA.

Κάπως έτσι περιέγραφε τον εαυτό του ο ίδιος ο Ray Bradbury, σε συνέντευξή του στο The Paris Review. Μια συνέντευξη που είχε δώσει γραπτά στις αρχές των 70ς αλλά που τότε δεν είχε δημοσιευτεί γιατί είχε θεωρηθεί «πρόχειρη», και που βελτιωμένη αναδημοσιεύτηκε το 2010.

Δεν χρειαζόταν να έχει δυο πρόσωπα όμως, όπως ο Ιανός που έλεγε…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 1.905 επιπλέον λέξεις

Το 401ο χτύπημα

dimart

—της Ειρήνης Βεργοπούλου—

Ο Jean-Pierre Léaud, (28 Μαΐου 1944),

πάντα εκτός συναγωνισμού — αλλά εντός του κάδρου.

Jean-Pierre, πώς να μην αγαπάμε για πάντα το παιδί που έκλεψε τη γραφομηχανή! Jean-Pierre, πώς να μην αγαπάμε για πάντα το παιδί που έκλεψε τη γραφομηχανή!

Πώς να μην αγαπάμε το αγόρι που έτρεχε προς τη θάλασσα, με τη λαχτάρα να την ανακαλύψει. Προς τη διαφυγή από τον σκληρά οριοθετημένο κόσμο των ενηλίκων. Ενώ στο τέλος, η κάμερα του François Truffaut κρυσταλλωνόταν, «βαρούσε προσοχές» θα λέγαμε, σε ένα ανεπανάληπτο γκρο-πλαν. Απαθανατίζοντας το όμορφο, αυθάδες, τηλαυγές, ευαίσθητο —αλλά και με τα χαρακτηριστικά του άντρα να σχηματίζονται ήδη— αγορίστικο πρόσωπό του για πάντα στη μνήμη των απανταχού θεατών. Αυτός ο Antoine, στον «άλλο πλανήτη» της απόδρασής του, ίσως αντανακλά στη σκέψη μας και ως ένας Μικρός Πρίγκηπας, που είχε έναν συνονόματο πατέρα.

jeanpierreleaudΟ παναδαμάτωρ χρόνος κάνει τη δουλειά του, αλλά για αυτό υπάρχει το σινεμά, για να κρατά τις μορφές στην αθανασία: Ο Jean-Pierre Léaud λαμβάνει τον ειδικό…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 351 επιπλέον λέξεις

Τα διαμάντια είναι παντοτινά — και ενίοτε σκοτεινά

dimart

—της Ειρήνης Βεργοπούλου—

Ian Fleming (28 Μαΐου 1908–12 Αυγούστου 1964)

Ian Fleming

Σε μια συνέντευξη του το 1963, ένα χρόνο πριν πεθάνει από καρδιακή προσβολή στα 56 του, ο πρώην αξιωματικός του Βρετανικού ναυτικού, κατάσκοπος και συγγραφέας, ο πνευματικός πατέρας του φανταστικού πράκτορα James Bond, υπερασπιζόμενος τον βίαιο αλλά δημοφιλή ήρωά του, είπε: «Όλη η Ιστορία είναι γεμάτη σεξ και βία… δεν μπορούμε να γράφουμε θρίλερ με τον [παλιομοδίτικο] τρόπο, τη στιγμή που η ζωή μάς έχει προσπεράσει τόσο γρήγορα». Μας θυμίζει ίσως τον Γκάτσο: «….με φωτιά και με μαχαίρι πάντα ο κόσμος προχωρεί» — μόνο που ο κύριος Ian Lancaster Fleming σαφώς δεν θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως κάποιος ευαίσθητος τύπος με φιλοσοφικές αναζητήσεις· μάλλον ήξερε εμπειρικά για τι μίλαγε. Στη ζωή του υπήρξε υπερβολικά «περπατημένος», υπερβολικά χορτασμένος από τα πάντα. Ο Fleming ήταν ο ήρωάς του, ήταν ο Bond — ένας σκληρός, δυναμικός και μάλλον βίαιος άνθρωπος, μισογύνης, φανατικός αντικομουνιστής, σνομπ…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 2.173 επιπλέον λέξεις

I try

dimart

Αυτό δεν είναι τραγούδι #699
Dj της ημέρας, η Ειρήνη Βεργοπούλου

Δεν προσπαθείς μόνο εσύ, Macy. Τώρα πια προσπαθούμε οι περισσότεροι. Όχι όλοι, αλλά πολλοί τέλος πάντων, εδώ στη δική μας γειτονιά.

Μόνο που: στη δική σου γειτονιά, στη Νέα Υόρκη, στα τέλη του 20ού αιώνα στο κλιπ σου, περπατάς αργά και μελαγχολικά, κατεβαίνεις τις σκάλες του μετρό, σε πηγαίνει το λεωφορείο, πίνεις καφέ στο diner, κρατάς το μπουκετάκι λουλουδιών από το τοπικό σου ανθοπωλείο. Και θυμάσαι και αναπολείς τις ωραίες στιγμές με το αγόρι σου, που τώρα σου λείπει και του λες ότι όσο και αν επιδιώκεις να φαίνεσαι cool και ήρεμη, δεν τα βγάζεις πέρα, δεν μπορείς να τον ξεχάσεις φορώντας απλά ένα προσωπείο αδιαφορίας.

Αυτά ήταν το 1999, και μου φαίνονται τόσο μακρινά σε παρελθόν, όσο μακρινό σε μέλλον φαινόταν κάποτε το «Space 1999», η καλτ Εγγλέζικη μελλοντολογική σειρά των 70ς. Τώρα για μας το «θέμα» μας…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 282 επιπλέον λέξεις

Η επίμονη κηπουρός της ποίησης

dimart

—της Ειρήνης Βεργοπούλου—

Έμιλυ Ντίκινσον (10 Δεκεμβρίου 1830 – 15 Μαΐου 1886)

Amherst CollegeΗ δαγκεροτυπία που τραβήχτηκε το 1846, όταν η δεκαεξάχρονη Emily σπούδαζε για λίγο στην αυστηρή σχολή του Holyoke. Eίναι το πιο αυθεντικό πορτραίτο της ποιήτριας που υπάρχει μέχρι σήμερα. Το πρωτότυπο βρίσκεται στα αρχεία του Amherst College.

“Mr Higginson, are you too deeply occupied to say if my Verse is alive?

[κ. Χίγκινσον, Θα σας ήταν πολύ κουραστικό να μου πείτε αν ο Στίχος μου είναι ζωντανός;]

Στο ερώτημα αυτό της ανήσυχης δημιουργού προς τον στρατιωτικό και συγγραφέα Thomas Wentworth Higginson, το οποίο του απηύθυνε σε επιστολή της το 1862, όταν εκείνος έκανε πρόσκληση μέσω του περιοδικού Atlantic Monthly σε νέους συγγραφείς να πάρουν θάρρος και να βγουν προς τα έξω, η απάντηση, όχι μόνο του ίδιου, αλλά όλου του λογοτεχνικού κόσμου, ενάμισι αιώνα μετά, είναι ένα βροντερό «ναι, είναι ζωντανός».

DickinsonsΑίσθηση «Μπροντέ»: Τα τρία παιδιά Dickinson, η…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 1.851 επιπλέον λέξεις

Είναι ν’ απορείς

dimart

Σπανός Τρίτη ανθολογία

Αυτό δεν είναι τραγούδι #741
Dj της ημέρας, η Ειρήνη Βεργοπούλου

1975. Γιάννη Σπανού, «Τρίτη Ανθολογία». Ερμηνευτές, η Αρλέτα και ο Κώστας Καράλης.

Μελοποιήσεις πάνω σε ποιήματα Βάρναλη, Καββαδία, Σκαρίμπα, Λεοντάρη, Σαχτούρη, Λυγίζου, Κουλούρη, Καρύδη, Σιμόπουλου, Δούκαρη, Μ. Λαμπράκη, Λ.Ιακωβίδη.

Δώδεκα τραγούδια. Μια ταξιανθία, κομμάτια του είδους εκείνων που προϋπάρχουν θαρρείς από δεκάδες χρόνια εντοιχισμένα στον ιππόκαμπο του εγκεφάλου μας και ήρθε για ετούτα εδώ ο Σπανός να τον ξύσει και να τα απελευθερώσει στη δεδομένη στιγμή.
«Σπασμένο καράβι», «Το λέει και το τραγούδι», «Ιδανικός κι ανάξιος εραστής», «Ο θρήνος της μάνας», «Αν είσαι (πως) θες να το ξέρω», και τα άλλα…

Όλα τα δώδεκα ένα κι ένα. Έπεσαν στη μέση της δεκαετίας του ’70, για να κεντηθεί καλύτερα ο μουσικός της μύθος. Στο διάσελο μεταξύ της πρότερης, βασανισμένης Ελλάδας, και της ερχόμενης, της ανακουφισμένης και επηρμένης.
Ένα από αυτά, το «Είναι ν’ απορείς». Με την φωνή του…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 199 επιπλέον λέξεις

Music sounds better with you

Αυτό δεν είναι τραγούδι #728 Dj της ημέρας, η Ειρήνη Βεργοπούλου —και ήταν (σχεδόν) όλα μια φενάκη. «Αδυνάτισες!» μου είπε πλήρης ενθουσιασμού η κοπέλα που εργαζόταν τότε σαν fitness-trainer στο με…

Source: Music sounds better with you

Ο υπέροχος Δον Κιχώτης του Gustave Doré

dimart

—της Ειρήνης Βεργοπούλου—

Το πρώτο στη σειρά χαρακτικό του Doré για την έκδοση του 1863, εδώ σε αναπαραγωγή από Αγγλική έκδοση του 1906Το πρώτο στη σειρά χαρακτικό του Doré για την έκδοση του 1863, εδώ σε αναπαραγωγή από αγγλική έκδοση του 1906

“[…]The only people for me are the mad ones, the ones who are mad to live, mad to talk, mad to be saved, desirous of everything at the same time […]

«Οι μόνοι άνθρωποι που υπάρχουν για μένα είναι οι τρελοί, αυτοί που τρελαίνονται να ζήσουν, τρελαίνονται να μιλήσουν, τρελαίνονται να σωθούν, που ποθούν τα πάντα ταυτόχρονα», έγραψε στο On the Road του το 1955 ο Jack Kerouac, και τα περίφημα αυτά λόγια θαρρείς πως αντιστοιχούν μια χαρά, και αντηχούν άψογα τον ψυχισμό ενός αιώνες τώρα αγαπημένου ωραίου «τρελού», του κυρίου Alonso Quixano, ενός ιδαλγού, ο οποίος μετέτρεψε για κάποιον καιρό το πραγματικό του όνομα —ώστε να ακούγεται πιο ιπποτικό και ευγενές— σε Don Quixote de la Mancha. Φυσικά ο κύριος αυτός υπήρξε μόνο στη φαντασία του τιτάνα…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 664 επιπλέον λέξεις

Ο Ζωγράφος της Ιστορίας

Francisco José de Goya y Lucientes,

(30 Μαρτίου 1746 – 16 Απριλίου 1828)

της  Ειρήνης Βεργοπούλου

 

Source: Ο Ζωγράφος της Ιστορίας

Τα ημιτελή

Η έκθεση στο MET Museum με έργα που (μοιάζουν να) έμειναν στη μέση

—της Ειρήνης Βεργοπούλου

 

Το Μητροπολιτικό Μουσείο της Νέας Υόρκης είναι, θα έλεγε κανείς, τόσο μεγάλο σε μέγεθος και φιλοδοξίες ό…

Source: Τα ημιτελή

Charlotte Brontë (1816–1855)

dimart

S BronteThou dids’t not know my gaze was fixed on thee’ [λεπτομέρεια πορτραίτου της Σαρλότ, του 1840. (Photograph: Rischgitz/Getty Images)]

— της Ειρήνης Βεργοπούλου —

Είναι η Τζέιν, και είναι καλά. Και αυτό όχι μόνο επειδή παντρεύτηκε τελικά τον τυφλωμένο από τη φωτιά και από τον έρωτα για κείνη Ρότσεστερ κι έκανε παιδί μαζί του, αλλά και επειδή η «μητέρα» της την έπλασε ως ηρωίδα, έτσι γενναία, τολμηρή, ακαταμάχητη. Τόσο σπουδαία υφάνθηκε της Τζέιν η προσωπική περιπέτεια ζωής, που συγκρίνεται με τις πορείες μεταγενέστερών της λογοτεχνικών μορφών σε μυθιστορήματα-θηρία, οι οποίες θα αναγνώριζαν ότι της οφείλουν κάποια σημαντικά πράγματα για τη δική τους γέννηση. Η κοπέλα είναι η Τζέιν Έιρ, μια φανταστική ηρωίδα που θα ήταν τρομερή παράλειψη για οποιονδήποτε βιβλιόφιλο ανά τον κόσμο να μην έχει αναγνώσει τις σελίδες με τα βάσανα και τα ανδραγαθήματά της, η δε πνευματική της μητέρα είναι φυσικά η Σαρλότ Μπροντέ, η μεγαλύτερη από τις τρεις θρυλικές «αδελφές…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 1.518 επιπλέον λέξεις

Ζήσε

dimart

zise

Αυτό δεν είναι τραγούδι #605
Dj της ημέρας, η Ειρήνη Βεργοπούλου

[Ή, η τέταρτη χορδή του μπουζουκιού του Χιώτη]

Ένας πιωμένος, ξαναμμένος Ντίνος Ηλιόπουλος-Θοδωράκης, διασκεδάζει παράνομα με τη φιλενάδα του σε ένα κέντρο ενώ είναι Απόκριες. (Κόντρα ρόλος το «ξάναμμα» γι’ αυτόν, που κινούταν σαν ελεγκάντ καρικατούρα νευρόσπαστου αρσενικού στις ταινίες – ωστόσο, στην πραγματική ζωή υπήρξε μέγας εραστής). Μετά την κραιπάλη, θα επινοήσει στο γυρισμό στο σπίτι του έναν φίλο φανταστικό, τον οποίο και καλά επισκέπτεται συχνά, και αυτό μόνο και μόνο για να δικαιολογήσει στη γυναίκα του Μάρω Κοντού-Φωφώ τις συχνές απουσίες του, ελέω συστηματικού κερατώματος. Ιδέα δεν έχει ότι καιρό μετά, ο ανύπαρκτος φίλος Λευτεράκης θα εμφανιστεί μπροστά του κανονικότατα, με τη μορφή του Κώστα Βουτσά.

Σενάριο, ερμηνείες βασικών ηθοποιών, τσιτάτα, ευωχία: Αν «Ο φίλος μου ο Λευτεράκης» του Σακελλάριου (1963, αλλά βασισμένο στο θεατρικό του 1955) ήταν Αμερικάνικη ταινία, θα λέγαμε…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 352 επιπλέον λέξεις

Τόσο «Φλαμανδός» και τόσο σύγχρονος

dimart

Οι γοητευτικά συνδυαστικές φωτογραφίες του Hendrik Kerstens

—της Ειρήνης Βεργοπούλου—

Στις χαλαρές περιηγήσεις μου στο διαδικτυακό σύμπαν της σημερινής τέχνης και φωτογραφίας, έπεσα πάνω στον Ολλανδό φωτογράφο Hendrik Kerstens (γεν.1956). Ή μάλλον, πάνω στην κόρη του Paula· και στάθηκα σε αυτήν, επειδή η φυσιογνωμία της μου έβγαζε κάτι τόσο έντονα «Βερμεερικό». Μόνο που η μικρή αυτή Ολλανδέζα «ντύνει» το κεφάλι της όχι με μεταξένια μαντήλια, αλλά με μπανάλ αντικείμενα της καθημερινής ζωής, προκαλώντας κάτι σαν οπτικό αλλόκοτο αναχρονισμό και ξάφνιασμα στον θεατή, ενώ τον κοιτά με πελώρια καταγάλανα μάτια.

Η ιδέα ήρθε σταδιακά στον Kerstens, καθώς συνήθιζε να απαθανατίζει την τότε μικρούλα κόρη του στις διάφορες φάσεις της ζωής της, από το 1995 και έπειτα, παρατηρώντας αίφνης πόσο αυτή του θύμιζε πρόσωπα από τους αριστουργηματικούς πίνακες των Φλαμανδών ζωγράφων του 17ου αιώνα. Η ιδέα του ήταν να της στολίσει το κεφάλι και τον αυχένα με συνήθη χρηστικά αντικείμενα της σύγχρονής μας πραγματικότητας…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 46 επιπλέον λέξεις

Μοίρες

dimart

Αυτό δεν είναι τραγούδι #587
Dj της ημέρας, η Ειρήνη Βεργοπούλου

Αγαπώ τους κάδους και τα παραπεταμένα τους. Τα ταπεινωμένα τους. Τα άχρηστα, τα ρημαγμένα, σκουριασμένα, σαπισμένα, τα καταρρακωμένα. Όσα δεν αγαπιούνται πια, δεν είναι πλέον επιθυμητά.

Περπατάω πολύ στην πόλη, κοιτάω πολύ, διψώ να βλέπω. Κοιτάω πολύ και χάμω: και τα ριγμένα στα πεζοδρόμια και το οδόστρωμα αντικείμενα, και οι λεκέδες ακόμα, φυλάσσουν ιστορίες. Προϋπήρξαν ως χρηστικά ή αγαπητά για κάποιους κομμάτια, ενώ τα διάφορα ίχνη που μένουν πίσω είναι θρασείς μαρτυριάρηδες.

Τις προάλλες έπεσα πάνω σε κάτι κασέτες. Το λέω, και μου φαίνεται σαν ψέμα.

Κασέτες. Αυτές οι φιλενάδες, που γράφανε κάποτε σε αυτές οι άνθρωποι τα τραγούδια που αγαπούσαν.

Ήμουν κάπου, ας πούμε κεντρικά στην Αθήνα, και διέσχιζα το διάσελο μεταξύ χοντρής κολόνας ΔΕΗ και σκουπιδο-κάδου, σε στενό πεζοδρόμιο. Τις πήρε το μάτι μου στα αριστερά μου, χαμηλά. Καμιά δεκαπενταριά κασέτες, από εκείνες που τις λέγαμε «άδειες»…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 650 επιπλέον λέξεις

Pollock, Number 5

dimart

006-jackson-pollock-the-red-list

Jackson Pollock, (28 Ιανουαρίου 1912 – 11 Αυγούστου 1956). Ζωγράφος του Αφηρημένου Εξπρεσιονισμού.

—της Ειρήνης Βεργοπούλου—

Κάποτε ένας κριτικός έγραψε ότι οι πίνακές μου
δεν έχουν αρχή, μέση και τέλος.

Δεν το είπε για κοπλιμέντο, αλλά ήταν.

Αμφισβητούμενος, ιδιοφυής, βασανισμένος. Από τους διασημότερους ζωγράφους του 20ού αιώνα, με μεγάλη επιρροή στους μεταγενέστερούς του. Η δουλειά του έχει εκτιμηθεί από φυσικούς, μαθηματικούς και ψυχιάτρους, εκτός από τους κριτικούς τέχνης ούτως ή άλλως. Τεχνική του, η οποία έχει συγκριθεί με τα fractals, και η οποία επίσης θεωρείται ότι αποτυπώνει τα κατά Carl Jung πρότυπα της ανθρώπινης ψυχής, ήταν να αφήνει τα χρώματα να πέφτουν πάνω στους τεράστιους καμβάδες και να φτιάχνει τα —φαινομενικά ασυνάρτητα— σχήματα με τα χέρια του, χωρίς παλέτα και πινέλα.

JP2-portrait-565x640

Προκάλεσε, έτσι, τη δυτική τέχνη, που βασιζόταν στα εργαλεία, αλλά προκάλεσε και κάποιους ομότεχνους και κριτικούς, που θεωρούσαν την τεχνοτροπία του «σκέτη βλακεία». Ήταν ένα σοκ για τον κόσμο των τεχνών…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 393 επιπλέον λέξεις

Natural Blues

dimart

Αυτό δεν είναι τραγούδι #567
Dj της ημέρας, η Ειρήνη Βεργοπούλου

Oh Lordy, trouble so hard
Oh Lordy, trouble so hard
Don’t nobody know my troubles but God
Don’t nobody know my troubles but God…

…Went down the hill, the other day
Soul got happy and stayed all day
Went down the hill, the other day
Soul got happy and stayed all day…

Moby. ‘Όταν γεννήθηκε το 1965, ονομάστηκε Richard Melville Hall, αλλά ήταν τόσο μικρούλι και ασθενικό μωράκι, που αντί για Ρίτσαρντ που θα ταίριαζε σε βασιλιά, οι γονείς του τον έβγαλαν Moby, για πιο χαριτωμένο, αν και η έμπνευση ήταν κοτζάμ φάλαινα στο εμβληματικό λογοτεχνικό έργο του Herman Melville, που ήταν πρόγονος μακρινός του πατέρα του. Πενήντα χρόνια μετά, ο Ρίτσαρντ ακόμα δεν έχει καταφέρει να ολοκληρώσει ούτε μια φορά το διάβασμα του μυθιστορήματος.

Έχει ολοκληρώσει όμως μια σειρά από CDs και soundtracks που τον έχουν κάνει και…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 361 επιπλέον λέξεις

To love somebody

..Και πάλι ένα ‘τραγούδι που δεν είναι τραγούδι’ από εμένα στο DimArt.

dimart

Αυτό δεν είναι τραγούδι #558
Dj της ημέρας, η Ειρήνη Βεργοπούλου

Η αγάπη είναι μέγιστο όλων, φίλε, yeah. Όλα τα ανέχεται, όλα τα πιστεύει, όλα τα ελπίζει, όλα τα υπομένει. Όταν δεν την έχουμε, υποφέρουμε.

Να αγαπάς κάποιον, κάποια. Ευλογία, ακόμα και όταν πονάει.

Έγραψαν οι πάντες για την αγάπη την ερωτική: οι Αιγύπτιοι, ο Σοφοκλής, οι τροβαδούροι του Μεσαίωνα, ο Πουτσίνι, οι Bee Gees.

Α ναι, οι Bee Gees. Εκείνοι οι γλυκόφωνοι Εγγλέζοι αδελφοί, που ξεκίνησαν τρεις από το Μάντσεστερ, συνέχισαν στην Αυστραλία, σάρωσαν τη μουσική στα τέλη των σέβεντιζ, έχασαν ύστερα πρώτα έναν μικρότερο αδελφό, τον Andy, κατόπιν χάθηκαν και οι δίδυμοι, Maurice και Robin, και τώρα είναι ένας, ο Barry Gibb, ένα ηλικιωμένο λιοντάρι της ποπ που στέκεται ακόμα όρθιο, μετά από τόσο θανατικό στην οικογένεια. Τόση γλύκα στις συνθέσεις, τόση ομορφιά σε ντουζίνες τραγούδια -παρακαταθήκη και για τον 20ό, και για τον 21το αιώνα-, τέτοιοι φωνητικοί…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 258 επιπλέον λέξεις

Bye Bye Life

dimart

Αυτό δεν είναι τραγούδι #498
Dj της ημέρας, η Ειρήνη Βεργοπούλου

[όπου η Τζέσικα είναι πιο σέξυ Θάνατος από τον αντίστοιχο στην Έβδομη Σφραγίδα]

Το 1980, το Όσκαρ καλύτερης ταινίας πήγε στο καλοφτιαγμένο οικογενειακό δράμα «Κράμερ εναντίον Κράμερ», που και σήμερα το θυμόμαστε με συμπάθεια, και το ξαναβλέπουμε με συγκίνηση, για να μας θυμίζει πόσο –σαν ευγενικό ξωτικό– ωραία ήταν η Μέρυλ με τα κόκκινα στο δικαστήριο μάτια, στις πρώτες της εμφανίσεις, και πόσο γοητευτικός ήταν ο μικροκαμωμένος Ντάστιν στα σαραντα-κάτι του, με φόντο μια Νέα Υόρκη βουτηγμένη στον Βιβάλντι.

Υπήρχε μια ταινία όμως, συνυποψήφια, που δεν κέρδισε, (πήρε τον Χρυσό Φοίνικα στις Κάννες) και μόνο οι σινεφίλ την ξέρουν μάλλον, αλλά που τσακίζει κόκαλα οπτικά: ήταν το εξαίρετο μιούζικαλ του τρομερού Bob Fosse (1927-1987), «All that Jazz», με πρωταγωνιστή τον μόνιμα σχεδόν-σταρ-αλλά-όχι-στ’αλήθεια-σταρ, Roy Scheider (1932-2008). Στην ταινία, ο σκηνοθέτης και χορογράφος Fosse, που είχε ανεβάσει μερικές από…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 350 επιπλέον λέξεις

Post Navigation

Αρέσει σε %d bloggers: