Ειρήνη Βεργοπούλου

Amadeus

dimart

Αυτό δεν είναι τραγούδι #966
Dj της ημέρας, η Ειρήνη Βεργοπούλου

«Θα μιλήσω για σένα, Πάτερ.
Μιλάω για όλες τις μετριότητες στον κόσμο.
Είμαι ο υπέρμαχός τους.
Είμαι ο προστάτης άγιος τους….
…..Μετριότητες ολούθε, σας συγχωρώ….
…σας συγχωρώ….σας συγχωρώ……»

(Τελευταία σκηνή του «Αμαντέους» του Μίλος Φόρμαν, από το 1984. Ο Σαλιέρι, γέρος και μισότρελος, σε άσυλο, έχει μόλις συνταράξει με τις αποκαλύψεις του, τον νεαρό ιερέα που είχε έρθει να τον εξομολογήσει.

«Εγώ σκότωσα τον Μότσαρτ», του είπε μεταξύ άλλων. Δεν μπορούσε να αντέξει το μεγαλείο του. Το ότι ο Θεός «μιλούσε» μέσα από εκείνο το γελοίο παιδαρέλι. Ω, ο πόνος της μετριότητας, της ασημαντότητας ακόμα, μπροστά στη μεγαλοφυΐα. Η μεγαλοφυΐα εκείνη, το αφύσικο ταλέντο μέσα στο σώμα ενός σαλτιμπάγκου, έπρεπε να τιμωρηθεί, με πρόωρο θάνατο. Ο γέρος Σαλιέρι τώρα, ευλογεί τους εξαθλιωμένους, τους παραπεταμένους της κοινωνίας, τους αλλοπαρμένους, τους ανοϊκούς  μέσα στο άσυλο, και καγχάζει για τον ίδιο του…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 115 επιπλέον λέξεις

Θεία μου ασπρόμαυρη.

dcffd69949df484cdf7977f4d0b89113

Θεία μου ασπρόμαυρη,
κυρά των κάδρων εσύ.
Χώθηκες σφιχτά και παγιώθηκες,
μέσα σε κάτι ασημικά ακλόνητα,
και σε κάτι δίσκους τετράγωνους.
Οπως πρέπει πάντα, και καθώς πρέπει.


Με ένα ρίγος φόβου μόνιμα,
μην πάει και ξεφύγει κάνα ζουμί
και τρέξει,
και λεκιάσει τις κομψές λαβές
και τα άσπιλα χείλη των σκευών.

* φωτό : Vivian Maier, self portait, 1950s.

GR80s έκθεση : γράφει Ιστορία.

20170125_193345

Το  «σαλονάκι»  της αναπαράστασης ενός σπιτιού του ’80.

Την Τετάρτη 25 Ιανουαρίου άνοιξε τις πύλες της η επί μήνες αναμενόμενη έκθεση-αφιέρωμα στη δεκαετία του 1980, στην Τεχνόπολη στο Γκάζι. Η έκθεση αυτή, που είναι μια σύλληψη των βασικών διοργανωτών και επιμελητών της, καθηγητών Παναγή Παναγιωτόπουλου και Βασίλη Βαμβακά, έχει πλέον τραβήξει επάνω της, και δικαίως, τα «φώτα» των ευρύτερων έντυπων και ψηφιακών Μέσων. Ωστόσο, το εγχείρημα αυτό ήταν υπό εξέλιξη για μήνες και, παρακολουθώντας το εν τη γενέσει του και με προσδοκίες πολλές για την επιτυχία του, αρκετός κόσμος ανταποκριθήκαμε τους μήνες του φθινοπώρου στο κάλεσμα  να προσκομίσουμε προσωπικά μας τεμάχια αναμνήσεων από τα ‘έιτιζ’. ‘Ετσι έχουν τώρα  συλλεχθεί και, με ευρηματικότητα και επιμέλεια τακτοποιηθεί, χιλιάδες αντικείμενα/memorabilia (πια) στο χώρο της Τεχνόπολης. Η αξία της έκθεσης είναι μεγάλη, καθώς πρώτη φορά γίνεται σε τέτοια κλίμακα προσπάθεια συγκέντρωσης , εκτίμησης, ταξινόμησης και παρουσίασης, καθημερινού και αρχειακού υλικού μιας οποιασδήποτε εποχής της μεταπολεμικής Ελλάδας. Ταπεινή μου άποψη ότι το έργο αυτό, που μέχρι τα μέσα Μαρτίου θα περιλαμβάνει και πάρα πολλές παράλληλες εκδηλώσεις και «τραπέζια» συζητήσεων, θα γεννήσει όλο και περισσότερες κουβέντες και αναλύσεις τόσο ως προς το ίδιο αυτό καθ’εαυτό, όσο και ως προς τη μεθοδολογία αξιολόγησης των ιστορικών περιόδων, όσο αυτές είναι ακόμα σχετικά πρόσφατες στη μνήμη.

Η έκθεση, λαμβάνει όπως είπαμε χώρα εντός της Τεχνόπολης και σε σύμπραξη με τον Δήμο Αθήνας, και επιμερίζεται σε δέκα διαφορετικά κτίρια στο εσωτερικό, τα οποία με τη σειρά τους εσωκλείουν δεκαοκτώ διαφορετικές ενότητες. Κάθε ενότητα έχει τους δικούς της επιμελητές, άτομα διακεκριμένα στον τομέα τους που συμπράττουν στα GR80s, ενώ στον επισκέπτη δίδεται με την είσοδο σχετικός χάρτης για να προσανατολιστεί.

Το ιστολόγιο αυτό πήγε και στα εγκαίνια της Τετάρτης, όσο και το απόγευμα της Κυριακής 29 του μήνα, και με χαρά είδαμε πολύ πλήθος να επισκέπτεται το χώρο, περιμένοντας στις ουρές για να μπει μέσα στα θεματικά περίπτερα, και κυρίως στο κτίριο όπου έχει γίνει αναπαράσταση ενός τυπικού διαμερίσματος των 80ς. Ακόμα μεγαλύτερη η χαρά μου, και ο σχεδόν εφηβικός ενθουσιασμός, όταν εντόπισα σε διάφορα σημεία τα αντικείμενα που είχα προσκομίσει και που εκτίθενται σε πολλαπλά θεματολογικά σημεία.

Κάτω:  πλήθος στην ουρά περιμένει μέσα στην παγωνιά την Κυριακή 29 Ιανουαρίου, για να μπει στο περίπτερο όπου έχει αναπαραχθεί ένα διαμέρισμα στο στυλ του ’80.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Κάτω :  ένα αυθεντικό πράσινο λεωφορείο της κλασικής γραμμής Σύνταγμα-Πειραιάς, κλέβει τις εντυπώσεις.

Κάτω:   μερικά από τα χιλιάδες χαρακτηριστικά αντικείμενα του ’80 που εκτίθενται.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Τα προγράμματα κινηματογράφων που είχα κρατήσει.

Κάτω : το Lifestyle  της εποχής.

Κάτω :  Ιδεολογία και κοινωνία.

Κάτω:  πολύ ωραία δουλειά στο περίπτερο για τη Βιβλιοθήκη του ’80.

Στη βραδιά των εγκαινίων, απολαμβάνουμε στο τέλος μια «σεράνο» εποχής, στην καφετέρια της Τεχνόπολης.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Army Dreamers

dimart

1

Αυτό δεν είναι τραγούδι #920
Dj της ημέρας, η Ειρήνη Βεργοπούλου

Ανασκαφή στα οικογενειακά κιτάπια με τα LPs.

Ένας  δίσκος βινυλίου, με την ημερομηνία 7-4-87 γραμμένη με κόκκινο στυλό στο πάνω δεξί μέρος του οπισθόφυλλου: προφανώς η ημερομηνία αγοράς του.

Οι τίτλοι των αγγλόφωνων τραγουδιών στα αριστερά, γραμμένοι με ελληνικά γράμματα, λεπτομέρεια που μοιάζει τώρα πολύ αστεία. Θα το έλεγες στη σημερινή εποχή και «τρολιά». Όμως δεν είναι αρχαία τρολιά  [*κατά το «αρχαία σκουριά»], αλλά συμμόρφωση ίσως με κάποιους βραχύβιους, χαζούς κανονισμούς που για κάποιο φεγγάρι ίσχυσαν για τις ξένες επιγραφές .

Στο εξώφυλλο, μια σε ασπρόμαυρη φωτογραφία αποτυπωμένη γυναικεία μορφή, σε ύφος, καλλονή και έκφραση που μοιάζει έωλη μεταξύ τεσσάρων αιώνων: μια γυναίκα του 16ου, μπροστά στην κάμερα του 20ού.  Πάνω και κάτω από τη φωτογραφία, υπέρτιτλος και υπότιτλος: Kate Bush. The Whole Story.  Δώδεκα κομμάτια, δώδεκα άθλοι ενός είδους ευρωπαϊκής  μουσικής που χαρακτηρίστηκε «μπαρόκ-ποπ», σε καιρούς…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 474 επιπλέον λέξεις

Αυτά τα ψιλά προγράμματα που έγιναν μύθοι

ceb1cebdcf8ecebdcf85cebccebf-1

dimart

Αναμνήσεις από τα κεντρικά σινεμά της Αθήνας στη δεκαετία του ’80

—της Ειρήνης Βεργοπούλου—

Αττικόν και Απόλλων μαζί, δυο «δίδυμοι πύργοι» που έμελλαν να καούν στο απώτερο μέλλον, σε μια απεχθή και δραματικότατη συγκυρία. Εντελώς ανυποψίαστοι για αυτό το Ύστερα που ελλόχευε, απολαμβάναμε τους Ναούς εκείνους της κινηματογραφικής λατρείας. Στεκόμασταν στις ουρές, ντυνόμασταν συχνά με «τα καλά» μας όποτε πηγαίναμε εκεί, θαυμάζαμε τους από πάνω αναρτημένους τεράστιους «πίνακες» που εικονογραφούσαν την εκάστοτε ταινία: μια larger than life πραγματικότητα, που δυνάμωνε, με ένα κοίταγμα που κάναμε, την ένταση της δικής μας καθημερινότητας. Απολαμβάναμε ακόμα και την αφή πάνω στο ξύλινο χερούλι των καθισμάτων όπως και την αίσθηση της βελούδινης τσόχας τους. Όσοι λαχταρούσαμε πιότερο να εμφιλοχωρήσουμε στην πλοκή, οι «άρρωστοι», διαλέγαμε τα θεωρεία του Αττικόν, επάνω, τα μεμονωμένα εκείνα καθίσματα άκρη μπροστά.  Οι πορωμένοι φοιτητές βγαίναμε από την μια παράσταση, των έξη, και πηγαίναμε στην επόμενη, των οκτώ, από το ένα…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 312 επιπλέον λέξεις

The Heart Asks Pleasure First

dimart

Αυτό δεν είναι τραγούδι #906
Dj της ημέρας, η Ειρήνη Βεργοπούλου

THE HEART asks pleasure first,
And then, excuse from pain;
And then, those little anodynes
That deaden suffering;

And then, to go to sleep;
And then, if it should be
The will of its Inquisitor,
The liberty to die.

Emily Dickinson (1830–86)

Η καρδιά ζητά πρώτα τη χαρά,
Και ύστερα, απαλλαγή από πόνο
Και ύστερα, εκείνα τα μικρά παυσίπονα
Που σκοτώνουν την οδύνη.

Και ύστερα, να πάει να κοιμηθεί
Και ύστερα, αν θα’ ναι έτσι
Το θέλημα του Ιεροεξεταστή της,
Το δικαίωμά της  να πεθάνει.

Απόδοση: Ειρήνη Βεργοπούλου

                [Από την ταινία The Piano, 1993, συνθέτης Michael Nyman, Track no 4]

* * *

Κάθε βράδυ, ένας συνεργάτης ή φίλος του dim/art διαλέγει ένα τραγούδι — ή, μάλλον όχι· αυτό δεν είναι τραγούδι, ή δεν είναι μόνο ένα τραγούδι: είναι μια ιστορία για ένα τραγούδι. Στείλτε μας κι εσείς…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 15 επιπλέον λέξεις

Charles M. Schulz (1922-2000)

dimart

Στη ζωή μου δεν υπάρχει σκοπός, κατεύθυνση,
δεν υπάρχει στόχος, νόημα — κι όμως, είμαι ευτυχισμένος.
Δεν καταλαβαίνω, τι διάολο κάνω σωστά;

—Charles M. Schulz—

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ, στις 26 Νοεμβρίου 1922, γεννήθηκε ο Charles M. Schulz, ο δημιουργός του Snoopy, του Charlie Brown και της υπόλοιπης παρέας των θρυλικών Peanuts.

—της Ειρήνης Βεργοπούλου—

Προς τα τέλη του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου, ένας νεαρός Αμερικανός λοχίας ηγείτο μιας μικρής ομάδας στρατιωτών· υπάγονταν στην 20ή μεραρχία του αμερικανικού στρατού, που είχε σταλθεί στην Ευρώπη. Ο λοχίας ήταν πολύ τυχερός: αυτός και οι συμπολεμιστές του ελάχιστα ενεπλάκησαν σε μάχες. Η ίδια η μεραρχία τους διακρίθηκε: μεταξύ άλλων, συνέβαλε στην απελευθέρωση του στρατοπέδου του Νταχάου, στις 29 Απριλίου του 1945. Ο νεαρός Αμερικανός λοχίας της ιστορίας μας, όμως, δεν χρειάστηκε να χρησιμοποιήσει το αυτόματο όπλο του παρά μόνο μια φορά, κι αυτό σε armyportrait_t2002_469-bigμια συμπλοκή στο τέλος του πολέμου. Χρειάστηκε να το χρησιμοποιήσει, αλλά δεν το…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 1.512 επιπλέον λέξεις

Eleanor Rigby

dimart

eleanor-rigby

Αυτό δεν είναι τραγούδι #858
Dj της ημέρας, η Ειρήνη Βεργοπούλου

Είδα τις προάλλες στο όνειρό μου την ‘Ελινορ Ρίγκμπυ.  Εξακολουθούσε να μαζεύει τα ρύζια που έπεφταν χάμω στους γάμους, στην εκκλησία του Αγίου Πέτρου, στο Λίβερπουλ. Ακόμα δεν την προσέχει κανείς. Εξάλλου, ήταν πάντα αόρατη. Ο πατήρ Μακένζι την έχει από καιρό ξεχάσει. Αυτός, εκεί που είναι τώρα, μαντάρει ακόμα κάλτσες, και μάλιστα, όλες εκείνες τις τρύπιες από το σαρκασμό του χρόνου  κάλτσες, που τα γεμάτα ευγνωμοσύνη μέλη του ποιμνίου του απιθώνουν τώρα στην νυσταλέα, συγχωρητική αγκαλιά του.

Είδα την ‘Ελινορ, λοιπόν, να πασπαλίζει με αυτό το παλιωμένο, αλλά ζαχαρωμένο από τον ιδρώτα της  περιφρονημένης παλάμης της ρύζι, τα μέρη πάνω από τα οποία εκείνη ήθελε να πετάξει. Την είδα την ώρα που ίπτατο, ενώ το άφηνε δίπλα και μέσα  σε κάδους σκουπιδιών, στις βάσεις των πασάλων των φαναριών, έξω από εκκλησίες στα σκαλοπάτια τους, και παραπέρα, γύρω γύρω…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 162 επιπλέον λέξεις

Ο  Ντάριο Φο στην Αθήνα της μεταπολίτευσης

dimart

—της Ειρήνης Βεργοπούλου—

Και ενώ συνεχίζονται τόσο τα αφιερώματα στον Ντάριο Φο, που πέθανε πριν από περίπου δύο εβδομάδες, στις 13 Οκτωβρίου 2016, σε ηλικία ενενήντα ετών, όσο και οι αποτιμήσεις του έργου αυτού του εξαιρετικά δημοφιλούς στις σκηνές του κόσμου, αν και αμφιλεγόμενου, τολμηρού και αντισυμβατικού θεατρικού συγγραφέα, θυμόμαστε κάποια από τα μάλλον σημαντικότερα και ιστορικότερα ανεβάσματα έργων του στο ελληνικό θέατρο. Αφορμή στάθηκε η ανακάλυψη στα οικογενειακά «κιτάπια» των αυθεντικών προγραμμάτων από τις παραστάσεις του Θεάτρου Τέχνης την περίοδο 1974- 1975, και του θιάσου «Άλφα», τις περιόδους 1978-1979/80.

Πιο συγκεκριμένα, ευθύς μετά την πτώση της Δικτατορίας, Ο Κάρολος Κουν εγκαινιάζει τη σεζόν φθινόπωρο του ’74 με το ρηξικέλευθο έργο του Φο «Η Ισαβέλλα, τρεις καραβέλλες κι ένας παραμυθάς», που είχε πρωτοανέβει στο Μιλάνο το 1963. Είναι στην πραγματικότητα ένα θεατρικό μέσα σε ένα άλλο θεατρικό, όπου το ιστορικό πρόσωπο του Κολόμβου προσεγγίζεται από την ευφυΐα του Ιταλού συγγραφέα…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 261 επιπλέον λέξεις

Mary Wollstonecraft (27 Απριλίου 1759 – 10 Σεπτεμβρίου 1797)

dimart

Η σπουδαία «γιαγιά» του «Frankenstein»: η σύντομη ζωή και το έργο μιας πρωτοπόρου φεμινίστριας

— της Ειρήνης Βεργοπούλου —

Σαν σήμερα, στις 10 Σεπτεμβρίου του 1797, έφυγε πρόωρα από τη ζωή μια σημαντική εκπρόσωπος της διανόησης του 18ου αιώνα, της οποίας η συμβολή στη σύγχρονη κοινωνία και σκέψη, όπως και η αξία της, άργησαν πολύ να αναγνωριστούν. Ήταν η Εγγλέζα Mary Wollstonecraft, η οποία, με το δοκίμιό της A Vindication of the Rights of Woman (Για τη δικαίωση των δικαιωμάτων της γυναίκας) που εκδόθηκε το 1792, υποστήριξε την ισότητα των φύλων και το δικαίωμα των γυναικών στην εκπαίδευση — πράγματα που δεν ήταν καθόλου αυτονόητα τότε. Με αυτό το έργο της υπερασπίστηκε τις δυνατότητες των γυναικών ως προς τη λογική σκέψη και, άρα, τη μόρφωση και κορόιδεψε την τότε επικρατούσα αντίληψη ότι πρόκειται για αβοήθητα πλάσματα, διακοσμητικά και ικανά μόνο για τις δουλειές του νοικοκυριού τους. Η Mary είχε γράψει και…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 1.221 επιπλέον λέξεις

Ο Σεπτέμβρης ντύθηκε δάσκαλος

dimart

Αυτό δεν είναι τραγούδι #784
Dj της ημέρας, η Νατάσσα Συλλιγνάκη

[Ένα κείμενο κι ένα τραγούδι, για τον Σεπτέμβρη που έρχεται. Για τη χρονιά που ξεκινάει.]

Δυο ζάχαρη και μια κοφτή καφέ, ένα κουταλάκι νερό και ανακάτεμα
ο καφές του

Ο Σεπτέμβρης ντύθηκε ανόρεχτα δάσκαλος
Πότισε το μαντήλι του δυο ρανίδες με τη μυρωδιά μουσκεμένου από τη βροχή χώματος
κι έβαλε στο πέτο του ένα τσαμπί σαββατιανό
έτσι
κάτι να του θυμίζει πως δεν είναι μόνο ένα

Έριξε μια ματιά στον καθρέφτη
πέρασε τα δάχτυλα μέσα από τα μαλλιά
“παλιόφιλε… παλιοσειρά!” σκέφτηκε κι αμέσως διαπίστωσε την υπερβολή
τη λεκτική, όχι στην ουσία!
ίσως και να έπρεπε ν’ αποσυρθώ
ως πότε θα σηκώνω την έναρξη
βάρυνε κι αυτή με τα χρόνια
κάποτε ήταν νέα κι όλη την είχαν περί πολλού και την ποθούσαν
και τώρα το ίδιο συμβαίνει μα ανομολόγητα κι οι λόγοι είναι άλλοι

Κοίταξε, χωρίς να αντιδράσει, δυο μυρμήγκια…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 414 επιπλέον λέξεις

«Καβαφικός» κρατήρας.

 

20160818_223725

Φωτογραφία μου από  εχθές, από το Αρχαιολογικό Μουσείο, από μια εξαίρετη βραδιά στο φως της πανσελήνου, και όπου με συγκίνηση που ξαναείδα τα ανεκτίμητα για τη μνήμη της ανθρωπότητας κειμήλια.

Μεταξύ άλλων πολλών που με έκαναν σχεδόν να δακρύζω, αυτό, και οι συνειρμοί του που μου έφερε.

 

Ο «Κρατήρας της μάχης», όπως λέγεται, από την Ακρόπολη των Μυκηνών, έκθεμα του «Αθέατου Μουσείου», για λίγο καιρό ακόμα στα μάτια του κοινού, ανασυρμένος από τις αποθήκες του ιδρύματος. Φέρει μια συγκινητική ιστορία επάνω του, μεταξύ άλλων επειδή, καθώς αποδείχτηκε, ήταν αφιερωμένος σε 18χρονο πεσόν στον πόλεμο αρχοντόπουλο. Τα τελευταία λόγια στην πληροφοριακή περιγραφή δίπλα, μου βγάζουν Καβαφική αίσθηση:
«Η προσφορά του σε έναν από τους νεότερους πρίγκιπες του νεκροταφείου υποδηλώνει τον αναπάντεχο θάνατο ενός μελλοντικού ηγέτη, που απόλαυσε βίο μικρό με μεγάλες προσδοκίες»

 

 

 

Πληροφορίες εδώ:

https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9A%CF%81%CE%B1%CF%84%CE%AE%CF%81%CE%B1%CF%82_%CF%84%CE%B7%CF%82_%CE%9C%CE%AC%CF%87%CE%B7%CF%82

 

 

Και το ποίημα του Καβάφη που  μου ήλθε στο νου:

 

Η Κηδεία του Σαρπηδόνος

Bαρυάν οδύνην έχει ο Zευς. Tον Σαρπηδόνα
εσκότωσεν ο Πάτροκλος· και τώρα ορμούν
ο Mενοιτιάδης κ’ οι Aχαιοί το σώμα
ν’ αρπάξουνε και να το εξευτελίσουν.

Aλλά ο Zευς διόλου δεν στέργει αυτά.
Tο αγαπημένο του παιδί ― που το άφισε
και χάθηκεν· ο Nόμος ήταν έτσι ―
τουλάχιστον θα το τιμήσει πεθαμένο.
Kαι στέλνει, ιδού, τον Φοίβο κάτω στην πεδιάδα
ερμηνευμένο πώς το σώμα να νοιασθεί.

Tου ήρωος τον νεκρό μ’ ευλάβεια και με λύπη
σηκώνει ο Φοίβος και τον πάει στον ποταμό.
Tον πλένει από τες σκόνες κι απ’ τ’ αίματα·
κλείει την πληγή του, μη αφίνοντας
κανένα ίχνος να φανεί· της αμβροσίας
τ’ αρώματα χύνει επάνω του· και με λαμπρά
Oλύμπια φορέματα τον ντύνει.
Tο δέρμα του ασπρίζει· και με μαργαριταρένιο
χτένι κτενίζει τα κατάμαυρα μαλλιά.
Tα ωραία μέλη σχηματίζει και πλαγιάζει.

Tώρα σαν νέος μοιάζει βασιλεύς αρματηλάτης ―
στα εικοσιπέντε χρόνια του, στα εικοσιέξι ―
αναπαυόμενος μετά που εκέρδισε,
μ’ άρμα ολόχρυσο και ταχυτάτους ίππους,
σε ξακουστόν αγώνα το βραβείον.

Έτσι σαν που τελείωσεν ο Φοίβος

την εντολή του, κάλεσε τους δυο αδελφούς
τον Ύπνο και τον Θάνατο, προστάζοντάς τους
να παν το σώμα στην Λυκία, τον πλούσιο τόπο.
Kαι κατά εκεί τον πλούσιο τόπο, την Λυκία
τούτοι οδοιπόρησαν οι δυο αδελφοί
Ύπνος και Θάνατος, κι όταν πια έφθασαν
στην πόρτα του βασιλικού σπιτιού
παρέδοσαν το δοξασμένο σώμα,
και γύρισαν στες άλλες τους φροντίδες και δουλειές.

Kι ως τόλαβαν αυτού, στο σπίτι, αρχίνησε
με συνοδείες, και τιμές, και θρήνους,
και μ’ άφθονες σπονδές από ιερούς κρατήρας,
και μ’ όλα τα πρεπά η θλιβερή ταφή·
κ’ έπειτα έμπειροι της πολιτείας εργάται,
και φημισμένοι δουλευταί της πέτρας
ήλθανε κ’ έκαμαν το μνήμα και την στήλη.

 

[Και φωτογραφία μου και από έξω από το Αρχαιολογικό].

 

20160818_230822

 

 

Seamus Heaney , «Summer 1969»

‘Summer 1969’ 

Seamus Heaney (1939-2013)


μετάφραση : Ειρήνη Βεργοπούλου.


[ Ένα ποίημα του μεγάλου Ιρλανδού ποιητή, εμπνευσμένο
από τις μεγάλες αναταραχές στη Βόρεια Ιρλανδία το καλοκαίρι του
1969, όταν συγκρούστηκαν οι Καθολικοί με τους Προτεστάντες, και αυτός
ήταν μακριά, παρακολουθώντας θλιμμένος τις εξελίξεις στη Μαδρίτη.
Έβρισκε καταφυγή στο Μουσείο του Πράδο, όπου ιδιαίτερα τον έλκυαν οι
Ζωγραφιές του Γκόγια, και κυρίως η ‘Τρίτη του Μαίου’.]

Πρώτη δημοσίευση  της μετάφρασης :

http://varelaki.blogspot.gr/2016/06/notationes-ka-2016_14.html

 

 

thumbnail_heaney-74488179_52711c

 

 

Ενώ η Χωροφυλακή προστάτευε τον όχλο
Πυροβολώντας στην περιοχή Falls, εγώ το μόνο που υπέφερα
Ήταν ο μαινόμενος ήλιος της Μαδρίτης.
Κάθε απόγευμα, μέσα στη σαν σε χύτρα ζέστη
Του διαμερίσματος, καθώς ίδρωνα να βγάλω το δρόμο
Της ζωής του Τζόυς, και μπόχα από την ψαραγορά
Αναδυόταν, όπως η βρώμα από το λιναροπήγαδο.
Τη νύχτα στο μπαλκόνι, κόκκινα βάμματα κρασιού,
Μια αίσθηση παιδιών στις σκοτεινές γωνίες τους,
Γριές γυναίκες με μαύρα σάλια στα ανοιχτά παράθυρα,
Ο αέρας ένα φαράγγι με τον ποταμό των Ισπανικών να ρέει μέσα του.
Μιλούσαμε σε όλο το δρόμο γυρνώντας σπίτι μέσα από ξάστερες πεδιάδες
‘Οπου το χαρακτηριστικό δέρμα της Εθνοφρουράς
Γυάλιζε σαν τις κοιλιές των ψαριών στα βρωμερά από λινάρι νερά.

 
»Γύρνα πίσω», ένας μου είπε, »προσπάθησε να αγγίξεις τους ανθρώπους»
΄Ενας άλλος φαντάστηκε τον Λόρκα να κατεβαίνει από τον λόφο του.
Παρακολουθούσαμε υπομονετικά για αριθμούς νεκρών και ρεπορτάζ για ταυρομαχίες.
Στην τηλεόραση, διασημότητες
Ερχόντουσαν από εκεί που όντως συνέβαιναν τα πράγματα.

 

Eγώ κατέφυγα στη δροσιά του Πράδο. Του Γκόγια οι ‘Πυροβολισμοί της 3ης Μαίου’
Κάλυπταν έναν τοίχο -τα σηκωμένα χέρια
Και ο σπασμός του αντάρτη, οι κρανιοφόροι
Με τα σακίδια στην πλάτη στρατιώτες, το αποτελεσματικό
Γάζωμα του αποσπάσματος. Στο επόμενο δωμάτιο,
Οι εφιάλτες του, μπολιασμένοι στον τοίχο του παλατιού, –
Μαύροι Κυκλώνες, ορμούν, ξεσπούν. Ο Κρόνος
Κοσμημένος με το αίμα των ολόδικών του παιδιών
Το Γιγάντιο Χάος στρέφοντας τους κτηνώδεις γοφούς του
Στον κόσμο. Και ακόμα, εκείνος ο τσακωμός
‘Οπου δυο αλλόφρονες βαράν ο ένας τον άλλο μέχρι θανάτου
Για την τιμή τους, χωμένοι μέχρι τα γόνατα στις λάσπες, βουλιάζοντας.
Ζωγράφιζε με τις γροθιές του και τους αγκώνες του, κυματίζοντας
Την ματωμένη κάπα της καρδιάς του καθώς η ιστορία ορμούσε.

 

 

1280px-El_Tres_de_Mayo,_by_Francisco_de_Goya,_from_Prado_thin_black_margin

 

While the Constabulary covered the mob
Firing into the Falls, I was suffering
Only the bullying sun of Madrid.
Each afternoon, in the casserole heat
Of the flat, as I sweated my way through
The life of Joyce, stinks from the fishmarket
Rose like the reek off a flax-dam.
At night on the balcony, gules of wine,
A sense of children in their dark corners,
Old women in black shawls near open windows,
The air a canyon rivering in Spanish.

We talked our way home over starlit plains
Where patent leather of the Guardia Civil
Gleamed like fish-bellies in flax-poisoned waters.
‘Go back,’ one said, ‘try to touch the people.’
Another conjured Lorca from his hill.
We sat through death-counts and bullfight reports
On the television, celebrities
Arrived from where the real thing still happened.

I retreated to the cool of the Prado.
Goya’s ‘Shootings of the Third of May’
Covered a wall—the thrown-up arms
And spasm of the rebel, the helmeted
And knapsacked military, the efficient
Rake of the fusillade. In the next room,
His nightmares, grafted to the palace wall—
Dark cyclones, hosting, breaking; Saturn
Jewelled in the blood of his own children,
Gigantic Chaos turning his brute hips
Over the world. Also, that holmgang
Where two berserks club each other to death
For honour’s sake, greaved in a bog, and sinking.
He painted with his fists and elbows, flourished
The stained cape of his heart as history charged.

….Και Google Guide :-))

Συνεισφέρω με φωτογραφίες μου στους χάρτες της Google. Γιατί όλα με τα οποία καταπιανόμαστε στη ζωή όμορφα είναι, «βλέμματα» είναι.Στιγμιότυπο οθόνης (19)

 

Εδώ, οι φωτογραφίες μου που τις βλέπει κανείς με το που πατάει για να βρει την περιοχή του Μεταξουργείου.

 

 

Απόψε στις ακρογιαλιές

Αυτό δεν είναι τραγούδι #772 Dj της ημέρας, η Ειρήνη Βεργοπούλου Είχα κάποτε μια φίλη Αυστριακή, κανονική, βέρα Αυστριακή, που την έλεγαν —και υποθέτω ακόμα τη λένε φυσικά— Μπεάτε. Να σημειώσουμε ε…

Source: Απόψε στις ακρογιαλιές

Όχι πια πρωτάρης

FILM GEBURTSTAG DUSTIN HOFFMAN

Dustin Hoffman (8 Αυγούστου 1937) —της Ειρήνης Βεργοπούλου— 1966. Είμαστε στα μέσα της συναρπαστικής για όλες τις τέχνες δεκαετίας του ’60. Ο ταχύτατα ανερχόμενος σκηνοθέτης του θεάτρου και του σιν…

Source: Όχι πια πρωτάρης

Η επανάσταση θέλει τέχνη

dimart

Ο Μαρά (24 Μαΐου 1743–13 Ιουλίου 1793) και η πολλαπλή απεικόνιση του τραγικού θανάτου του

—της Ειρήνης Βεργοπούλου—

Ένας από τους πίνακες στην ιστορία της τέχνης που θεωρούνται αριστουργήματα, που έχουν καταφέρει να καταστούν εικόνες του παγκόσμιου συλλογικού συνειδητού, που έχουν κερδίσει και διατηρήσει το θαυμασμό του κοινού και που είναι τόσο διεθνώς αναγνωρίσιμοι ώστε άπειρες αναπαραστάσεις τους αλλά και σατιρικές παρωδίες τους να έχουν φτιαχτεί, είναι ο σπαραχτικός «Θάνατος του Μαρά» [«La Mort de Marat / Marat Assassiné», 1793] του  Jacques-Louis David (1748-1825). Η πλοκή της πραγματικής ιστορίας πίσω από τον πίνακα είναι τόσο συγκλονιστική και δραματική, όσο και η ίδια η τεχνική τελειότητά του.

Ο «Θάνατος του Μαρά» του Jacques-Louis David, Βασιλικό Μουσείο Τεχνών, Βέλγιο.Ο «Θάνατος του Μαρά» του Jacques-Louis David, Βασιλικό Μουσείο Τεχνών, Βέλγιο.

Η ζωή του Μαρά —γιατρού, φιλόσοφου και δημοσιογράφου που έδρασε στη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης και αναλώθηκε μέσα στο πάθος, ίσως και την παράνοια, της τεράστιας εκείνης αλλαγής του κόσμου— και ο θάνατός του στις 13 Ιουλίου…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 1.489 επιπλέον λέξεις

Bob Fosse (23 Ιουνίου 1927- 23 Σεπτεμβρίου 1987)

dimart

Όλος αυτός ο (τεράστιος) Jazz άνθρωπος

—Lucy E. Cross— Απόδοση για το dim/art: Ειρήνη Βεργοπούλου

Ο αμερικανός χορευτής, χορογράφος σε θεατρικά και κινηματογραφικά μιούζικαλ, σεναριογράφος και σκηνοθέτης BobFosse, ήταν ίσως η προσωπικότητα με τη μεγαλύτερη επιρροή στον jazz χορό του 20ού αιώνα. Σε τεράστιο βαθμό δημιουργικός, εμπνευσμένος, φιλόδοξος, με ισχυρή θέληση, ακούραστος και αδίστακτος, ο Fosse μορφοποίησε ένα ασυμβίβαστο σύγχρονο στυλ χορού —με τα χαρακτηριστικά σπασίματα των δαχτύλων, τα στραβά στρογγυλά καπέλα, τα διχτυωτά καλσόν, τις τεντωμένες γαντοφορεμένες παλάμες, το στρίψιμο προς τα μέσα των γονάτων και των δακτύλων των ποδιών, και την περιφορά των ώμων—που συχνά έχει αποκληθεί «κυνικό». Ο ίδιος ο χορογράφος, με έναν μάλλον μυστικοπαθή τρόπο, ονομάτισε το στυλ του «αμοιβάδα».

Bob Fosse. Performing Damn Yankees! With his second wife Gwen Verdon

Στο Μπρόντγουεϊ ο Fosse κέρδισε οκτώ βραβεία Tony χορογραφίας, πράγμα που δεν έχει προηγούμενο, συν ένα Tony για σκηνοθεσία. Κέρδισε επίσης και Όσκαρ για τη σκηνοθεσία της μεταφοράς που έκανε στον κινηματογράφο του δικού του πάλι…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 1.334 επιπλέον λέξεις

Μια Μέριλ «μπουκιά και συχώριο»

dimart

—της Ειρήνης Βεργοπούλου—

meryl_streep-01-the_devil_wears_pradaΠέρασα μια φάση στην εφηβεία μου, όπου μάζευα σε λεύκωμα φωτογραφίες της Meryl Streep, που κλείνει σήμερα αισίως τα 67. Τη λάτρευα. Προ διαδικτύου τότε, έψαχνα σε κάθε λογής πηγές και έντυπα για να ξετρυπώσω ωραίες εικόνες από τη ζωή της ή από τις ταινίες της. Το ίδιο έκανα βέβαια και με όλους τους ηθοποιούς που αγαπούσα. Τω καιρώ εκείνω είχαμε αποκλειστικά τις χάρτινες πηγές: περιοδικά, εφημερίδες, άντε και καμιά αφίσα. Δεν αρκούμουν στις ελληνικές εκδόσεις. Από παιδί ακόμα είχαμε συνηθίσει στο σπίτι και τον ξένο Τύπο. Ο πατέρας μου έκανε βόλτα στο Σύνταγμα και έφερνε μία φορά το μήνα ξενόγλωσσα περιοδικά και εφημερίδες, κυρίως αμερικάνικα και αγγλικά. Σε αυτά, τέλος πάντων, στα αμερικάνικα περιοδικά ποικίλης ύλης ή τα κινηματογραφικά, όπως το «ιστορικό» Premiere, και διάφορα άλλα που προμηθευόμουν —φοιτήτρια πια— από τα κιόσκια του κέντρου, ανακάλυπτα σαν φυσιοδίφης τα νέα, τις εξελίξεις για ταινίες και…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 356 επιπλέον λέξεις

Ray Bradbury, ο sci-fi παραμυθάς

dimart

Ray Bradbury, (22 Αυγούστου 1920 – 5 Ιουνίου 2012)

—της Ειρήνης Βεργοπούλου—

«….Αν είχα ανακαλύψει ότι ο Norman Mailer με συμπαθούσε, θα αυτοκτονούσα. Νομίζω παραήταν σκοτισμένος τύπος. Χαίρομαι που ούτε ο Kurt Vonnegut με γούσταρε. Είχε προβλήματα, φρικτά προβλήματα. Δεν μπορούσε να δει τον κόσμο όπως τον βλέπω εγώ. Υποθέτω ότι εγώ είμαι πολύ Πολυάννα και αυτός είναι πολύ Κασσάνδρα. H αλήθεια είναι ότι προτιμώ να βλέπω τον εαυτό μου ως έναν Ιανό […] προειδοποιώντας για το μέλλον και ζώντας ίσως πολύ στο παρελθόν, ένας συνδυασμός […] »

Ο Bradbury, κάπου στη NASA.Ο Bradbury, κάπου στη NASA.

Κάπως έτσι περιέγραφε τον εαυτό του ο ίδιος ο Ray Bradbury, σε συνέντευξή του στο The Paris Review. Μια συνέντευξη που είχε δώσει γραπτά στις αρχές των 70ς αλλά που τότε δεν είχε δημοσιευτεί γιατί είχε θεωρηθεί «πρόχειρη», και που βελτιωμένη αναδημοσιεύτηκε το 2010.

Δεν χρειαζόταν να έχει δυο πρόσωπα όμως, όπως ο Ιανός που έλεγε…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 1.905 επιπλέον λέξεις

Post Navigation

Αρέσει σε %d bloggers: