Ειρήνη Βεργοπούλου

Mary Wollstonecraft (27 Απριλίου 1759 – 10 Σεπτεμβρίου 1797)

dimart

Η σπουδαία «γιαγιά» του «Frankenstein»: η σύντομη ζωή και το έργο μιας πρωτοπόρου φεμινίστριας

— της Ειρήνης Βεργοπούλου —

Σαν σήμερα, στις 10 Σεπτεμβρίου του 1797, έφυγε πρόωρα από τη ζωή μια σημαντική εκπρόσωπος της διανόησης του 18ου αιώνα, της οποίας η συμβολή στη σύγχρονη κοινωνία και σκέψη, όπως και η αξία της, άργησαν πολύ να αναγνωριστούν. Ήταν η Εγγλέζα Mary Wollstonecraft, η οποία, με το δοκίμιό της A Vindication of the Rights of Woman (Για τη δικαίωση των δικαιωμάτων της γυναίκας) που εκδόθηκε το 1792, υποστήριξε την ισότητα των φύλων και το δικαίωμα των γυναικών στην εκπαίδευση — πράγματα που δεν ήταν καθόλου αυτονόητα τότε. Με αυτό το έργο της υπερασπίστηκε τις δυνατότητες των γυναικών ως προς τη λογική σκέψη και, άρα, τη μόρφωση και κορόιδεψε την τότε επικρατούσα αντίληψη ότι πρόκειται για αβοήθητα πλάσματα, διακοσμητικά και ικανά μόνο για τις δουλειές του νοικοκυριού τους. Η Mary είχε γράψει και…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 1.221 επιπλέον λέξεις

Ο Σεπτέμβρης ντύθηκε δάσκαλος

dimart

Αυτό δεν είναι τραγούδι #784
Dj της ημέρας, η Νατάσσα Συλλιγνάκη

[Ένα κείμενο κι ένα τραγούδι, για τον Σεπτέμβρη που έρχεται. Για τη χρονιά που ξεκινάει.]

Δυο ζάχαρη και μια κοφτή καφέ, ένα κουταλάκι νερό και ανακάτεμα
ο καφές του

Ο Σεπτέμβρης ντύθηκε ανόρεχτα δάσκαλος
Πότισε το μαντήλι του δυο ρανίδες με τη μυρωδιά μουσκεμένου από τη βροχή χώματος
κι έβαλε στο πέτο του ένα τσαμπί σαββατιανό
έτσι
κάτι να του θυμίζει πως δεν είναι μόνο ένα

Έριξε μια ματιά στον καθρέφτη
πέρασε τα δάχτυλα μέσα από τα μαλλιά
“παλιόφιλε… παλιοσειρά!” σκέφτηκε κι αμέσως διαπίστωσε την υπερβολή
τη λεκτική, όχι στην ουσία!
ίσως και να έπρεπε ν’ αποσυρθώ
ως πότε θα σηκώνω την έναρξη
βάρυνε κι αυτή με τα χρόνια
κάποτε ήταν νέα κι όλη την είχαν περί πολλού και την ποθούσαν
και τώρα το ίδιο συμβαίνει μα ανομολόγητα κι οι λόγοι είναι άλλοι

Κοίταξε, χωρίς να αντιδράσει, δυο μυρμήγκια…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 414 επιπλέον λέξεις

«Καβαφικός» κρατήρας.

 

20160818_223725

Φωτογραφία μου από  εχθές, από το Αρχαιολογικό Μουσείο, από μια εξαίρετη βραδιά στο φως της πανσελήνου, και όπου με συγκίνηση που ξαναείδα τα ανεκτίμητα για τη μνήμη της ανθρωπότητας κειμήλια.

Μεταξύ άλλων πολλών που με έκαναν σχεδόν να δακρύζω, αυτό, και οι συνειρμοί του που μου έφερε.

 

Ο «Κρατήρας της μάχης», όπως λέγεται, από την Ακρόπολη των Μυκηνών, έκθεμα του «Αθέατου Μουσείου», για λίγο καιρό ακόμα στα μάτια του κοινού, ανασυρμένος από τις αποθήκες του ιδρύματος. Φέρει μια συγκινητική ιστορία επάνω του, μεταξύ άλλων επειδή, καθώς αποδείχτηκε, ήταν αφιερωμένος σε 18χρονο πεσόν στον πόλεμο αρχοντόπουλο. Τα τελευταία λόγια στην πληροφοριακή περιγραφή δίπλα, μου βγάζουν Καβαφική αίσθηση:
«Η προσφορά του σε έναν από τους νεότερους πρίγκιπες του νεκροταφείου υποδηλώνει τον αναπάντεχο θάνατο ενός μελλοντικού ηγέτη, που απόλαυσε βίο μικρό με μεγάλες προσδοκίες»

 

 

 

Πληροφορίες εδώ:

https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9A%CF%81%CE%B1%CF%84%CE%AE%CF%81%CE%B1%CF%82_%CF%84%CE%B7%CF%82_%CE%9C%CE%AC%CF%87%CE%B7%CF%82

 

 

Και το ποίημα του Καβάφη που  μου ήλθε στο νου:

 

Η Κηδεία του Σαρπηδόνος

Bαρυάν οδύνην έχει ο Zευς. Tον Σαρπηδόνα
εσκότωσεν ο Πάτροκλος· και τώρα ορμούν
ο Mενοιτιάδης κ’ οι Aχαιοί το σώμα
ν’ αρπάξουνε και να το εξευτελίσουν.

Aλλά ο Zευς διόλου δεν στέργει αυτά.
Tο αγαπημένο του παιδί ― που το άφισε
και χάθηκεν· ο Nόμος ήταν έτσι ―
τουλάχιστον θα το τιμήσει πεθαμένο.
Kαι στέλνει, ιδού, τον Φοίβο κάτω στην πεδιάδα
ερμηνευμένο πώς το σώμα να νοιασθεί.

Tου ήρωος τον νεκρό μ’ ευλάβεια και με λύπη
σηκώνει ο Φοίβος και τον πάει στον ποταμό.
Tον πλένει από τες σκόνες κι απ’ τ’ αίματα·
κλείει την πληγή του, μη αφίνοντας
κανένα ίχνος να φανεί· της αμβροσίας
τ’ αρώματα χύνει επάνω του· και με λαμπρά
Oλύμπια φορέματα τον ντύνει.
Tο δέρμα του ασπρίζει· και με μαργαριταρένιο
χτένι κτενίζει τα κατάμαυρα μαλλιά.
Tα ωραία μέλη σχηματίζει και πλαγιάζει.

Tώρα σαν νέος μοιάζει βασιλεύς αρματηλάτης ―
στα εικοσιπέντε χρόνια του, στα εικοσιέξι ―
αναπαυόμενος μετά που εκέρδισε,
μ’ άρμα ολόχρυσο και ταχυτάτους ίππους,
σε ξακουστόν αγώνα το βραβείον.

Έτσι σαν που τελείωσεν ο Φοίβος

την εντολή του, κάλεσε τους δυο αδελφούς
τον Ύπνο και τον Θάνατο, προστάζοντάς τους
να παν το σώμα στην Λυκία, τον πλούσιο τόπο.
Kαι κατά εκεί τον πλούσιο τόπο, την Λυκία
τούτοι οδοιπόρησαν οι δυο αδελφοί
Ύπνος και Θάνατος, κι όταν πια έφθασαν
στην πόρτα του βασιλικού σπιτιού
παρέδοσαν το δοξασμένο σώμα,
και γύρισαν στες άλλες τους φροντίδες και δουλειές.

Kι ως τόλαβαν αυτού, στο σπίτι, αρχίνησε
με συνοδείες, και τιμές, και θρήνους,
και μ’ άφθονες σπονδές από ιερούς κρατήρας,
και μ’ όλα τα πρεπά η θλιβερή ταφή·
κ’ έπειτα έμπειροι της πολιτείας εργάται,
και φημισμένοι δουλευταί της πέτρας
ήλθανε κ’ έκαμαν το μνήμα και την στήλη.

 

[Και φωτογραφία μου και από έξω από το Αρχαιολογικό].

 

20160818_230822

 

 

Seamus Heaney , «Summer 1969»

‘Summer 1969’ 

Seamus Heaney (1939-2013)


μετάφραση : Ειρήνη Βεργοπούλου.


[ Ένα ποίημα του μεγάλου Ιρλανδού ποιητή, εμπνευσμένο
από τις μεγάλες αναταραχές στη Βόρεια Ιρλανδία το καλοκαίρι του
1969, όταν συγκρούστηκαν οι Καθολικοί με τους Προτεστάντες, και αυτός
ήταν μακριά, παρακολουθώντας θλιμμένος τις εξελίξεις στη Μαδρίτη.
Έβρισκε καταφυγή στο Μουσείο του Πράδο, όπου ιδιαίτερα τον έλκυαν οι
Ζωγραφιές του Γκόγια, και κυρίως η ‘Τρίτη του Μαίου’.]

Πρώτη δημοσίευση  της μετάφρασης :

http://varelaki.blogspot.gr/2016/06/notationes-ka-2016_14.html

 

 

thumbnail_heaney-74488179_52711c

 

 

Ενώ η Χωροφυλακή προστάτευε τον όχλο
Πυροβολώντας στην περιοχή Falls, εγώ το μόνο που υπέφερα
Ήταν ο μαινόμενος ήλιος της Μαδρίτης.
Κάθε απόγευμα, μέσα στη σαν σε χύτρα ζέστη
Του διαμερίσματος, καθώς ίδρωνα να βγάλω το δρόμο
Της ζωής του Τζόυς, και μπόχα από την ψαραγορά
Αναδυόταν, όπως η βρώμα από το λιναροπήγαδο.
Τη νύχτα στο μπαλκόνι, κόκκινα βάμματα κρασιού,
Μια αίσθηση παιδιών στις σκοτεινές γωνίες τους,
Γριές γυναίκες με μαύρα σάλια στα ανοιχτά παράθυρα,
Ο αέρας ένα φαράγγι με τον ποταμό των Ισπανικών να ρέει μέσα του.
Μιλούσαμε σε όλο το δρόμο γυρνώντας σπίτι μέσα από ξάστερες πεδιάδες
‘Οπου το χαρακτηριστικό δέρμα της Εθνοφρουράς
Γυάλιζε σαν τις κοιλιές των ψαριών στα βρωμερά από λινάρι νερά.

 
»Γύρνα πίσω», ένας μου είπε, »προσπάθησε να αγγίξεις τους ανθρώπους»
΄Ενας άλλος φαντάστηκε τον Λόρκα να κατεβαίνει από τον λόφο του.
Παρακολουθούσαμε υπομονετικά για αριθμούς νεκρών και ρεπορτάζ για ταυρομαχίες.
Στην τηλεόραση, διασημότητες
Ερχόντουσαν από εκεί που όντως συνέβαιναν τα πράγματα.

 

Eγώ κατέφυγα στη δροσιά του Πράδο. Του Γκόγια οι ‘Πυροβολισμοί της 3ης Μαίου’
Κάλυπταν έναν τοίχο -τα σηκωμένα χέρια
Και ο σπασμός του αντάρτη, οι κρανιοφόροι
Με τα σακίδια στην πλάτη στρατιώτες, το αποτελεσματικό
Γάζωμα του αποσπάσματος. Στο επόμενο δωμάτιο,
Οι εφιάλτες του, μπολιασμένοι στον τοίχο του παλατιού, –
Μαύροι Κυκλώνες, ορμούν, ξεσπούν. Ο Κρόνος
Κοσμημένος με το αίμα των ολόδικών του παιδιών
Το Γιγάντιο Χάος στρέφοντας τους κτηνώδεις γοφούς του
Στον κόσμο. Και ακόμα, εκείνος ο τσακωμός
‘Οπου δυο αλλόφρονες βαράν ο ένας τον άλλο μέχρι θανάτου
Για την τιμή τους, χωμένοι μέχρι τα γόνατα στις λάσπες, βουλιάζοντας.
Ζωγράφιζε με τις γροθιές του και τους αγκώνες του, κυματίζοντας
Την ματωμένη κάπα της καρδιάς του καθώς η ιστορία ορμούσε.

 

 

1280px-El_Tres_de_Mayo,_by_Francisco_de_Goya,_from_Prado_thin_black_margin

 

While the Constabulary covered the mob
Firing into the Falls, I was suffering
Only the bullying sun of Madrid.
Each afternoon, in the casserole heat
Of the flat, as I sweated my way through
The life of Joyce, stinks from the fishmarket
Rose like the reek off a flax-dam.
At night on the balcony, gules of wine,
A sense of children in their dark corners,
Old women in black shawls near open windows,
The air a canyon rivering in Spanish.

We talked our way home over starlit plains
Where patent leather of the Guardia Civil
Gleamed like fish-bellies in flax-poisoned waters.
‘Go back,’ one said, ‘try to touch the people.’
Another conjured Lorca from his hill.
We sat through death-counts and bullfight reports
On the television, celebrities
Arrived from where the real thing still happened.

I retreated to the cool of the Prado.
Goya’s ‘Shootings of the Third of May’
Covered a wall—the thrown-up arms
And spasm of the rebel, the helmeted
And knapsacked military, the efficient
Rake of the fusillade. In the next room,
His nightmares, grafted to the palace wall—
Dark cyclones, hosting, breaking; Saturn
Jewelled in the blood of his own children,
Gigantic Chaos turning his brute hips
Over the world. Also, that holmgang
Where two berserks club each other to death
For honour’s sake, greaved in a bog, and sinking.
He painted with his fists and elbows, flourished
The stained cape of his heart as history charged.

….Και Google Guide :-))

Συνεισφέρω με φωτογραφίες μου στους χάρτες της Google. Γιατί όλα με τα οποία καταπιανόμαστε στη ζωή όμορφα είναι, «βλέμματα» είναι.Στιγμιότυπο οθόνης (19)

 

Εδώ, οι φωτογραφίες μου που τις βλέπει κανείς με το που πατάει για να βρει την περιοχή του Μεταξουργείου.

 

 

Απόψε στις ακρογιαλιές

Αυτό δεν είναι τραγούδι #772 Dj της ημέρας, η Ειρήνη Βεργοπούλου Είχα κάποτε μια φίλη Αυστριακή, κανονική, βέρα Αυστριακή, που την έλεγαν —και υποθέτω ακόμα τη λένε φυσικά— Μπεάτε. Να σημειώσουμε ε…

Source: Απόψε στις ακρογιαλιές

Όχι πια πρωτάρης

FILM GEBURTSTAG DUSTIN HOFFMAN

Dustin Hoffman (8 Αυγούστου 1937) —της Ειρήνης Βεργοπούλου— 1966. Είμαστε στα μέσα της συναρπαστικής για όλες τις τέχνες δεκαετίας του ’60. Ο ταχύτατα ανερχόμενος σκηνοθέτης του θεάτρου και του σιν…

Source: Όχι πια πρωτάρης

Η επανάσταση θέλει τέχνη

dimart

Ο Μαρά (24 Μαΐου 1743–13 Ιουλίου 1793) και η πολλαπλή απεικόνιση του τραγικού θανάτου του

—της Ειρήνης Βεργοπούλου—

Ένας από τους πίνακες στην ιστορία της τέχνης που θεωρούνται αριστουργήματα, που έχουν καταφέρει να καταστούν εικόνες του παγκόσμιου συλλογικού συνειδητού, που έχουν κερδίσει και διατηρήσει το θαυμασμό του κοινού και που είναι τόσο διεθνώς αναγνωρίσιμοι ώστε άπειρες αναπαραστάσεις τους αλλά και σατιρικές παρωδίες τους να έχουν φτιαχτεί, είναι ο σπαραχτικός «Θάνατος του Μαρά» [«La Mort de Marat / Marat Assassiné», 1793] του  Jacques-Louis David (1748-1825). Η πλοκή της πραγματικής ιστορίας πίσω από τον πίνακα είναι τόσο συγκλονιστική και δραματική, όσο και η ίδια η τεχνική τελειότητά του.

Ο «Θάνατος του Μαρά» του Jacques-Louis David, Βασιλικό Μουσείο Τεχνών, Βέλγιο.Ο «Θάνατος του Μαρά» του Jacques-Louis David, Βασιλικό Μουσείο Τεχνών, Βέλγιο.

Η ζωή του Μαρά —γιατρού, φιλόσοφου και δημοσιογράφου που έδρασε στη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης και αναλώθηκε μέσα στο πάθος, ίσως και την παράνοια, της τεράστιας εκείνης αλλαγής του κόσμου— και ο θάνατός του στις 13 Ιουλίου…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 1.489 επιπλέον λέξεις

Bob Fosse (23 Ιουνίου 1927- 23 Σεπτεμβρίου 1987)

dimart

Όλος αυτός ο (τεράστιος) Jazz άνθρωπος

—Lucy E. Cross— Απόδοση για το dim/art: Ειρήνη Βεργοπούλου

Ο αμερικανός χορευτής, χορογράφος σε θεατρικά και κινηματογραφικά μιούζικαλ, σεναριογράφος και σκηνοθέτης BobFosse, ήταν ίσως η προσωπικότητα με τη μεγαλύτερη επιρροή στον jazz χορό του 20ού αιώνα. Σε τεράστιο βαθμό δημιουργικός, εμπνευσμένος, φιλόδοξος, με ισχυρή θέληση, ακούραστος και αδίστακτος, ο Fosse μορφοποίησε ένα ασυμβίβαστο σύγχρονο στυλ χορού —με τα χαρακτηριστικά σπασίματα των δαχτύλων, τα στραβά στρογγυλά καπέλα, τα διχτυωτά καλσόν, τις τεντωμένες γαντοφορεμένες παλάμες, το στρίψιμο προς τα μέσα των γονάτων και των δακτύλων των ποδιών, και την περιφορά των ώμων—που συχνά έχει αποκληθεί «κυνικό». Ο ίδιος ο χορογράφος, με έναν μάλλον μυστικοπαθή τρόπο, ονομάτισε το στυλ του «αμοιβάδα».

Bob Fosse. Performing Damn Yankees! With his second wife Gwen Verdon

Στο Μπρόντγουεϊ ο Fosse κέρδισε οκτώ βραβεία Tony χορογραφίας, πράγμα που δεν έχει προηγούμενο, συν ένα Tony για σκηνοθεσία. Κέρδισε επίσης και Όσκαρ για τη σκηνοθεσία της μεταφοράς που έκανε στον κινηματογράφο του δικού του πάλι…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 1.334 επιπλέον λέξεις

Μια Μέριλ «μπουκιά και συχώριο»

dimart

—της Ειρήνης Βεργοπούλου—

meryl_streep-01-the_devil_wears_pradaΠέρασα μια φάση στην εφηβεία μου, όπου μάζευα σε λεύκωμα φωτογραφίες της Meryl Streep, που κλείνει σήμερα αισίως τα 67. Τη λάτρευα. Προ διαδικτύου τότε, έψαχνα σε κάθε λογής πηγές και έντυπα για να ξετρυπώσω ωραίες εικόνες από τη ζωή της ή από τις ταινίες της. Το ίδιο έκανα βέβαια και με όλους τους ηθοποιούς που αγαπούσα. Τω καιρώ εκείνω είχαμε αποκλειστικά τις χάρτινες πηγές: περιοδικά, εφημερίδες, άντε και καμιά αφίσα. Δεν αρκούμουν στις ελληνικές εκδόσεις. Από παιδί ακόμα είχαμε συνηθίσει στο σπίτι και τον ξένο Τύπο. Ο πατέρας μου έκανε βόλτα στο Σύνταγμα και έφερνε μία φορά το μήνα ξενόγλωσσα περιοδικά και εφημερίδες, κυρίως αμερικάνικα και αγγλικά. Σε αυτά, τέλος πάντων, στα αμερικάνικα περιοδικά ποικίλης ύλης ή τα κινηματογραφικά, όπως το «ιστορικό» Premiere, και διάφορα άλλα που προμηθευόμουν —φοιτήτρια πια— από τα κιόσκια του κέντρου, ανακάλυπτα σαν φυσιοδίφης τα νέα, τις εξελίξεις για ταινίες και…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 356 επιπλέον λέξεις

Ray Bradbury, ο sci-fi παραμυθάς

dimart

Ray Bradbury, (22 Αυγούστου 1920 – 5 Ιουνίου 2012)

—της Ειρήνης Βεργοπούλου—

«….Αν είχα ανακαλύψει ότι ο Norman Mailer με συμπαθούσε, θα αυτοκτονούσα. Νομίζω παραήταν σκοτισμένος τύπος. Χαίρομαι που ούτε ο Kurt Vonnegut με γούσταρε. Είχε προβλήματα, φρικτά προβλήματα. Δεν μπορούσε να δει τον κόσμο όπως τον βλέπω εγώ. Υποθέτω ότι εγώ είμαι πολύ Πολυάννα και αυτός είναι πολύ Κασσάνδρα. H αλήθεια είναι ότι προτιμώ να βλέπω τον εαυτό μου ως έναν Ιανό […] προειδοποιώντας για το μέλλον και ζώντας ίσως πολύ στο παρελθόν, ένας συνδυασμός […] »

Ο Bradbury, κάπου στη NASA.Ο Bradbury, κάπου στη NASA.

Κάπως έτσι περιέγραφε τον εαυτό του ο ίδιος ο Ray Bradbury, σε συνέντευξή του στο The Paris Review. Μια συνέντευξη που είχε δώσει γραπτά στις αρχές των 70ς αλλά που τότε δεν είχε δημοσιευτεί γιατί είχε θεωρηθεί «πρόχειρη», και που βελτιωμένη αναδημοσιεύτηκε το 2010.

Δεν χρειαζόταν να έχει δυο πρόσωπα όμως, όπως ο Ιανός που έλεγε…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 1.905 επιπλέον λέξεις

Το 401ο χτύπημα

dimart

—της Ειρήνης Βεργοπούλου—

Ο Jean-Pierre Léaud, (28 Μαΐου 1944),

πάντα εκτός συναγωνισμού — αλλά εντός του κάδρου.

Jean-Pierre, πώς να μην αγαπάμε για πάντα το παιδί που έκλεψε τη γραφομηχανή! Jean-Pierre, πώς να μην αγαπάμε για πάντα το παιδί που έκλεψε τη γραφομηχανή!

Πώς να μην αγαπάμε το αγόρι που έτρεχε προς τη θάλασσα, με τη λαχτάρα να την ανακαλύψει. Προς τη διαφυγή από τον σκληρά οριοθετημένο κόσμο των ενηλίκων. Ενώ στο τέλος, η κάμερα του François Truffaut κρυσταλλωνόταν, «βαρούσε προσοχές» θα λέγαμε, σε ένα ανεπανάληπτο γκρο-πλαν. Απαθανατίζοντας το όμορφο, αυθάδες, τηλαυγές, ευαίσθητο —αλλά και με τα χαρακτηριστικά του άντρα να σχηματίζονται ήδη— αγορίστικο πρόσωπό του για πάντα στη μνήμη των απανταχού θεατών. Αυτός ο Antoine, στον «άλλο πλανήτη» της απόδρασής του, ίσως αντανακλά στη σκέψη μας και ως ένας Μικρός Πρίγκηπας, που είχε έναν συνονόματο πατέρα.

jeanpierreleaudΟ παναδαμάτωρ χρόνος κάνει τη δουλειά του, αλλά για αυτό υπάρχει το σινεμά, για να κρατά τις μορφές στην αθανασία: Ο Jean-Pierre Léaud λαμβάνει τον ειδικό…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 351 επιπλέον λέξεις

Τα διαμάντια είναι παντοτινά — και ενίοτε σκοτεινά

dimart

—της Ειρήνης Βεργοπούλου—

Ian Fleming (28 Μαΐου 1908–12 Αυγούστου 1964)

Ian Fleming

Σε μια συνέντευξη του το 1963, ένα χρόνο πριν πεθάνει από καρδιακή προσβολή στα 56 του, ο πρώην αξιωματικός του Βρετανικού ναυτικού, κατάσκοπος και συγγραφέας, ο πνευματικός πατέρας του φανταστικού πράκτορα James Bond, υπερασπιζόμενος τον βίαιο αλλά δημοφιλή ήρωά του, είπε: «Όλη η Ιστορία είναι γεμάτη σεξ και βία… δεν μπορούμε να γράφουμε θρίλερ με τον [παλιομοδίτικο] τρόπο, τη στιγμή που η ζωή μάς έχει προσπεράσει τόσο γρήγορα». Μας θυμίζει ίσως τον Γκάτσο: «….με φωτιά και με μαχαίρι πάντα ο κόσμος προχωρεί» — μόνο που ο κύριος Ian Lancaster Fleming σαφώς δεν θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως κάποιος ευαίσθητος τύπος με φιλοσοφικές αναζητήσεις· μάλλον ήξερε εμπειρικά για τι μίλαγε. Στη ζωή του υπήρξε υπερβολικά «περπατημένος», υπερβολικά χορτασμένος από τα πάντα. Ο Fleming ήταν ο ήρωάς του, ήταν ο Bond — ένας σκληρός, δυναμικός και μάλλον βίαιος άνθρωπος, μισογύνης, φανατικός αντικομουνιστής, σνομπ…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 2.173 επιπλέον λέξεις

I try

dimart

Αυτό δεν είναι τραγούδι #699
Dj της ημέρας, η Ειρήνη Βεργοπούλου

Δεν προσπαθείς μόνο εσύ, Macy. Τώρα πια προσπαθούμε οι περισσότεροι. Όχι όλοι, αλλά πολλοί τέλος πάντων, εδώ στη δική μας γειτονιά.

Μόνο που: στη δική σου γειτονιά, στη Νέα Υόρκη, στα τέλη του 20ού αιώνα στο κλιπ σου, περπατάς αργά και μελαγχολικά, κατεβαίνεις τις σκάλες του μετρό, σε πηγαίνει το λεωφορείο, πίνεις καφέ στο diner, κρατάς το μπουκετάκι λουλουδιών από το τοπικό σου ανθοπωλείο. Και θυμάσαι και αναπολείς τις ωραίες στιγμές με το αγόρι σου, που τώρα σου λείπει και του λες ότι όσο και αν επιδιώκεις να φαίνεσαι cool και ήρεμη, δεν τα βγάζεις πέρα, δεν μπορείς να τον ξεχάσεις φορώντας απλά ένα προσωπείο αδιαφορίας.

Αυτά ήταν το 1999, και μου φαίνονται τόσο μακρινά σε παρελθόν, όσο μακρινό σε μέλλον φαινόταν κάποτε το «Space 1999», η καλτ Εγγλέζικη μελλοντολογική σειρά των 70ς. Τώρα για μας το «θέμα» μας…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 282 επιπλέον λέξεις

Η επίμονη κηπουρός της ποίησης

dimart

—της Ειρήνης Βεργοπούλου—

Έμιλυ Ντίκινσον (10 Δεκεμβρίου 1830 – 15 Μαΐου 1886)

Amherst CollegeΗ δαγκεροτυπία που τραβήχτηκε το 1846, όταν η δεκαεξάχρονη Emily σπούδαζε για λίγο στην αυστηρή σχολή του Holyoke. Eίναι το πιο αυθεντικό πορτραίτο της ποιήτριας που υπάρχει μέχρι σήμερα. Το πρωτότυπο βρίσκεται στα αρχεία του Amherst College.

“Mr Higginson, are you too deeply occupied to say if my Verse is alive?

[κ. Χίγκινσον, Θα σας ήταν πολύ κουραστικό να μου πείτε αν ο Στίχος μου είναι ζωντανός;]

Στο ερώτημα αυτό της ανήσυχης δημιουργού προς τον στρατιωτικό και συγγραφέα Thomas Wentworth Higginson, το οποίο του απηύθυνε σε επιστολή της το 1862, όταν εκείνος έκανε πρόσκληση μέσω του περιοδικού Atlantic Monthly σε νέους συγγραφείς να πάρουν θάρρος και να βγουν προς τα έξω, η απάντηση, όχι μόνο του ίδιου, αλλά όλου του λογοτεχνικού κόσμου, ενάμισι αιώνα μετά, είναι ένα βροντερό «ναι, είναι ζωντανός».

DickinsonsΑίσθηση «Μπροντέ»: Τα τρία παιδιά Dickinson, η…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 1.851 επιπλέον λέξεις

Είναι ν’ απορείς

dimart

Σπανός Τρίτη ανθολογία

Αυτό δεν είναι τραγούδι #741
Dj της ημέρας, η Ειρήνη Βεργοπούλου

1975. Γιάννη Σπανού, «Τρίτη Ανθολογία». Ερμηνευτές, η Αρλέτα και ο Κώστας Καράλης.

Μελοποιήσεις πάνω σε ποιήματα Βάρναλη, Καββαδία, Σκαρίμπα, Λεοντάρη, Σαχτούρη, Λυγίζου, Κουλούρη, Καρύδη, Σιμόπουλου, Δούκαρη, Μ. Λαμπράκη, Λ.Ιακωβίδη.

Δώδεκα τραγούδια. Μια ταξιανθία, κομμάτια του είδους εκείνων που προϋπάρχουν θαρρείς από δεκάδες χρόνια εντοιχισμένα στον ιππόκαμπο του εγκεφάλου μας και ήρθε για ετούτα εδώ ο Σπανός να τον ξύσει και να τα απελευθερώσει στη δεδομένη στιγμή.
«Σπασμένο καράβι», «Το λέει και το τραγούδι», «Ιδανικός κι ανάξιος εραστής», «Ο θρήνος της μάνας», «Αν είσαι (πως) θες να το ξέρω», και τα άλλα…

Όλα τα δώδεκα ένα κι ένα. Έπεσαν στη μέση της δεκαετίας του ’70, για να κεντηθεί καλύτερα ο μουσικός της μύθος. Στο διάσελο μεταξύ της πρότερης, βασανισμένης Ελλάδας, και της ερχόμενης, της ανακουφισμένης και επηρμένης.
Ένα από αυτά, το «Είναι ν’ απορείς». Με την φωνή του…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 199 επιπλέον λέξεις

Music sounds better with you

Αυτό δεν είναι τραγούδι #728 Dj της ημέρας, η Ειρήνη Βεργοπούλου —και ήταν (σχεδόν) όλα μια φενάκη. «Αδυνάτισες!» μου είπε πλήρης ενθουσιασμού η κοπέλα που εργαζόταν τότε σαν fitness-trainer στο με…

Source: Music sounds better with you

Ο ‘Αγιος Γεώργιος στη ζωγραφική.

Σήμερα γιορτάζουν οι Γιώργηδες και οι Γεωργίες, να τους χαιρόμαστε.

 

Ο Γεώργιος ήταν στρατιώτης στη φρουρά του Διοκλητιανού και θανατώθηκε αφού βασανίστηκε, το 303. Η λατρεία του ξεκίνησε στα μέρη του Λιβάνου και της Παλαιστίνης πολύ γρήγορα, και διαδόθηκε σε όλη την Ευρώπη στους επόμενους αιώνες. Πολύ ενδιαφέρον  εγείρει η δημιουργία του θρύλου για τη σφαγή του δράκοντα, ένας θρύλος που ανάγεται σε πολύ παλιότερες παγανιστικές εποχές με παρόμοιους μύθους, και που τον διέδωσαν στην Δυτική Ευρώπη οι Σταυροφόροι, επιστρέφοντας από τις μάχες στις πατρίδες τους, διασχίζοντας την Καππαδοκία και άλλους τόπους της Μέσης Ανατολής.

Τελικά, από τον ύστερο Μεσαίωνα και έπειτα, ο Γεώργιος εξελίχθηκε σταδιακά σε αγαπημένο άγιο των βορειοευρωπαϊκών χωρών, και κυρίως της Αγγλίας που τον ανήγαγε σε προστάτη της, ‘Αγγλοποιώντας’ τον. Στη ζωγραφική έχει αποτυπωθεί η μορφή του και η νίκη επί του δράκοντα πολλάκις, και επιλέγω εδώ μερικές από τις ενδιαφέρουσες αναπαραστάσεις που ανακάλυψα.

 

Chanter_Angelos_Akotandos_-_St_George_on_Horseback,_Slaying_the_Dragon_-_Google_Art_Project

 

Η πανέμορφη εικόνα του ‘Αγγελου Ακοτάντου (1400-1457),
από το Μουσείο Μπενάκη.

 

Πολλές φορές αποτυπωμένος στη Ρωσική αγιογραφία επίσης, σχεδόν πάντα σε συνάρτηση με το θρύλο της σφαγής του δράκοντα:

fe9aba5931113154a290911c8e989659

 

Αυστηρός πάντα, ως στρατιώτης, εδώ σε αγιογραφία του 12ου αιώνα, από το μουσείο της Βέροιας:b3cdea4691d7dff2a188abc9a7ef4c93

 

«St. George and the Dragon» by P. Ucello (1395-1475),
the National Gallery, London:

grgwstart1l

 

 

Παρακάτω, του Hans von Aachen, 16ος αιώνας.

51QTYRNB8rL._SX425_

 

Edward Burne-Jones – St. George and the Dragon, 1868

st_george_and_the_dragon_1868-400

 

 

Τοιχογραφία από το Κάστρο Neuschwanstein στη Βαυαρία.

August von Heckel, 1882:

ce99d4ef06fb4b247138e84c894ef89b

 

 

 

Υ.Γ. , λίγες μέρες ύστερα :

 

Δανεισμένο από το andro.gr , ύστερα από αλίευση στο Google+ της Νατάσσας Συλλιγνάκη,

μια υπέροχη αγιογραφία του Χρίστου Λιόνδα, συνοδευόμενη από καταπληκτικό ποίημα του Γιάννη Κοντού.

 

stgeorge

 

 

Γιάννης Κοντός

«Μιλάει ο δράκος στον Άγιο Γεώργιο»

Όλες οι αγιογραφίες δείχνουν ότι θα με σκοτώσεις. Είναι απόγευμα, τα λέπια μου λάμπουν. Τρώω μόνο χορτάρι του φεγγαριού. Αίμα δεν είδα ποτέ. Ζεσταίνω τα αυγά της πολιτείας, βλέπουν οι κάτοικοι μερικούς εφιάλτες. Αυτά είναι όλα που κάνω – τα άλλα είναι ψέματα –. Όσο για την κοπέλα και τα νερά που έχω φυλακισμένα, δες και μόνος σου: εδώ είναι κήπος με κοντές μηλιές και φράουλες που δε δοκίμασα. Τώρα μόνοι και αντικριστά. Είναι Παρασκευή, οι πορσελάνες των προσώπων μας νυχτώνουν απότομα. Βλέπω τη σκέψη σου αγκάθι στον ουρανό. Βλέπω ακόμα τη μαύρη μπέρτα σου να ανοίγει και να με σκεπάζει, όπως σηκώνεις το χέρι με το κοντάρι. Αν ήτανε διαφορετικά τα πράγματα, μπορεί να ήμουνα σκύλος στην αυλή σου. Στις ζωγραφιές έχω φτερά με πράσινες μεμβράνες. Δεν πέταξα ποτέ. Σέρνομαι με πρησμένη την κοιλιά στο χώμα μετατοπίζοντας τη θάλασσα προς το βουνό. Εκείνη τη στιγμή έσπασε στο τζάμι της φωνής σου μπήγοντας το κοντάρι στα πλεμόνια μου, φτάνοντας μέχρι την καρδιά. Πηχτό αίμα τινάχτηκε, έβαψε τα ασημένια παπούτσια των αγγέλων που στέκονταν πίσω από σένα σε δυο σειρές και γέλαγαν. Έβγαλα το τελευταίο σφύριγμα – σύρμα νίκελ του τρόμου –. Ωρίμασαν τα μήλα του κήπου και έπεσαν στα πόδια σου. Σήκωσες τα μάτια στον ουρανό και έγινες άγιος. Τα νύχια μου γαντζωμένα στο χώμα αναδίδουν μουσική και μύρο. Έκλεισα τα μάτια και είδα.

(Από τη συλλογή «Ανωνύμου μοναχού», εκδ. Κέδρος, 1985)

Πηγή : Andro.gr [ http://www.andro.gr/empneusi/st-george-dragon/ ]

Ο υπέροχος Δον Κιχώτης του Gustave Doré

dimart

—της Ειρήνης Βεργοπούλου—

Το πρώτο στη σειρά χαρακτικό του Doré για την έκδοση του 1863, εδώ σε αναπαραγωγή από Αγγλική έκδοση του 1906Το πρώτο στη σειρά χαρακτικό του Doré για την έκδοση του 1863, εδώ σε αναπαραγωγή από αγγλική έκδοση του 1906

“[…]The only people for me are the mad ones, the ones who are mad to live, mad to talk, mad to be saved, desirous of everything at the same time […]

«Οι μόνοι άνθρωποι που υπάρχουν για μένα είναι οι τρελοί, αυτοί που τρελαίνονται να ζήσουν, τρελαίνονται να μιλήσουν, τρελαίνονται να σωθούν, που ποθούν τα πάντα ταυτόχρονα», έγραψε στο On the Road του το 1955 ο Jack Kerouac, και τα περίφημα αυτά λόγια θαρρείς πως αντιστοιχούν μια χαρά, και αντηχούν άψογα τον ψυχισμό ενός αιώνες τώρα αγαπημένου ωραίου «τρελού», του κυρίου Alonso Quixano, ενός ιδαλγού, ο οποίος μετέτρεψε για κάποιον καιρό το πραγματικό του όνομα —ώστε να ακούγεται πιο ιπποτικό και ευγενές— σε Don Quixote de la Mancha. Φυσικά ο κύριος αυτός υπήρξε μόνο στη φαντασία του τιτάνα…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 664 επιπλέον λέξεις

Ο Ζωγράφος της Ιστορίας

Francisco José de Goya y Lucientes,

(30 Μαρτίου 1746 – 16 Απριλίου 1828)

της  Ειρήνης Βεργοπούλου

 

Source: Ο Ζωγράφος της Ιστορίας

Post Navigation

Αρέσει σε %d bloggers: