Ειρήνη Βεργοπούλου

Μια Μέριλ «μπουκιά και συχώριο»

dimart

—της Ειρήνης Βεργοπούλου—

meryl_streep-01-the_devil_wears_pradaΠέρασα μια φάση στην εφηβεία μου, όπου μάζευα σε λεύκωμα φωτογραφίες της Meryl Streep, που κλείνει σήμερα αισίως τα 67. Τη λάτρευα. Προ διαδικτύου τότε, έψαχνα σε κάθε λογής πηγές και έντυπα για να ξετρυπώσω ωραίες εικόνες από τη ζωή της ή από τις ταινίες της. Το ίδιο έκανα βέβαια και με όλους τους ηθοποιούς που αγαπούσα. Τω καιρώ εκείνω είχαμε αποκλειστικά τις χάρτινες πηγές: περιοδικά, εφημερίδες, άντε και καμιά αφίσα. Δεν αρκούμουν στις ελληνικές εκδόσεις. Από παιδί ακόμα είχαμε συνηθίσει στο σπίτι και τον ξένο Τύπο. Ο πατέρας μου έκανε βόλτα στο Σύνταγμα και έφερνε μία φορά το μήνα ξενόγλωσσα περιοδικά και εφημερίδες, κυρίως αμερικάνικα και αγγλικά. Σε αυτά, τέλος πάντων, στα αμερικάνικα περιοδικά ποικίλης ύλης ή τα κινηματογραφικά, όπως το «ιστορικό» Premiere, και διάφορα άλλα που προμηθευόμουν —φοιτήτρια πια— από τα κιόσκια του κέντρου, ανακάλυπτα σαν φυσιοδίφης τα νέα, τις εξελίξεις για ταινίες και…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 356 επιπλέον λέξεις

Ray Bradbury, ο sci-fi παραμυθάς

dimart

Ray Bradbury, (22 Αυγούστου 1920 – 5 Ιουνίου 2012)

—της Ειρήνης Βεργοπούλου—

«….Αν είχα ανακαλύψει ότι ο Norman Mailer με συμπαθούσε, θα αυτοκτονούσα. Νομίζω παραήταν σκοτισμένος τύπος. Χαίρομαι που ούτε ο Kurt Vonnegut με γούσταρε. Είχε προβλήματα, φρικτά προβλήματα. Δεν μπορούσε να δει τον κόσμο όπως τον βλέπω εγώ. Υποθέτω ότι εγώ είμαι πολύ Πολυάννα και αυτός είναι πολύ Κασσάνδρα. H αλήθεια είναι ότι προτιμώ να βλέπω τον εαυτό μου ως έναν Ιανό […] προειδοποιώντας για το μέλλον και ζώντας ίσως πολύ στο παρελθόν, ένας συνδυασμός […] »

Ο Bradbury, κάπου στη NASA.Ο Bradbury, κάπου στη NASA.

Κάπως έτσι περιέγραφε τον εαυτό του ο ίδιος ο Ray Bradbury, σε συνέντευξή του στο The Paris Review. Μια συνέντευξη που είχε δώσει γραπτά στις αρχές των 70ς αλλά που τότε δεν είχε δημοσιευτεί γιατί είχε θεωρηθεί «πρόχειρη», και που βελτιωμένη αναδημοσιεύτηκε το 2010.

Δεν χρειαζόταν να έχει δυο πρόσωπα όμως, όπως ο Ιανός που έλεγε…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 1.905 επιπλέον λέξεις

Το 401ο χτύπημα

dimart

—της Ειρήνης Βεργοπούλου—

Ο Jean-Pierre Léaud, (28 Μαΐου 1944),

πάντα εκτός συναγωνισμού — αλλά εντός του κάδρου.

Jean-Pierre, πώς να μην αγαπάμε για πάντα το παιδί που έκλεψε τη γραφομηχανή! Jean-Pierre, πώς να μην αγαπάμε για πάντα το παιδί που έκλεψε τη γραφομηχανή!

Πώς να μην αγαπάμε το αγόρι που έτρεχε προς τη θάλασσα, με τη λαχτάρα να την ανακαλύψει. Προς τη διαφυγή από τον σκληρά οριοθετημένο κόσμο των ενηλίκων. Ενώ στο τέλος, η κάμερα του François Truffaut κρυσταλλωνόταν, «βαρούσε προσοχές» θα λέγαμε, σε ένα ανεπανάληπτο γκρο-πλαν. Απαθανατίζοντας το όμορφο, αυθάδες, τηλαυγές, ευαίσθητο —αλλά και με τα χαρακτηριστικά του άντρα να σχηματίζονται ήδη— αγορίστικο πρόσωπό του για πάντα στη μνήμη των απανταχού θεατών. Αυτός ο Antoine, στον «άλλο πλανήτη» της απόδρασής του, ίσως αντανακλά στη σκέψη μας και ως ένας Μικρός Πρίγκηπας, που είχε έναν συνονόματο πατέρα.

jeanpierreleaudΟ παναδαμάτωρ χρόνος κάνει τη δουλειά του, αλλά για αυτό υπάρχει το σινεμά, για να κρατά τις μορφές στην αθανασία: Ο Jean-Pierre Léaud λαμβάνει τον ειδικό…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 351 επιπλέον λέξεις

Τα διαμάντια είναι παντοτινά — και ενίοτε σκοτεινά

dimart

—της Ειρήνης Βεργοπούλου—

Ian Fleming (28 Μαΐου 1908–12 Αυγούστου 1964)

Ian Fleming

Σε μια συνέντευξη του το 1963, ένα χρόνο πριν πεθάνει από καρδιακή προσβολή στα 56 του, ο πρώην αξιωματικός του Βρετανικού ναυτικού, κατάσκοπος και συγγραφέας, ο πνευματικός πατέρας του φανταστικού πράκτορα James Bond, υπερασπιζόμενος τον βίαιο αλλά δημοφιλή ήρωά του, είπε: «Όλη η Ιστορία είναι γεμάτη σεξ και βία… δεν μπορούμε να γράφουμε θρίλερ με τον [παλιομοδίτικο] τρόπο, τη στιγμή που η ζωή μάς έχει προσπεράσει τόσο γρήγορα». Μας θυμίζει ίσως τον Γκάτσο: «….με φωτιά και με μαχαίρι πάντα ο κόσμος προχωρεί» — μόνο που ο κύριος Ian Lancaster Fleming σαφώς δεν θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως κάποιος ευαίσθητος τύπος με φιλοσοφικές αναζητήσεις· μάλλον ήξερε εμπειρικά για τι μίλαγε. Στη ζωή του υπήρξε υπερβολικά «περπατημένος», υπερβολικά χορτασμένος από τα πάντα. Ο Fleming ήταν ο ήρωάς του, ήταν ο Bond — ένας σκληρός, δυναμικός και μάλλον βίαιος άνθρωπος, μισογύνης, φανατικός αντικομουνιστής, σνομπ…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 2.173 επιπλέον λέξεις

I try

dimart

Αυτό δεν είναι τραγούδι #699
Dj της ημέρας, η Ειρήνη Βεργοπούλου

Δεν προσπαθείς μόνο εσύ, Macy. Τώρα πια προσπαθούμε οι περισσότεροι. Όχι όλοι, αλλά πολλοί τέλος πάντων, εδώ στη δική μας γειτονιά.

Μόνο που: στη δική σου γειτονιά, στη Νέα Υόρκη, στα τέλη του 20ού αιώνα στο κλιπ σου, περπατάς αργά και μελαγχολικά, κατεβαίνεις τις σκάλες του μετρό, σε πηγαίνει το λεωφορείο, πίνεις καφέ στο diner, κρατάς το μπουκετάκι λουλουδιών από το τοπικό σου ανθοπωλείο. Και θυμάσαι και αναπολείς τις ωραίες στιγμές με το αγόρι σου, που τώρα σου λείπει και του λες ότι όσο και αν επιδιώκεις να φαίνεσαι cool και ήρεμη, δεν τα βγάζεις πέρα, δεν μπορείς να τον ξεχάσεις φορώντας απλά ένα προσωπείο αδιαφορίας.

Αυτά ήταν το 1999, και μου φαίνονται τόσο μακρινά σε παρελθόν, όσο μακρινό σε μέλλον φαινόταν κάποτε το «Space 1999», η καλτ Εγγλέζικη μελλοντολογική σειρά των 70ς. Τώρα για μας το «θέμα» μας…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 282 επιπλέον λέξεις

Η επίμονη κηπουρός της ποίησης

dimart

—της Ειρήνης Βεργοπούλου—

Έμιλυ Ντίκινσον (10 Δεκεμβρίου 1830 – 15 Μαΐου 1886)

Amherst CollegeΗ δαγκεροτυπία που τραβήχτηκε το 1846, όταν η δεκαεξάχρονη Emily σπούδαζε για λίγο στην αυστηρή σχολή του Holyoke. Eίναι το πιο αυθεντικό πορτραίτο της ποιήτριας που υπάρχει μέχρι σήμερα. Το πρωτότυπο βρίσκεται στα αρχεία του Amherst College.

“Mr Higginson, are you too deeply occupied to say if my Verse is alive?

[κ. Χίγκινσον, Θα σας ήταν πολύ κουραστικό να μου πείτε αν ο Στίχος μου είναι ζωντανός;]

Στο ερώτημα αυτό της ανήσυχης δημιουργού προς τον στρατιωτικό και συγγραφέα Thomas Wentworth Higginson, το οποίο του απηύθυνε σε επιστολή της το 1862, όταν εκείνος έκανε πρόσκληση μέσω του περιοδικού Atlantic Monthly σε νέους συγγραφείς να πάρουν θάρρος και να βγουν προς τα έξω, η απάντηση, όχι μόνο του ίδιου, αλλά όλου του λογοτεχνικού κόσμου, ενάμισι αιώνα μετά, είναι ένα βροντερό «ναι, είναι ζωντανός».

DickinsonsΑίσθηση «Μπροντέ»: Τα τρία παιδιά Dickinson, η…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 1.851 επιπλέον λέξεις

Είναι ν’ απορείς

dimart

Σπανός Τρίτη ανθολογία

Αυτό δεν είναι τραγούδι #741
Dj της ημέρας, η Ειρήνη Βεργοπούλου

1975. Γιάννη Σπανού, «Τρίτη Ανθολογία». Ερμηνευτές, η Αρλέτα και ο Κώστας Καράλης.

Μελοποιήσεις πάνω σε ποιήματα Βάρναλη, Καββαδία, Σκαρίμπα, Λεοντάρη, Σαχτούρη, Λυγίζου, Κουλούρη, Καρύδη, Σιμόπουλου, Δούκαρη, Μ. Λαμπράκη, Λ.Ιακωβίδη.

Δώδεκα τραγούδια. Μια ταξιανθία, κομμάτια του είδους εκείνων που προϋπάρχουν θαρρείς από δεκάδες χρόνια εντοιχισμένα στον ιππόκαμπο του εγκεφάλου μας και ήρθε για ετούτα εδώ ο Σπανός να τον ξύσει και να τα απελευθερώσει στη δεδομένη στιγμή.
«Σπασμένο καράβι», «Το λέει και το τραγούδι», «Ιδανικός κι ανάξιος εραστής», «Ο θρήνος της μάνας», «Αν είσαι (πως) θες να το ξέρω», και τα άλλα…

Όλα τα δώδεκα ένα κι ένα. Έπεσαν στη μέση της δεκαετίας του ’70, για να κεντηθεί καλύτερα ο μουσικός της μύθος. Στο διάσελο μεταξύ της πρότερης, βασανισμένης Ελλάδας, και της ερχόμενης, της ανακουφισμένης και επηρμένης.
Ένα από αυτά, το «Είναι ν’ απορείς». Με την φωνή του…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 199 επιπλέον λέξεις

Music sounds better with you

Αυτό δεν είναι τραγούδι #728 Dj της ημέρας, η Ειρήνη Βεργοπούλου —και ήταν (σχεδόν) όλα μια φενάκη. «Αδυνάτισες!» μου είπε πλήρης ενθουσιασμού η κοπέλα που εργαζόταν τότε σαν fitness-trainer στο με…

Source: Music sounds better with you

Ο ‘Αγιος Γεώργιος στη ζωγραφική.

Σήμερα γιορτάζουν οι Γιώργηδες και οι Γεωργίες, να τους χαιρόμαστε.

 

Ο Γεώργιος ήταν στρατιώτης στη φρουρά του Διοκλητιανού και θανατώθηκε αφού βασανίστηκε, το 303. Η λατρεία του ξεκίνησε στα μέρη του Λιβάνου και της Παλαιστίνης πολύ γρήγορα, και διαδόθηκε σε όλη την Ευρώπη στους επόμενους αιώνες. Πολύ ενδιαφέρον  εγείρει η δημιουργία του θρύλου για τη σφαγή του δράκοντα, ένας θρύλος που ανάγεται σε πολύ παλιότερες παγανιστικές εποχές με παρόμοιους μύθους, και που τον διέδωσαν στην Δυτική Ευρώπη οι Σταυροφόροι, επιστρέφοντας από τις μάχες στις πατρίδες τους, διασχίζοντας την Καππαδοκία και άλλους τόπους της Μέσης Ανατολής.

Τελικά, από τον ύστερο Μεσαίωνα και έπειτα, ο Γεώργιος εξελίχθηκε σταδιακά σε αγαπημένο άγιο των βορειοευρωπαϊκών χωρών, και κυρίως της Αγγλίας που τον ανήγαγε σε προστάτη της, ‘Αγγλοποιώντας’ τον. Στη ζωγραφική έχει αποτυπωθεί η μορφή του και η νίκη επί του δράκοντα πολλάκις, και επιλέγω εδώ μερικές από τις ενδιαφέρουσες αναπαραστάσεις που ανακάλυψα.

 

Chanter_Angelos_Akotandos_-_St_George_on_Horseback,_Slaying_the_Dragon_-_Google_Art_Project

 

Η πανέμορφη εικόνα του ‘Αγγελου Ακοτάντου (1400-1457),
από το Μουσείο Μπενάκη.

 

Πολλές φορές αποτυπωμένος στη Ρωσική αγιογραφία επίσης, σχεδόν πάντα σε συνάρτηση με το θρύλο της σφαγής του δράκοντα:

fe9aba5931113154a290911c8e989659

 

Αυστηρός πάντα, ως στρατιώτης, εδώ σε αγιογραφία του 12ου αιώνα, από το μουσείο της Βέροιας:b3cdea4691d7dff2a188abc9a7ef4c93

 

«St. George and the Dragon» by P. Ucello (1395-1475),
the National Gallery, London:

grgwstart1l

 

 

Παρακάτω, του Hans von Aachen, 16ος αιώνας.

51QTYRNB8rL._SX425_

 

Edward Burne-Jones – St. George and the Dragon, 1868

st_george_and_the_dragon_1868-400

 

 

Τοιχογραφία από το Κάστρο Neuschwanstein στη Βαυαρία.

August von Heckel, 1882:

ce99d4ef06fb4b247138e84c894ef89b

 

 

 

Υ.Γ. , λίγες μέρες ύστερα :

 

Δανεισμένο από το andro.gr , ύστερα από αλίευση στο Google+ της Νατάσσας Συλλιγνάκη,

μια υπέροχη αγιογραφία του Χρίστου Λιόνδα, συνοδευόμενη από καταπληκτικό ποίημα του Γιάννη Κοντού.

 

stgeorge

 

 

Γιάννης Κοντός

«Μιλάει ο δράκος στον Άγιο Γεώργιο»

Όλες οι αγιογραφίες δείχνουν ότι θα με σκοτώσεις. Είναι απόγευμα, τα λέπια μου λάμπουν. Τρώω μόνο χορτάρι του φεγγαριού. Αίμα δεν είδα ποτέ. Ζεσταίνω τα αυγά της πολιτείας, βλέπουν οι κάτοικοι μερικούς εφιάλτες. Αυτά είναι όλα που κάνω – τα άλλα είναι ψέματα –. Όσο για την κοπέλα και τα νερά που έχω φυλακισμένα, δες και μόνος σου: εδώ είναι κήπος με κοντές μηλιές και φράουλες που δε δοκίμασα. Τώρα μόνοι και αντικριστά. Είναι Παρασκευή, οι πορσελάνες των προσώπων μας νυχτώνουν απότομα. Βλέπω τη σκέψη σου αγκάθι στον ουρανό. Βλέπω ακόμα τη μαύρη μπέρτα σου να ανοίγει και να με σκεπάζει, όπως σηκώνεις το χέρι με το κοντάρι. Αν ήτανε διαφορετικά τα πράγματα, μπορεί να ήμουνα σκύλος στην αυλή σου. Στις ζωγραφιές έχω φτερά με πράσινες μεμβράνες. Δεν πέταξα ποτέ. Σέρνομαι με πρησμένη την κοιλιά στο χώμα μετατοπίζοντας τη θάλασσα προς το βουνό. Εκείνη τη στιγμή έσπασε στο τζάμι της φωνής σου μπήγοντας το κοντάρι στα πλεμόνια μου, φτάνοντας μέχρι την καρδιά. Πηχτό αίμα τινάχτηκε, έβαψε τα ασημένια παπούτσια των αγγέλων που στέκονταν πίσω από σένα σε δυο σειρές και γέλαγαν. Έβγαλα το τελευταίο σφύριγμα – σύρμα νίκελ του τρόμου –. Ωρίμασαν τα μήλα του κήπου και έπεσαν στα πόδια σου. Σήκωσες τα μάτια στον ουρανό και έγινες άγιος. Τα νύχια μου γαντζωμένα στο χώμα αναδίδουν μουσική και μύρο. Έκλεισα τα μάτια και είδα.

(Από τη συλλογή «Ανωνύμου μοναχού», εκδ. Κέδρος, 1985)

Πηγή : Andro.gr [ http://www.andro.gr/empneusi/st-george-dragon/ ]

Ο υπέροχος Δον Κιχώτης του Gustave Doré

dimart

—της Ειρήνης Βεργοπούλου—

Το πρώτο στη σειρά χαρακτικό του Doré για την έκδοση του 1863, εδώ σε αναπαραγωγή από Αγγλική έκδοση του 1906Το πρώτο στη σειρά χαρακτικό του Doré για την έκδοση του 1863, εδώ σε αναπαραγωγή από αγγλική έκδοση του 1906

“[…]The only people for me are the mad ones, the ones who are mad to live, mad to talk, mad to be saved, desirous of everything at the same time […]

«Οι μόνοι άνθρωποι που υπάρχουν για μένα είναι οι τρελοί, αυτοί που τρελαίνονται να ζήσουν, τρελαίνονται να μιλήσουν, τρελαίνονται να σωθούν, που ποθούν τα πάντα ταυτόχρονα», έγραψε στο On the Road του το 1955 ο Jack Kerouac, και τα περίφημα αυτά λόγια θαρρείς πως αντιστοιχούν μια χαρά, και αντηχούν άψογα τον ψυχισμό ενός αιώνες τώρα αγαπημένου ωραίου «τρελού», του κυρίου Alonso Quixano, ενός ιδαλγού, ο οποίος μετέτρεψε για κάποιον καιρό το πραγματικό του όνομα —ώστε να ακούγεται πιο ιπποτικό και ευγενές— σε Don Quixote de la Mancha. Φυσικά ο κύριος αυτός υπήρξε μόνο στη φαντασία του τιτάνα…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 664 επιπλέον λέξεις

Ο Ζωγράφος της Ιστορίας

Francisco José de Goya y Lucientes,

(30 Μαρτίου 1746 – 16 Απριλίου 1828)

της  Ειρήνης Βεργοπούλου

 

Source: Ο Ζωγράφος της Ιστορίας

Τα ημιτελή

Η έκθεση στο MET Museum με έργα που (μοιάζουν να) έμειναν στη μέση

—της Ειρήνης Βεργοπούλου

 

Το Μητροπολιτικό Μουσείο της Νέας Υόρκης είναι, θα έλεγε κανείς, τόσο μεγάλο σε μέγεθος και φιλοδοξίες ό…

Source: Τα ημιτελή

Charlotte Brontë (1816–1855)

dimart

S BronteThou dids’t not know my gaze was fixed on thee’ [λεπτομέρεια πορτραίτου της Σαρλότ, του 1840. (Photograph: Rischgitz/Getty Images)]

— της Ειρήνης Βεργοπούλου —

Είναι η Τζέιν, και είναι καλά. Και αυτό όχι μόνο επειδή παντρεύτηκε τελικά τον τυφλωμένο από τη φωτιά και από τον έρωτα για κείνη Ρότσεστερ κι έκανε παιδί μαζί του, αλλά και επειδή η «μητέρα» της την έπλασε ως ηρωίδα, έτσι γενναία, τολμηρή, ακαταμάχητη. Τόσο σπουδαία υφάνθηκε της Τζέιν η προσωπική περιπέτεια ζωής, που συγκρίνεται με τις πορείες μεταγενέστερών της λογοτεχνικών μορφών σε μυθιστορήματα-θηρία, οι οποίες θα αναγνώριζαν ότι της οφείλουν κάποια σημαντικά πράγματα για τη δική τους γέννηση. Η κοπέλα είναι η Τζέιν Έιρ, μια φανταστική ηρωίδα που θα ήταν τρομερή παράλειψη για οποιονδήποτε βιβλιόφιλο ανά τον κόσμο να μην έχει αναγνώσει τις σελίδες με τα βάσανα και τα ανδραγαθήματά της, η δε πνευματική της μητέρα είναι φυσικά η Σαρλότ Μπροντέ, η μεγαλύτερη από τις τρεις θρυλικές «αδελφές…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 1.518 επιπλέον λέξεις

Τα ερείπια του κόσμου.

1748

 

Μια επεξεργασία πάνω σε αυθεντική φωτογραφία από το Αλέπο της Συρίας, από τον Σύριο καλλιτέχνη Μουσταφά Γιακούμπ, πρόσφυγα που ζει τώρα στη Γερμανία. Η εικόνα αυτή συμμετέχει στο τρέχον πρότζεκτ του Βρετανικού Ερυθρού Σταυρού, για την δημιουργία ‘καρτ-ποστάλ’ με αφορμή τη συμπλήρωση πέντε χρόνων από την έναρξη της μεγάλης ανθρωπιστικής κρίσης.

Κάτω :  η αρχική φωτό.

 

article-2313971-0396B43D00000514-116_638x382

Και από τώρα μέχρι το Πάσχα, μόνο ψάρι, ε;;

10426675_10153538160347984_5554487135401703002_n

 

* πίνακας : του Ρώσου Βλαντιμίρ Λιουμπάροφ. ( γεν. 1944)

Ζήσε

dimart

zise

Αυτό δεν είναι τραγούδι #605
Dj της ημέρας, η Ειρήνη Βεργοπούλου

[Ή, η τέταρτη χορδή του μπουζουκιού του Χιώτη]

Ένας πιωμένος, ξαναμμένος Ντίνος Ηλιόπουλος-Θοδωράκης, διασκεδάζει παράνομα με τη φιλενάδα του σε ένα κέντρο ενώ είναι Απόκριες. (Κόντρα ρόλος το «ξάναμμα» γι’ αυτόν, που κινούταν σαν ελεγκάντ καρικατούρα νευρόσπαστου αρσενικού στις ταινίες – ωστόσο, στην πραγματική ζωή υπήρξε μέγας εραστής). Μετά την κραιπάλη, θα επινοήσει στο γυρισμό στο σπίτι του έναν φίλο φανταστικό, τον οποίο και καλά επισκέπτεται συχνά, και αυτό μόνο και μόνο για να δικαιολογήσει στη γυναίκα του Μάρω Κοντού-Φωφώ τις συχνές απουσίες του, ελέω συστηματικού κερατώματος. Ιδέα δεν έχει ότι καιρό μετά, ο ανύπαρκτος φίλος Λευτεράκης θα εμφανιστεί μπροστά του κανονικότατα, με τη μορφή του Κώστα Βουτσά.

Σενάριο, ερμηνείες βασικών ηθοποιών, τσιτάτα, ευωχία: Αν «Ο φίλος μου ο Λευτεράκης» του Σακελλάριου (1963, αλλά βασισμένο στο θεατρικό του 1955) ήταν Αμερικάνικη ταινία, θα λέγαμε…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 352 επιπλέον λέξεις

George Orwell – Κάρολος Ντίκενς

Πανδοχείο

Orwell - Dickens

Είναι γνωστό ότι ο Τζορτζ Όργουελ έχει γράψει εξαιρετικά δοκίμια για πλείστα λογοτεχνικά και πολιτικά θέματα· συνεπώς, όταν εκδόθηκε αυτοτελώς η μελέτη του για τον Κάρολο Ντίκενς από τον τόμο συλλογή των δοκιμίων του Decline of English Murder and other essays [1965], το ενδιαφέρον μου υπήρξε παραπάνω από αυξημένο, τόσο για την απομυθοποίηση πολλών θεσφάτων για τον μεγάλο βικτωριανό συγγραφέα όσο και για την γενικότερη ερμηνεία του έργου του υπό την πολιτική και ηθική σκέψη του Όργουελ. Ο συγγραφέας αναπτύσσει τις σκέψεις του σε επτά άτιτλα κεφάλαια, που εμπλουτίζει με χαρακτηριστικά αποσπάσματα από το έργο του Ντίκενς για να στηρίξει τις θέσεις του.

charles_dickens_wiki

Ο Όργουελ μπαίνει ευθέως στην προβληματική του. Ο ζοφερός οίκος, Δύσκολα χρόνια, ΌλιβερΤουίστ, Η μικρή Ντόρριτ: Ο Ντίκενς στα μυθιστορήματά του επιτίθεται στους θεσμούς τους αγγλικού κράτους με μια σφοδρότητα η οποία δεν ξαναφάνηκε έκτοτε. Αλλά αυτό κατάφερε να το κάνει χωρίς να γίνει μισητός – και…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 949 επιπλέον λέξεις

Τζούλιαν Μπαρνς – Χωρίς να φοβάμαι τίποτα πια

Πανδοχείο

Layout 1

Διαλεκτική πάνω στο άλεκτο

Πιο ενδιαφέρον και πιο απολαυστικό βιβλίο για το αναπόφευκτο δεν μπορεί να υπάρξει. Ο πνευματώδης Άγγλος συγγραφέας το κατορθώνει μ’ έναν φαινομενικά απλό τρόπο: το γράφει ταυτόχρονα ως προσωπικό αφήγημα και ως δοκιμιακή μελέτη. Το ένα είδος αναμειγνύεται με το άλλο και εμείς καταλήγουμε να διαβάζουμε ένα απολαυστικό βιβλίο για τον θάνατο χωρίς στιγμή να μας σκεπάζουν σκιές ή να σκιαζόμαστε.

Ο Μπαρνς επιδίδεται πρώτα σε μια μορφή …. επιλεγμένης αυτοβιογραφίας, διηγούμενος αμέτρητα περιστατικά από την ζωή του που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο σχετίζονται με το θέμα του: από τις απόψεις των μελών της οικογένειάς τους, μέχρι τις συζητήσεις με φίλους, τους εσωτερικούς προβληματισμούς, την επίδραση των γεγονότων. Φυσικά αυτό το μέρος προϋποθέτει και την ευρύτερη σκιαγράφηση προσώπων, τόπων και εποχής, που μαστορεύει με την γνώριμη συγγραφική του τέχνη. Από την άλλη καταγράφει και σχολιάζει μια μεγάλη ποικιλία σχετικών σκέψεων και απόψεων από…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 1.031 επιπλέον λέξεις

Να αλείψω την Παρασκευή στους κροτάφους.

 

 

d9dabc7bf3f678328cddb84a2f8b04df

 

Να αλείψω την Παρασκευή στους κροτάφους.

Να γιάνουν λίγο οι μώλωπες από τις σκέψεις.

* φωτό : η Κολέτ. (1873-1954)

Μια τόση ανάγκη για κουβέντα.

Σε ένα  τρόλλεϋ πριν κάνα δυο μήνες. Εγώ και μια φίλη μου ανεβήκαμε από τη στάση έξω από μεγάλο κοιμητήριο της Αθήνας. Για μας, ήταν ένα προσκύνημα στους απελθόντες δικούς μας, μια και ήταν και χρονιάρες μέρες.

Μέσα στο όχημα, τόσοι διαφορετικοί άνθρωποι, ερχόμενοι από προηγούμενες στάσεις, ταξιδιώτες για τις επόμενες. Στα δεξιά μου και όρθιοι, δυο νεαροί, μα πολύ νεαροί, ενδεχόμενα από Πακιστάν ή Μπαγκλαντές, άκουγαν ‘λαϊκά’, δικά μας ‘σουξέ’, από ένα μεγάλο, παλιό ραδιοκασετόφωνο, ή έτσι μου φάνηκε ότι ήταν. Κάποια στιγμή αυτοί τσακώθηκαν άσχημα με έναν άλλο επιβάτη, μετανάστη και αυτόν από άλλη χώρα, για κάτι που από την πλευρά του ειπώθηκε και τους έθιξε. Παρά την αρχική ένταση, το επεισόδιο δεν συνεχίστηκε. Πίσω μου άκουγα σε όλη τη διαδρομή δυο γυναίκες Αφρικανικής καταγωγής να συνομιλούν πολύ ζωηρά, στη γλώσσα τους. Φαντάστηκα, για κάποια ζητήματα δικά τους, οικογενειακά, με το πάθος που έχουν όλες οι κουβέντες στην υφήλιο όταν μιλάς για το αίμα σου. Στο μήκος όλου του τρόλεϋ, κυρίως ηλικιωμένοι μέσα, ραγισμένοι από την οστεοπόρωση οι περισσότεροι και περισσότερες, με τα στυφά ρούχα της μικρής σύνταξης και της μικρής ζωής. Ελάχιστα νεότερα πρόσωπα εντός, χωμένα ολότελα αυτά στο δικό τους κόσμο, με τα ακουστικά τους , ή μπρος στην οθόνη του εξυπνοτηλέφωνου.

Στην τετράδα καθισμάτων που καθόμασταν, στο ‘σαλονάκι’, απέναντί μας ήταν δυο τύποι. Αυτό απλά, δυο τύποι. Κοντά στα σαράντα θα ήταν αμφότεροι. Ο ένας μιλούσε με τον εαυτό του κατά στιγμές, κάτι έλεγε, δεν γινόταν κατανοητό, και ούτε και σκόπευε μάλλον να πει κάτι για τους άλλους κατανοητό. Κάθε πέντε λεπτά έκανε μια κίνηση με τα χέρια του, μια αλλόκοτη κίνηση, σαν να διέγραφε ένα τρίγωνο στον αέρα. Και την επανέλαβε τουλάχιστον τρεις φορές μέχρι να κατέβει είκοσι λεπτά μετά, σαν να εκτελούσε μια τελετουργία, σαν να οραματιζόταν κάτι μπροστά του που εμείς δεν βλέπαμε, πράγμα το οποίο και δεν τον ένοιαζε φυσικά.

Τον άλλο, τον έβλεπα διαγώνια. ‘Ενα μέτρο μας χώριζε, τουλάχιστον κατά κυριολεξία. ‘Ηταν πολύ αδύνατος, με μούσι αδέξιο, με ανθρακί επιδερμίδα, και μάγουλα με κουφάλες. Στους πήχεις των χεριών του από τις εσωτερικές πλευρές τους  είχε τατουάζ, αδιευκρίνιστων νοημάτων. Η φίλη μου δίπλα μου είχε στο μεταξύ  ανοίξει το τάμπλετ της και σέρφαρε σε ιστοσελίδες, ώσπου μου έδειξε τις φωτό από μια διαφήμιση μεγάλου  θεματικού πάρκου. Της είπα ότι δεν με ενδιαφέρουν, και ότι ούτε έφηβη αν ήμουν θα πήγαινα σε αυτά, γιατί ζαλίζομαι.

‘Το έδειξε το πρωί η τηλεόραση’, μας απηύθυνε ξάφνου το λόγο ο απισχνασμένος μουσάτος. 

Τον κοιτάξαμε και οι δυο σιωπηλά, περιμένοντας τι άλλο θα έλεγε παρακάτω.

‘Είναι πολύ ωραία στο πάρκο εκεί, κυρίως για μικρά παιδάκια. Θέλει η κόρη μου να πάει’ συνέχισε αυτός. ‘Αλλά δεν την έχω πάει, δεν τη βλέπω πολύ’ πρόσθεσε, και κοίταξε έξω από το τζάμι την κίνηση, με χνάρια τύψης στα μάτια του. Πέρασαν λίγα δευτερόλεπτα και είπα να του μιλήσω. 

‘Πόσο χρονών είναι η κόρη σας;’ ρώτησα.

Γύρισε και με κοίταξε με ένα ξάφνιασμα .

‘Δέκα’, απάντησε αμέσως, σχεδόν ενθουσιασμένος  ‘και διαβάζει όλον τον Βερν, τον Ιούλιο Βερν’.    Η φωνή του ακούστηκε ιδιαίτερα ευγενική, μέχρι  και η εκφορά του ονόματος ‘Ιούλιος Βερν’ του βγήκε εκλεπτυσμένη. Κάποτε, κάπως, αυτός ο άνθρωπος, θα υπήρξε αναγνώστης του Βερν. Θα υπήρξε σπουδαστής, ίσως φοιτητής, θα είχε δουλέψει κάπου, σκέφτηκα.   Σου άφηνε μια  αίσθηση προγενέστερης ‘κανονικότητας’ και συμβατικότητας.  

Δεν ειπώθηκε τίποτα άλλο αναμεταξύ μας, και οι στάσεις συνέχιζαν να προσπερνούν. Δέκα λεπτά αργότερα, ο ευκαιριακός συνομιλητής μας σηκώθηκε, με κάποια αγαρμποσύνη, και κατέβηκε από το ‘σαλονάκι’. Το τζην του ήταν εξαιρετικά παλιοκαιρινό. 

‘Να χαίρεστε τα παιδάκια σας, αν έχετε’ μας είπε, με μια τρυφεράδα  επίσης παλιοκαιρινή, και εμείς του χαμογελάσαμε, χωρίς απόκριση. Αποβιβάστηκε έπειτα, αφού τα αρθριτικά της πόρτας του οχήματος γκρίνιαξαν, και τον εξαφάνισαν πια, στο κλείσμό της.

 

 

Post Navigation

Αρέσει σε %d bloggers: